II SA/Wa 1126/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Jacek Fronczyk, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej - oddala skargę - Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy pkt 5 rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy [...] z dnia [...] lutego 2013 r. dotyczącego odmowy zawarcia ze [...] A. S. kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu powyższej decyzji Dowódca Wojsk Lądowych podniósł, iż w dniu [...] stycznia 2013 r. [...] A. S., pełniący zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., wystąpił do Dowódcy [...] z wnioskiem w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu. Dowódca [...] pkt 5 rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił [...] A. S. zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu ww. rozkazu organ I instancji wskazał, że wniosek [...] A. S. został negatywnie zaopiniowany przez przełożonych poszczególnych szczebli dowodzenia, a ponadto brak jest przesłanek, które uzasadniałyby poprawę postawy żołnierza, a więc większego jego zdyscyplinowania oraz większej chęci samokształcenia. W dniu [...] lutego 2013 r. pełnomocnik reprezentujący żołnierza zawodowego wniósł odwołanie od powyższego rozkazu personalnego, wskazując, że odmowa zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej wynika tylko i wyłącznie z okoliczności zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej w oparciu o opinię służbową, która jest nierzetelna, skrajnie subiektywna i nie odzwierciedla rzeczywistej postawy odwołującego się do pełnionej przez niego służby. W ocenie strony potwierdzeniem nierzetelności oceny z opinii służbowej jest okoliczność, iż w poprzedniej opinii służbowej otrzymał ogólną ocenę dobrą. W związku z powyższym odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu i wyrażenie zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Dowódca Wojsk Lądowych uznał zarzuty odwołania za niezasadne i rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż wnioskodawca – [...] A. S. – pełni zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zawartego na okres od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm. – dalej jako wojskowa ustawa pragmatyczna), stosunek służbowy żołnierza służby kontraktowej powstaje w drodze powołania na podstawie kontraktu zawartego między osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby, a właściwym organem. Z powyższego przepisu wynika, że kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej jest swoistego rodzaju umową zawieraną pomiędzy ochotnikiem a właściwym organem wojskowym. Do zawarcia kontraktu dochodzi na podstawie zgodnych oświadczeń woli obu stron podpisujących kontrakt, przy uwzględnieniu potrzeb Sił Zbrojnych. Mający w sprawie zastosowanie § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 45, poz. 265 – dalej jako rozporządzenie) stanowi, że wniosek żołnierza w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu dowódca jednostki wojskowej opiniuje i przesyła do organu właściwego do powołania do zawodowej służby wojskowej. Wniosek [...] A. S. został przez dowódcę jednostki żołnierza zaopiniowany i przesłany do Dowódcy [...] z zachowaniem drogi służbowej. W myśl bowiem ogólnej zasady wyrażonej w art. 8 ust. 3 ustawy pragmatycznej wystąpienia w sprawach służbowych, z wyjątkiem odwołań od decyzji administracyjnych i skarg do sądu administracyjnego, powinny być wnoszone tylko drogą służbową. W związku z negatywną opinią dotyczącą wniosku [...] A. S., Dowódca [...], jako organ właściwy w myśl art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 pkt 4 wojskowej ustawy pragmatycznej odmówił zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Odmowne rozpatrzenie wniosku żołnierza dotyczącego zawarcia kolejnego kontraktu nastąpiło w formie rozkazu personalnego (§ 15 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia). Okolicznością uzasadniającą zawarcie z żołnierzem kolejnego kontraktu byłoby tylko i wyłącznie pozytywne rozpatrzenie wniosku żołnierza (§15 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia). W myśl art. 42 wojskowej ustawy pragmatycznej, szeregowego zawodowego można wyznaczyć na wyższe stanowisko służbowe w zależności od wolnych stanowisk, a także od ogólnej oceny bardzo dobrej w opinii służbowej oraz odbycia w zależności od potrzeb stosownego kursu lub szkolenia (ust. 1). Z kolei ust. 2 ww. przepisu stanowi, że w razie uzyskania przez szeregowego zawodowego w opinii służbowej ogólnej oceny dostatecznej może on być bądź wyznaczony na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe bądź może być zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W sytuacji zaś uzyskania przez żołnierza zawodowego w opinii służbowej ogólnej oceny niedostatecznej, podlega on zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej (art. 111 pkt 6 ustawy pragmatycznej). Odnosząc się do zarzutów odwołania Dowódca Wojsk Lądowych stwierdził, iż wbrew stanowisku strony organ I instancji nie naruszył przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Z dokumentacji zebranej w toku postępowania bowiem wynika, że [...] A. S., pomimo wyróżnień był także żołnierzem niezdyscyplinowanym, w tym dwukrotnie karanym dyscyplinarnie (karty ukarania żołnierza [...]), nie ukończył szkolenia certyfikującego szeregowych zawodowych odbywanego w dniach [...]