II SA/Wa 1114/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalających wysokość świadczenia emerytalno-rentowego oddala skargę. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W., działając na podstawie art. 31, art. 32 ust. 2 wojskowej ustawy emerytalnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 z późn. zm.) w zw. z art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, po rozpatrzeniu wniosku H. H. z dnia [...] grudnia 2008 r., decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] odmówił wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po [...] stycznia 1999 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. H. H. wniósł odwołanie od ww. decyzji do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział [...]. Sąd Okręgowy w W. [...] Wydział [...], wyrokiem z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] przekazał odwołanie ww. od decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] o odmowie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po [...] stycznia 1999 r. Ministrowi Obrony Narodowej, celem rozpoznania. H. H. od ww. wyroku Sądu Okręgowego w W. złożył apelację do Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. Wydział [...], który wyrokiem z dnia [...] marca 2011 r. sygn. akt [...] apelację oddalił. Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z wyrokiem z dnia [...] marca 2011 r. sygn. akt [...] Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W., po rozpatrzeniu odwołania [...] H. H. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. o odmowie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po [...] stycznia 1999 r., decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po [...] stycznia 1999 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Minister Obrony Narodowej podniósł, iż w jego ocenie właściwym do rozpoznania odwołania zainteresowanego od ww. decyzji jest sąd powszechny. Minister wyjaśnił, że zasady ustalania wysokości emerytur wojskowych regulują bezpośrednio przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ww. ustawy, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 4 ww. ustawy, od decyzji tych przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, w sprawach tych właściwy jest sąd powszechny. Minister wskazał, iż w myśl art. 32 ust. 1 ww. ustawy, prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość. Natomiast art. 32 ust. 2 ww. ustawy wskazuje, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesiono odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez właściwy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach kpa. Przepis ten dopuszcza możliwość stosowania trybów nadzwyczajnych procedury postępowania adm. wobec decyzji emerytalnych wydawanych na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i precyzuje beneficjentom tych świadczeń, że właściwym organem w tych sprawach jest wojskowy organ emerytalny. Zdaniem organu odwoławczego, to, że wojskowy organ emerytalny stosuje przepisy kpa, nie zmienia zasady, iż decyzje dotyczące ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego oraz ich zmiany z urzędu, poprzez ich waloryzację, są decyzjami z zakresu ubezpieczeń społecznych. Minister podniósł, iż zgodnie z przepisami art. 31 ust. 4 wojskowej ustawy emerytalnej, odwołanie od decyzji wojskowego organu emerytalnego przysługuje do sądu powszechnego. Zdaniem Ministra, stwierdzenie nieważności decyzji lub jej zmiana – czego żąda strona – mogłaby nastąpić gdyby organ emerytalny wydał decyzję bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) lub w przypadku gdyby decyzje były obciążone innymi wadami prawnymi, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, wówczas przedmiotem oceny jest samo prawo do zaopatrzenia emerytalnego oraz ustalenie wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, przedmiotowa sprawa jest sprawą z zakresu ubezpieczenia społecznego i nie podlega merytorycznemu badaniu przez Ministra Obrony Narodowej, który nie jest organem właściwym w zakresie zaopatrzenia emerytalnego. Zdaniem Ministra, istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest to, iż Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 08 października 2010 r. sygn. akt I UK 104/10, którym przekazał powiększonemu siedmioosobowemu składowi do rozstrzygnięcia zagadnienie, czy dopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym w sprawie odwołania od decyzji organu rentowego wydanej na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) w przedmiocie nieważności decyzji tego organu, nie podzielił poglądu wyrażonego w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 07 kwietnia 2010 r. sygn. akt II UZP 3/10, w której stwierdzono, że w sprawie z odwołania od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji tego Biura, podjętej po [...] stycznia 1999 r., droga sądowa przed sądem powszechnym jest niedopuszczalna. Minister wyjaśnił, że Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt I UZP 3/10, stwierdził, że od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organu rentowego) wydanej na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) w przedmiocie nieważności decyzji przysługuje odwołanie do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Minister zaznaczył, że wykładnia przepisów dokonana w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r., której Sąd Najwyższy postanowił nadać moc zasady prawnej, wskazuje jednoznacznie, iż od decyzji organu rentowego, wydanej na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) w przedmiocie nieważności decyzji, przysługuje odwołanie do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Zdaniem Ministra, ze względu na tożsamość zapisów art. 31 i 32 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych z regulacją zawartą w art. 83a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przedmiotowa uchwała będzie miała również zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy, rozpoznając zarzuty strony zawarte w odwołaniu, podniósł, iż zainteresowany w istocie domaga się w trybie postępowania administracyjnego weryfikacji wszystkich decyzji organu emerytalnego w W. wydanych ww. po [...] stycznia 1999 r. oraz ponownego ustalenia wysokości emerytury wojskowej i wypłacenia z tego tytułu kwot wyrównania od 1999 r. świadczenia emerytalnego wraz z odsetkami. Z treści odwołania organ odwoławczy wywiódł, iż zainteresowany nie uznaje zmian w zakresie powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych wprowadzonych w 1998 r. oraz obowiązujących od 1999 r. w państwie jednolitych zasad waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych, uznając je za mniej korzystne. W ocenie organu odwoławczego, nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wojskowego organu emerytalnego w W. