II SA/Wa 1112/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o cofnięciu M.B. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści punktu 6 lit. a wskazanego przepisu wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach uzasadniać obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Komendant Główny Policji wskazał, że skoro przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że M.B. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] maja 2013 r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., polegającego na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości, co obliguje organy Policji do cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że osoba decydująca się na kierowanie pojazdem na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości czyni to świadomie, a nie nieumyślnie. W chwili obecnej strona należy do osób prawomocnie skazanych za przestępstwo umyślne, wyrok znajduje się w obrocie prawnym, orzeczone nim skazanie zatarciu nie uległo, a przebieg postępowania sądowego czy wymiar kary nie mają istotnego znaczenia dla ustalenia skutków administracyjnoprawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.B. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: • przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnej wykładni i uznaniu, że w związku ze skazaniem za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, • przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wnoszący skargę wskazał, że nie można uznać, aby z faktu incydentalnego zdarzenia, tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości przy lekkim przekroczeniu dopuszczalnej normy wynikało z jego strony niebezpieczeństwo posiadania broni palnej myśliwskiej i w związku z tym utrata rękojmi prawidłowego jej używania. Zdaniem skarżącego, organy Policji powinny wszechstronnie zbadać wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza uwzględnić okoliczność dobrowolnego poddania się karze, braku wcześniejszej karalności, przestrzeganiu porządku prawnego oraz pozytywną opinię w środowisku łowieckim. Zaznaczył, że jego działalność myśliwska zawsze cechowała się szacunkiem do zwierząt i przestrzeganiem zasad co do sposobu prowadzenia polowań. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszystkie naruszenia prawa. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, lecz z powodów innych, niż podniesione w jej zarzutach. W stanie faktycznym niniejszej sprawy decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] cofająca M.B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich została podpisana z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. przez [...] W.J. – Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w W. Jak wynika z akt sprawy Komendant Wojewódzki Policji w W. w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. dotyczącej ustalenia zastępstwa na czas nieobecności Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., na podstawie art. 6f i 6g ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), art. 268a k.p.a. oraz § 18 ust. 4 Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji oraz decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie podziału zadań między I Zastępcę i Zastępców Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. oraz upoważnienia ich do podejmowania decyzji w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., postanowił w § 1, że I Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. [...] Z.S. zastępuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. i jest upoważniony do podejmowania decyzji pozostających w zakresie kompetencji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. Zastępstwo obejmuje okres od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] maja 2012 r. (§ 2). Natomiast decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] maja 2012 r. upoważniającą [...] W.J. – Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w W. do prowadzenia w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. postępowań administracyjnych oraz wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń, a także kierowania wniosków, udzielania informacji oraz sporządzania pism i wydawania opinii w sprawach podpisał z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. I Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. [...] Z.S. Stosownie do treści art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie z art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie do wykonywania kompetencji organu może być udzielone tylko przez organ, a nie przez osobę, która wykonuje jedynie kompetencje tego organu. Przepis art. 268a k.p.a. nie przewiduje możliwości udzielania dalszych pełnomocnictw przez pracownika upoważnionego przez organ. Należy podkreślić, że pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji publicznej. Wykonuje on tylko kompetencje organu, lecz sam ich nie posiada. W konsekwencji pracownik ten nie może uzyskanego uprawnienia scedować dalej. Nie ma on kompetencji do upoważniania innych pracowników do działania w imieniu organu. Działanie pracownika bez upoważnienia właściwego organu administracji publicznej pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 360/11 - LEX nr 1153594 oraz z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 940/06 - LEX nr 258505). W ocenie Sądu, z analizy wymienionej wcześniej decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. wynika, że I Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. – [...] Z.S. zastępuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. i jest upoważniony do podejmowania decyzji pozostających w zakresie kompetencji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. jedynie w czasie jego nieobecności, tj. od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] maja 2012 r. Nie oznaczało to jednak, że I Zastępca mógł w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. upoważnić innych pracowników, w tym Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w W., do wydawania decyzji administracyjnych w przedmiocie pozwolenia na broń palną. W tym okresie wyłącznie I Zastępca był uprawniony do podpisywania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Jednocześnie należy wyjaśnić, że z oświadczeń organu nadesłanych w dniu 19 listopada 2014 r. wynika, że poza wymienionymi powyżej decyzjami z dnia: [...] kwietnia 2012 r. i [...] maja 2012 r. nie istnieje żadne inne upoważnienie dla Zastępcy Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w W. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że [...] W.J. – Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w W. nie był osobą, która posiadała stosowne upoważnienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. do podpisywania orzeczeń administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń palną. W związku z tym, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. została podpisana przez osobę nieuprawnioną należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd obowiązany był również wyeliminować z obrotu prawnego decyzję II instancji, bowiem Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotkniętą nieważnością, rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.