., uzyskał ogólną ocenę niedostateczną z opinii służbowej, a ponadto jego wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu został negatywnie zaopiniowany przez przełożonych poszczególnych szczebli dowodzenia. Organ odwoławczy nie podzielił twierdzeń strony, że ocena niedostateczna z opinii służbowej jest nieobiektywna i stronnicza. Opinia służbowa ma bowiem na celu ocenę wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych na określonym stanowisku za dany okres, za który jest sporządzana. Otrzymanie przez żołnierza w poprzedniej opinii służbowej pozytywnej oceny nie oznacza, że za każdym razem żołnierz będzie z góry ad hoc pozytywnie oceniany. Wbrew twierdzeniom żołnierza opinię służbową, zgodnie z art. 26 ust. 12 ustawy pragmatycznej, sporządził bezpośredni przełożony [...] A. S. drużyny kablowej [...]. Natomiast [...] (dowódca [...]), jako wyższy przełożony, rozpatrywał odwołanie [...] A.S. od opinii służbowej, w wyniku którego utrzymał w mocy zaskarżoną opinię. Organ II instancji podniósł także, iż nie jest uprawniony do badania i oceniania, czy [...] popełnił przestępstwo określone w art. 350 § 1 Kodeksu karnego. Do oceny takiej uprawnione są właściwe organy ścigania. Odnosząc się natomiast do żądania strony przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego w sprawie mobbingu stosowanego przez dowódcę [...] [...], Dowódca Wojsk Lądowych wskazał, iż przedmiot sprawy nie ma charakteru sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a. i nie może podlegać rozpatrzeniu w toku niniejszego postępowania. Organ odwoławczy wskazał, iż powyższe okoliczności, w tym fakt otrzymania przez [...] A. S. ogólnej oceny niedostatecznej z opinii służbowej, która biorąc pod uwagę treść przepisu art. 111 pkt 6 ustawy pragmatycznej obliguje właściwy organ kadrowy do zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, uzasadniają twierdzenie, że brak było przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku [...] A. S. o zawarcie kolejnego kontraktu. Ponadto, co do zasady uzyskanie przez żołnierza zawodowego służby kontraktowej z opinii służbowej innej oceny aniżeli ocena niedostateczna nie uzasadnia sama przez się obowiązku po stronie organu wojskowego do zawarcia kolejnego kontraktu. Dowódca Wojsk Lądowych dostrzegł także, iż w podstawie prawnej zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji wskazał przepis prawa niemający zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji w podstawie powołał m.in. przepis art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy pragmatycznej, tj. przepis regulujący zasady zwalniania żołnierza zawodowego ze stanowiska służbowego. W ocenie organu II instancji okoliczność ta ma charakter oczywistej pomyłki. Organ I instancji jako podstawę powinien wskazać przepis art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy pragmatycznej a nie art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy pragmatycznej. Nie mniej jednak okoliczność ta nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, gdyż z okoliczności sprawy, jak również pozostałych przepisów powołanych w podstawie zaskarżonego rozkazu personalnego wynika jasno i bezsprzecznie, że chodzi o odmowę zawarcia ze [...] A. S. kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Zgodnie zaś z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem fakt powołania się przez organ administracji na przepisy niewłaściwe w sprawie, nie stanowi podstawy do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli organ administracji mógł wydać daną decyzję na podstawie innego przepisu (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1602/07, publik. LEX 496949). Decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] kwietnia 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik strona w skardze podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 15 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzeprowadzenie merytorycznego rozpoznania