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa, a decyzje w przedmiocie waloryzacji świadczeń nie są dotknięte wadami określonymi w art. 156 § 1 kpa. Zdaniem Ministra, nie można mówić o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa, ponadto w rozpoznawanej sprawie organowi emerytalnemu w W. nie można zarzucić popełnienia błędu, braku należytej staranności, jak też nieznajomości przepisów, na podstawie których waloryzowano zainteresowanemu wojskowe świadczenie emerytalne. Waloryzację emerytury wojskowej organ przeprowadził zgodnie z przepisami wojskowej ustawy zaopatrzeniowej. Błędne jest również domniemanie odwołującego, iż wydane po 1999 r. decyzje waloryzacyjne są w sprzeczności ze słusznym interesem strony. Wzruszenie ostatecznych decyzji w trybie przewidzianym w art. 155 kpa nie jest możliwe. Zgodnie z przepisem art. 155 kpa, organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny strony. Minister wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie art. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, należy traktować jako przepis szczególny, ustalający reguły waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych. Tym samym nie ma znaczenia, czy w sprawie występuje słuszny interes strony lub interes społeczny w rozumieniu art. 155 kpa. W ocenie Ministra, uwzględnienie na podstawie art. 155 kpa wniosku zainteresowanego o zmianę decyzji waloryzacyjnych, pozostawałoby w sprzeczności z wolą ustawodawcy. Pismem z dnia 27 maja 2012 r. H. H. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji ją poprzedzającej Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] o odmowie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po [...] stycznia 1999 r., jako naruszających prawo i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa, przez nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w takiej sytuacji prawnej i faktycznej, gdy neguje swoją właściwość do rozpoznania sprawy; art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, gdy niedokonał badania merytorycznego sprawy, a więc skarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, nie uznając swojej właściwości w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Wobec najdalej idącego zarzutu sformułowanego przez skarżącego, który zakwestionował właściwość Wojskowego Biura Emerytalnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie, należało w pierwszej kolejności odnieść się do tej kwestii. Stosownie do treści art. 180 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), sprawy wynikające z przepisów o zaopatrzeniach emerytalnych i rentownych są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych, do których stosuje się przepisy Kodeksu, chyba że przepisy odrębne, dotyczące ubezpieczeń, ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Z kolei zgodnie z art. 181 kpa, organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych określają przepisy odrębne. Przepisami odrębnymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 31 ust. 1 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Decyzję, o której mowa w ust. 1, doręcza się zainteresowanemu na piśmie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem (ust. 2). Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (ust. 4). Oznacza to zatem, że decyzje wojskowego organu emerytalnego nie są poddawane kontroli instancyjnej w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 127 i następnych Kodeksu postępowania administracyjnego, a organ ten, wydając swoje rozstrzygnięcie w formie decyzji, orzeka w pierwszej i ostatniej instancji administracyjnej. Wynika z tego, że w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości świadczenia na podstawie ustawy o zaopatrzeniu emerytalno – rentowym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin nie orzeka organ drugiej instancji administracyjnej, bowiem kontrola decyzji wojskowego organu emerytalnego w trybie odwoławczym, na mocy wskazanych wyżej przepisów, została poddana reżimowi procedury cywilnej, co wskazuje na właściwość sądu powszechnego. Sprawa taka nie ma zatem charakteru sprawy administracyjnej, lecz na etapie odwoławczym staje się sprawą cywilną. Oznacza to również, że nie jest dopuszczalne orzekanie w tej sprawie przez sąd administracyjny. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o weryfikację decyzji wojskowego organu emerytalnego w trybach nadzwyczajnych, regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość. Jednocześnie art. 32 ust. 2 tej ustawy wskazuje, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez właściwy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione na zasadach określonych w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis ten dopuszcza możliwość stosowania trybów nadzwyczajnych procedury administracyjnej wobec decyzji emerytalnych, wydawanych na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. W myśl art. 32 ust. 2 ww. ustawy, organem właściwym w tego rodzaju sprawach jest wojskowy organ emerytalny. Artykuł 3 ust. 1 pkt 13 wyjaśnia, że wojskowym organem emerytalnym jest organ emerytalny właściwy w sprawach ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia, określony przez Ministra Obrony Narodowej. Jednak Minister Obrony Narodowej nie jest wojskowym organem emerytalnym, w rozumieniu powyższych norm. W świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618 ze zm.), wojskowym organem właściwym do ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia oraz ich wypłaty jest dyrektor wojskowego biura emerytalnego i jest to jedyny wojskowy organ emerytalny. Oznacza to, że organem właściwym także w sprawach weryfikacji decyzji wojskowego organu emerytalnego w trybach nadzwyczajnych, regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jest dyrektor wojskowego biura emerytalnego, właściwy według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej do zaopatrzenia emerytalnego. Wskazując na właściwość dyrektora wojskowego biura emerytalnego w kwestii zmiany, uchylenia lub unieważnienia decyzji emerytalnej, ustawodawca niewątpliwie nawiązuje do trybu zwykłego, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ww. ustawy, w zakresie właściwości organu, pozostawiając jedynie treść rozstrzygnięcia zasadom Kodeksu postępowania administracyjnego, co świadczy także o tym – wobec braku regulacji szczególnej w cyt. art. 32 ust. 2 przedmiotowej ustawy – że również w zakresie odwołania od decyzji podjętej wskutek zmiany, uchylenia lub unieważnienia decyzji emerytalnej zastosowanie ma zasada wynikająca z reguł ogólnych (art. 31 ust. 4 ww. ustawy), związanych z przedmiotem sprawy. Przechodząc zaś do meritum niniejszej sprawy, to w ocenie tutejszego Sądu skarżone rozstrzygnięcie nie uchybia obowiązującemu prawu. Przepis art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66), stanowi, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji waloryzacyjnych wydanych po [...] stycznia 1999 r. miały zatem zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. W art. 16 § 1 kpa wyrażona jest ogólna zasada trwałości decyzji administracyjnych. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej należy do wyjątków od wspomnianej zasady. Stąd też postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym. W związku z powyższym podkreślić należy, iż ogranicza się ono do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. By móc stwierdzić nieważność decyzji administracyjnej, należy dowieść, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W tego rodzaju postępowaniu organ nie może zaś rozpatrywać sprawy co do istoty, tak jak to czyni w postępowaniu odwoławczym. Co się tyczy orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, to wskazuje ono, że o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa, wskazuje na ich oczywistą niezgodność (vide: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95). Nie chodzi tu zatem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (vide: wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r., III SA 422/96). W świetle powyższego nie znajduje prawnego uzasadnienia zarzut skarżącego, że decyzje o waloryzacji jego emerytury wojskowej, wydane po [...] stycznia 1999 r., rażąco naruszają prawo. Jak słusznie podkreślił organ, do 31 grudnia 1998 r. waloryzacja wojskowych świadczeń emerytalnych była przeprowadzana w oparciu o art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.) i uzależniona była od wzrostu uposażenia żołnierzy pozostających w służbie. Na mocy art. 159 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118), w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin wprowadzono zmianę. Przepisowi art. 6 tej ustawy nadano nowe brzmienie, wprowadzając taką samą zasadę waloryzacji świadczeń dla emerytów wojskowych jaką przewidziano w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym, po dniu [...] stycznia 1999 r. nie było podstaw prawnych do stosowania w stosunku do skarżącego jako emeryta wojskowego dotychczasowych zasad waloryzacji uposażeniowej emerytury, gdyż żaden przepis wojskowej ustawy emerytalnej, takowej waloryzacji nie przewidywał. Uwypuklenia wymaga również okoliczność, że przepis art. 159 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r., nowelizujący zasady waloryzacji wojskowych świadczeń emerytalnych, był poddany kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt K 4/99, orzekł o jego zgodności z art. 2 Konstytucji RP. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2003 r., nie sposób także wywieść, że ustawa ta nie miała zastosowania do osób, które w dniu jej wejścia w życie pobierały już świadczenie emerytalne lub rentowe. Zmiana zasad waloryzacji świadczeń emerytalno – rentowych dotyczyła wszystkich emerytów i rencistów wojskowych, czego potwierdzeniem jest treść art. 179 tej ustawy, który zamieszczony został w Rozdziale 2 "Przepisy przejściowe", a który stanowił, że od [...] stycznia 1999 r. emerytury i renty przyznane od uposażeń osiągniętych przed tą datą na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym osób, o których mowa w art. 1 ust. 2, podlegają dodatkowej waloryzacji wskaźnikiem 104,3%. Wobec powyższych rozważań, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż nie było podstaw do stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej skarżącego wydanych po [...] stycznia 1999 r. w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 kpa. Organ jest zobowiązany stwierdzić nieważność decyzji, jeżeli ustali, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji nie może nastąpić – jak wywodzi to skarżący - z uwagi na naruszenie uzasadnionego interesu społecznego lub interesu strony, gdyż przesłanka taka nie została wymieniona w art. 156 § 1 kpa. Nie istniały zatem podstawy do tego, aby w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej, wydanych po [...] stycznia 1999 r., rozważać, czy decyzje te nie naruszają uzasadnionego interesu skarżącego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). ----------------------- 2