II SA/Wa 1123/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. cofnął P.K. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu uznał P. K. za osobę niedającą wystarczającej rękojmi, iż swoim zachowaniem, jako posiadacz broni, nie zagrozi takim dobrom jak porządek publiczny i bezpieczeństwo. Podstawą powyższego stwierdzenia był fakt uznania P. K. przez Wojskowy Sąd Garnizonowy [...] winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 kodeksu karnego, tj. posiadania bez wymaganego pozwolenia broni palnej lub amunicji i skazania go wyrokiem z dnia [...] października 2007 r. na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności. Orzeczenie karne jest, zdaniem organu, wystarczającym dowodem na to, że P. K. jako posiadacz broni nie przejawia nieskazitelnej postawy i utracił w tym zakresie wiarygodność, co nakazuje organowi cofnąć tak szczególne pozwolenie, jakim jest pozwolenie na broń. W wyniku odwołania sprawę rozpatrzył Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, który decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) ma charakter kategoryczny i jest dla organu wiążący, obliguje bowiem organ do cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji, gdy wobec jej posiadacza istnieje obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności gdy został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji I i II instancji, ewentualnie uchylenia obu decyzji. Zarzucił, że skoro przestępstwo, za które został skazany nie dotyczyło broni myśliwskiej ani żadnych operacji i manipulacji tą bronią, to na jakiej podstawie organy przyjęły w decyzjach, że istnieje uzasadniona obawa użycia przez skarżącego tej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów o właściwości, bowiem to organ Policji cofa pozwolenie na broń w przypadkach określonych w przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1824/08, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od organu zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organ, cofając skarżącemu posiadane pozwolenie na broń palną myśliwską, kierował się przyjętą przez siebie zasadą, zgodnie z którą przesłanką nakazującą cofnąć posiadaczowi broni pozwolenie jest, bez względu na inne okoliczności i zgromadzone w danej sprawie dowody, popełnienie przez posiadacza broni przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu, zwłaszcza czynu z art. 263 § 2 k.k. Niezależnie od jednoznacznie nagannej oceny czynu, którego dopuścił się skarżący i za który został prawomocnie ukarany, Sąd I instancji stwierdził, że ocena skarżącego pod względem możliwości dalszego dysponowania przez niego bronią powinna być, w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dokonana z uwzględnieniem wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Z zebranego przez organ obszernego materiału dowodowego wynika, że skarżący dopuścił się powyższego przestępstwa po raz pierwszy, poza tym nigdy nie był karany dyscyplinarnie, cieszy się uznaniem w swojej jednostce wojskowej, jak i wśród członków [...] Koła Łowieckiego [...]. W ocenie Sądu I instancji, organ dokonał jednostronnej oceny skarżącego jako posiadacza broni na podstawie tylko jednego z dowodów. Sąd I instancji za bezpodstawny uznał zarzut braku właściwości podmiotowej organów Żandarmerii Wojskowej do wydawania decyzji administracyjnych w I i II instancji w przedmiocie cofania pozwolenia na broń żołnierzom zawodowym. Przepis art. 9 ust. 1-4 ustawy stanowi bowiem, że broń palną i amunicję do tej broni można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych pozwolenia wydawanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Ustawodawca w ust. 5 tego przepisu określił, że ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń lub karty rejestracyjne broni, o których mowa w powyższych ustępach, tj. w niniejszej sprawie Komendanta [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, zarzucając w niej naruszenie przepisów postępowania – art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i na wynik sprawy, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z akt sprawy Wojskowego Sądu Garnizonowego [...]. Zarzucono także naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 18 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez uznanie, iż właściwe organy Żandarmerii Wojskowej niezasadnie cofnęły pozwolenie na broń w niniejszym stanie faktycznym sprawy, a w szczególności osobie, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W związku z powyższym organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie II OSK 678/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skarżącego organu co do zarzutu dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni i w rezultacie także niewłaściwej oceny zastosowania przez organy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 cyt. ustawy o broni i amunicji w danym stanie faktycznym sprawy. W uzasadnieniu wyroku wskazał co następuje: Po pierwsze, należy stwierdzić, że w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy kluczową kwestią wymagającą ustalenia jest wystąpienie przesłanki uzasadnionej obawy użycia broni przez [...] P. K. w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w świetle dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń danej osobie na powyższej materialnoprawnej podstawie. W przedmiotowej sprawie, co należy podkreślić, wystąpiła w tym zakresie przesłanka skazania [...] P. K. prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego [...] z dnia [...] października 2007 r. (sygn. akt [...]). Nastąpiło to za popełnienie przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. czyli za to, iż w okresie od dnia 10 kwietnia 2007 r. do 20 kwietnia 2007 r. bez wymaganego zezwolenia był w posiadaniu broni palnej, tj. karabinka sportowego oraz posiadał bez wymaganego zezwolenia amunicję w okresie od 10 kwietnia do 11 lub 12 kwietnia 2007 r. Ponadto nie tylko nielegalnie posiadał karabinek sportowy, lecz także go nielegalnie używał. Należy podkreślić, że przestępstwo nielegalnego posiadania broni palnej i amunicji bez wymaganego zezwolenia, za które został skazany [...] P. K. , jest przestępstwem umyślnym oraz że przedmiotowe przestępstwo zostało unormowane w k.k. w rozdziale XXXVII zawierającym "Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu", zaś górne zagrożenie za jego popełnienie zostało określone karą pozbawiania wolności do lat 8. Po drugie, należy stwierdzić, że już w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2009 r. (sygn. akt II OPS 4/09, opubl. ONSA i WSA 2010, nr 1, poz. 5) Sąd jednoznacznie orzekł, że "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". P. K. naruszył także art. 14 cyt. ustawy o broni i amunicji, w świetle którego amunicję można nabywać pod warunkiem posiadania legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji. Z kolei naruszenie przez [...] P. K. dyspozycji art. 21 ust. 1 tejże ustawy wynikało z tego, że powyższy przepis dopuszcza zbywanie broni i amunicji do danej broni tylko pomiędzy osobami, które posiadają pozwolenie na ten sam rodzaj broni. Po trzecie, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne, zasadny jest więc zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy z powodu ich błędnej wykładni w stanie faktycznym tej sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachodzi w tej sprawie ustawowa przesłanka uzasadnionej obawy użycia przez [...] R. K. broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego biorąc pod uwagę zakres podmiotowy unormowany w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy, co uzasadnia wystąpienie przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń w rozumieniu powyższego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż w tej sprawie znane były Sądowi I instancji, z akt sprawy, wszystkie dowody zgromadzone przez właściwe organy administracyjne obu instancji, a w szczególności akta sprawy karnej Wojskowego Sądu Garnizonowego [...] sygn. akt [...]. Natomiast błędna była ocena przez Sąd I instancji wykładni, a w rezultacie niewłaściwa ocena zastosowania przez właściwe organy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 cyt. ustawy o broni i amunicji w stanie faktycznym tej sprawy. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie strony podtrzymały swoją dotychczasową argumentację w przedmiocie wykładni przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 cyt. w kontekście skazania P. K. wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego [...] z dnia 1 października 2007 r. (sygn. akt [...]) za czyn z art. 263 § 2 k.k. i wpływu tego faktu na możliwość dalszego posiadania przez niego broni palnej myśliwskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachodzi w tej sprawie ustawowa przesłanka uzasadnionej obawy użycia przez [...] P. K. broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mając na uwadze zakres podmiotowy unormowany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co uzasadnia wystąpienie przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń w rozumieniu powyższego przepisu. Za przesłankę skutkującą taką oceną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał fakt prawomocnego skazania skarżącego przez Wojskowy Sąd Garnizonowy [...] za przestępstwo z art. 263 k.k., to jest przestępstwo nielegalnego posiadania broni palnej, mieszczące się w rozdziale XXXVII k.k. "Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachodzi w tej sprawie ustawowa przesłanka uzasadnionej obawy użycia przez [...] P. K. broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego biorąc pod uwagę zakres podmiotowy unormowany w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy, co uzasadnia wystąpienie przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń w rozumieniu powyższego przepisu. Nadto okoliczność ta, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygającego niniejszą sprawę, zgodnie z treścią uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2009 r. (sygn. akt II OPS 4/09), świadczy iż P. K., jako osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za powyższe przestępstwo jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ponownie rozpoznającego niniejszą sprawę, powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w tej konkretnej sprawie jest wiążący, co wynika wprost z treści art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów chybione są zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.