sprawy zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, wskazania dowodów, oceny tych dowodów oraz rozważań prawnych, które mają w tej sprawie zastosowanie; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności, co do wszechstronnego wyjaśnienia przyczyn uzyskania przez skarżącego negatywnej opinii służbowej; zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności wydania opinii służbowej wobec skarżącego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że opinia służbowa jest rzetelna i prawidłowa; a także nieprzeprowadzenie w sposób rzetelny, wyczerpujący postępowania wyjaśniającego w zakresie wyjaśnienia zarzutów postawionych przez skarżącego w odwołaniu; 3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., pomimo niezbadania istnienia przesłanek do wydania rozkazu takiej treści; 4) art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez działanie organu naruszające zasadę praworządności, co skutkowało brakiem realizacji zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 5) art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania, pomimo iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, tj. czy opinia służbowa dotycząca skarżącego nie została wydana w wyniku przestępstwa. Ponadto pełnomocnik strony podniósł zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 111 pkt 6 wojskowej ustawy pragmatycznej w zw. z art. 7 k.p.a., polegającego na błędnym przyjęciu, iż w stosunku do skarżącego zaistniała przesłanka pozwalająca na zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej. Mając powyższe na względzie, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podnosił m.in., iż organ odwoławczy nie przeprowadził w sposób rzetelny postępowania wyjaśniającego w kwestii podejrzenia popełnienia przestępstwa przez przełożonego skarżącego podczas wydawania opinii służbowej. W ocenie skarżącego negatywne opinie były nieobiektywne i stronnicze, wydane w związku z konfliktem personalnym panującym w zespole, w którym pracował skarżący i konfliktem z przełożonym skarżącego. Samo zaś opiniowanie od początku miało na celu jedynie zwolnienie skarżącego ze służby wojskowej, a nie jego obiektywne ocenienie. Tymczasem opinia służbowa wydana przez [...] została wydana prawdopodobnie w wyniku przestępstwa określonego w art. 350 § 1 kk. Organ administracji wprawdzie nie jest uprawniony do badania, czy przestępstwo zostało popełnione, jednak rozstrzygnięcie w tej sprawie ma zasadnicze znaczenie w przedmiotowym postępowaniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. organ powinien zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia, czy opinia służbowa nie została wydana niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Dowódca Wojsk Lądowych wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia – decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez A. S. skargi od decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] kwietnia 2013 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podstawę materialnoprawną odmowy wyrażenia skarżącemu zgody na zawarcie kontraktu na pełnienie służby terminowej stanowił przepis art. 14 ust. 1 i 15 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej. Zgodnie z brzmieniem pierwszego z powołanych przepisów, żołnierz zawodowy najpóźniej na sześć miesięcy przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt na pełnienie służby terminowej, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby terminowej lub kontraktu na pełnienie służby stałej. Zgodnie zaś z drugim – żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. Odnosząc się do charakteru prawnego sytuacji skarżącego, w świetle powołanych podstaw prawnych, należy stwierdzić, że przepisy ustawy nie ustanawiają ani trybu rozpoznania wniosku, ani nie określają przesłanek, którymi powinien kierować się organ właściwy do zawarcia (odmowy zawarcia) kontraktu na pełnienie służby terminowej, natomiast konstrukcja decyzji jako aktu rozstrzygającego sprawę z wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu. Tryb ten pojawia się wyłącznie w akcie podustawowym, to jest wydanym na podstawie art. 16 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej. Mianowicie w przypadku wniesienia przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem (§ 15 ust. 1). Zgodnie z ust. 2 tego przepisu w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego (będącego rodzajem decyzji administracyjnej, por. art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu albo odmowy jego zawarcia ma charakter uznaniowy. Co do zasady, wydając decyzję uznaniową, organ administracji, stosownie do art. 7 k.p.a., ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r., II SA 2486/01, LEX nr 149543). Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza więc, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Oceniając charakter prawny decyzji uznaniowej należy mieć na względzie, że zakres uznania jest bowiem wyznaczony prawem i celem, dla jakiego dane przepisy lub instytucje zostały ustanowione. W tym zaś przypadku uznanie zostało przyznane organowi w możliwe najszerszym zakresie, gdyż prawodawca nie ograniczył jego swobody żadnymi szczególnymi wymogami. Z obowiązujących regulacji pranych nie wynika żadna przesłanka, która podlega badaniu przez organ, do którego został złożony wniosek o zawarcie nowego kontraktu. Jedynym zaś wymogiem stawianym organom jest zaopiniowanie takiego wniosku. Wynika to z istoty i funkcji służby wojskowej, w której powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych (por. art. 9 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 pkt 2a tej ustawy przez potrzeby Sił Zbrojnych należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Kryterium to z istoty zatem nie daje się ocenić pod względem legalności. W orzecznictwie podkreśla się, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego w trybie administracyjnym nie przyznaje skarżącemu prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, stąd złożenie wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2006 r., I OSK 1348/05 i 11 kwietnia 2012 r., I OSK 1655/11, dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA). Nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych jest to, by żołnierze zawodowi w trakcie trwania kontraktu byli w pełni dyspozycyjni i sprawni oraz wykonywali powierzone im zadania rzetelnie i profesjonalnie. Tak dalece idący prymat interesu publicznego nad interesem jednostki w tej dziedzinie jest w pełni usprawiedliwiony i zrozumiały. Dlatego też przepisy prawa nie tworzą w tym zakresie żadnych roszczeń ani gwarancji kolejnego zatrudnienia. W sprawie jest bezsporne, iż ostatni okres służby kontraktowej skarżącego został negatywnie oceniony przez bezpośredniego przełożonego A. S.. W opinii służbowej za okres od dnia [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2013 r. skarżący otrzymał ocenę niedostateczną i w prognozie dotyczącej przebiegu dalszej służby określono "nie zawierać kolejnego kontraktu". Przedmiotowa opinia stała się ostateczna i doprowadziła do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego (na podstawie art. 111 pkt 6 wojskowej ustawy pragmatycznej) na jeden miesiąc przed upływem terminu zakończenia służby kontraktowej. Oznacza to, iż skarżący żołnierz nie spełnił pokładanych w nim oczekiwań, a jego dokonania w służbie nie uzyskały aprobaty kolejnych przełożonych skarżącego: dowódcy drużyny, dowódcy plutonu, dowódcy baterii i dowódcy dywizjonu, a w konsekwencji dowódcy pułku, czego dowodem są opnie wymienionych przełożonych Jednostki Wojskowej nr [...] (k. - 29 i 30 akt administracyjnych). W okolicznościach niniejszej sprawy nie może zatem budzić wątpliwości, że organ wojskowy podejmując decyzję w sprawie zawarcia ze skarżącym kolejnego kontraktu przedłożył interes publiczny, tożsamy z interesem służby wojskowej (prowadzoną przez resort Obrony Narodowej polityką kadrową dotyczącą stałej profesjonalizacji armii), nad słusznym interesem strony. W świetle dokonanych ustaleń nie można zatem zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i tym samym naruszenia prawa. Wydany rozkaz spełnia przy tym wymogi decyzji administracyjnej wynikające z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Postępowanie było prowadzone we właściwym trybie i przez właściwe organy. Sąd nie stwierdził też innych uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż w istocie odnoszą się one do procesu opiniowania skarżącego zakończonego wydaniem przez Dowódcę [...] z dnia [...] lutego 2013 r. rozkazu personalnego (pkt 6) nr [...]. Wskazana decyzja, dotycząca zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 6 wojskowej ustawy pragmatycznej, została podana kontroli sądowej (sygn. akt II SA/Wa 1127/13), która nie wykazała nieprawidłowości w procesie opiniowania skarżącego. Nadto rozpatrzenie sprawy o zawarcie ze skarżącym kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej nie jest uzależnione od wyniku postępowania karnego o przestępstwo z art. 350 § 1 kk., który to przepis przewiduje sankcję karną za poniżanie lub znieważenie podwładnego żołnierza, jak też wyjaśnienia zasadności twierdzeń skarżącego o stosowaniu wobec niego praktyk niezgodnych z obowiązującym porządkiem prawnym. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.