II SA/Wa 360/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak Eugeniusz Wasilewski Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2011 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o cofnięciu D.B. pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił, że Sąd Rejonowy w B. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...] uznał D.B. winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości i orzekł karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby 2 lat, karę grzywny oraz zastosował środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Ponadto Sąd Rejonowy Sąd Grodzki w B. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] uznał wyżej wymienionego winnym popełnienia wykroczeń z art. 86 § 1 kw i art. 97 kw, tj. o to, że kierując samochodem podczas manewru wymijania z kierującym innym samochodem nie zachował bezpiecznego odstępu od wymijającego pojazdu, w wyniku czego doprowadził do zderzenia, a po zderzeniu, nie podając swoich danych ani danych zakładu ubezpieczeń, z jakim została zawarta umowa w zakresie odpowiedzialności cywilnej użytkownika pojazdu, odjechał z tego miejsca, za co został ukarany karą grzywny. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji przyjął, że z powyższych ustaleń wynika, że wymieniony jest osobą nieodpowiedzialną, mającą lekceważące podejście do obowiązującego prawa i nie dającą gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni myśliwskiej, co uzasadnia obawę użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zwrócił uwagę, że stężenie alkoholu w organizmie strony wykazywało tendencję wzrostową, bowiem w pierwszym badaniu wynosiło 0,90 mg/dm3, a w drugim - 0,91 mg/dm3, co świadczy na jej niekorzyść zwłaszcza, że w celu wyeliminowania problemów alkoholowych podjęła leczenie w Poradni Terapii Uzależnień i Współuzależnień w B. Organ podał, że choć czyn ten nie został wprost wskazany w powołanym wyżej przepisie ustawy o broni i amunicji, jako przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń, to wymieniony w tym artykule katalog okoliczności zobowiązujących organy Policji do takiego rozstrzygnięcia nie ma charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. W tym pozaustawowym katalogu przesłanek winny znaleźć się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a zatem i czyn z art. 178a § 1 k.k., z uwagi na stopień jego szkodliwości społecznej i potencjalne skutki w sferze stosunków społecznych, bowiem jego następstwem może być śmierć lub kalectwo ludzi czy zniszczenie mienia oraz fakt, iż jednym z jego znamion jest nietrzeźwość sprawcy. Przepisy prawa określające zasady ruchu lądowego, powietrznego czy wodnego mają za zadanie także ochronę takich dóbr, jak życie, zdrowie czy mienie innych uczestników tego ruchu, bądź osób postronnych. W tej sytuacji, strona pośrednio swoim zachowaniem stwarzała zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego, a także mienia, czego efektem było zdarzenie z 2009 roku. Zaznaczył, że D.B. doprowadził podczas tego zdarzenia również do uszkodzenia mienia, co stanowi kolejną przesłankę pozwalającą na zaliczenie go do osób, które bronią nie powinny się posługiwać, gdyż kierując pojazdem pod wpływem alkoholu doprowadził do zderzenia z innym samochodem, w wyniku czego uszkodzeniu uległ ww. samochód prawidłowo poruszający się, jak również jego własny. Ponadto w latach 2004-2009 dopuścił się on dodatkowo 6 wykroczeń w ruchu drogowym, co świadczy, że nie pierwszy raz naruszył obowiązujące zasady bezpieczeństwa i mimo możliwości poprawy, ponownie zlekceważył prawo, nielicząc się z ewentualnymi skutkami tego zachowania. Organ stwierdził, że pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, koła łowieckiego, czy fakt prawidłowego przechowywania broni nie mogły przesądzić o odmiennym rozstrzygnięciu sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D.B. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r., zarzucając jej: • naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną subsumcję przepisów ustawy o broni i amunicji, • niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, • nieuwzględnienie dowodów przemawiających na jego korzyść. Zdaniem wnoszącego skargę, organ nie wykazał bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez niego czynem, za który został skazany, a cechami jego osobowości i dotychczasowym postępowaniem, nieuwzględnieniem, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, wniosku dowodowego w postaci przesłuchania w charakterze świadka osoby trzeciej oraz pominięcie pozytywnych opinii zarówno z koła łowieckiego, miejsca zamieszkania, pracy oraz nienagannego od 18 lat trybu życia. Skarżący argumentując, powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 623/08, z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1302/07, z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 190/09). W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż powołane w skardze. Zgodnie bowiem z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, decyzja z dnia [...] września 2010 r. nr [...] cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską została podpisana przez nadkomisarza T.K. - Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. na podstawie upoważnienia załączonego do akt administracyjnych. Należy podkreślić, że powyższe upoważnienie, tj. decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w sprawie upoważnienia do załatwiania spraw w ustalonym zakresie w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji dla nadkomisarza T.K., m. in. do wydawania decyzji administracyjnych pozytywnych, odmownych oraz cofających w zakresie pozwoleń na broń palną myśliwską, sportową, gazową, alarmową, sygnałową i paralizator elektryczny osobom fizycznym i prawnym została podpisana z upoważnienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji przez podinspektora A.M. - I Zastępcę [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Zgodnie z art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia sprawy w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie do wykonywania kompetencji organu może być udzielone tylko przez organ, a nie przez osobę, która wykonuje jedynie kompetencje tego organu. Przepis art. 268a k.p.a. bowiem nie przewiduje możliwości udzielania dalszych pełnomocnictw przez pracownika upoważnionego przez organ. Należy podkreślić, że pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji publicznej. Wykonuje on tylko kompetencje organu, lecz sam ich nie posiada. W konsekwencji pracownik ten nie może uzyskanego uprawnienia scedować dalej. Nie ma zatem kompetencji do upoważniania innych pracowników do działania w imieniu organu. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że nadkomisarz T.K. - Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. nie był osobą, która posiada stosowne upoważnienie organu administracji publicznej – [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji do podpisania decyzji z dnia [...] września 2010 r. Nie można bowiem uznać, że uprawnienie scedowane na niego w tym zakresie przez, niebędącego organem administracji publicznej, I Zastępcę [...] Komendanta Wojewódzkiego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], było skuteczne. W związku z tym, że wskazana decyzja organu I instancji została podpisana przez osobę nieuprawnioną należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd zobowiązany był również wyeliminować z obrotu prawnego decyzję organu II instancji, albowiem Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r. dotkniętą nieważnością, rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.