II SA/Wa 1136/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Iwona Maciejuk (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Komendant Główny Straży Granicznej orzeczeniem o ukaraniu nr [...] z dnia [...] września 2000 r. wymierzył M. P. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzeczenie zostało utrzymane w mocy ostateczną decyzją Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] października 2000 r. Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. zwolnił ww. ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] grudnia 2000 r. na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 49 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462, z późn. zm.) oraz § 2 pkt 10 zarządzenia nr 12 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 marca 1997 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. Urz. MSWiA Nr 3, poz. 31). W uzasadnieniu wskazał, że orzeczenie o ukaraniu stało się prawomocne i w tym przypadku zwolnienie ze służby jest obligatoryjne. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. utrzymał w mocy powyższy rozkaz personalny. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. M. P. zwrócił się m.in. o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie zwolnienia ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] grudnia 2000 r. Wnioskodawca podniósł, iż rozkaz personalny nr [...] i decyzja nr [...] wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w jego ocenie wydano je w oparciu o decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] października 2000 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie o ukaraniu Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] września 2000 r., które również zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu wniosku we wskazanym wyżej zakresie decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. W uzasadnieniu wskazał, że kwestionowany przez stronę rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz utrzymująca go w mocy decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. w sprawie zwolnienia ze służby stałej w Straży Granicznej zostały wydane przez organ właściwy. Rozkaz personalny wydał Komendant Główny Straży Granicznej w oparciu o art. 49 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462, z późn. zm.). Natomiast decyzję Nr [...] wydał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Organ wskazał, że zwolnienie ze służby nastąpiło w wykonaniu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Podał, że kwestionowany przez stronę rozkaz personalny nr [...] został wydany na podstawie istniejącego przepisu prawa - art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej. W przypadku wydania prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby, rozwiązanie stosunku służbowego z ukaranym funkcjonariuszem jest obligatoryjne. Z powyższego przepisu wynika obowiązek właściwego organu do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza, wobec którego została prawomocnie wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby. Innymi słowy, zaistniałe przesłanki w postaci ukarania funkcjonariusza karą wydalenia ze służby, bezwzględnie zobowiązują organ do wydania decyzji na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej. W tej sytuacji powinnością organu było wydanie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej. Organ wskazał, że orzeczenie o ukaraniu nr [...] z dnia [...] września 2000 r. o wymierzeniu M. P. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby istnieje w obiegu prawnym, nie zostało zmienione, ani też uchylone. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania decyzji o zwolnieniu ww. ze służby w Straży Granicznej. Stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie zachodzą także pozostałe przesłanki wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. M. P. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpił od szczegółowego uzasadnienia środka zaskarżenia. Wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że chciałby, aby organ wydał decyzję po ewentualnym rozstrzygnięciu zagadnienia przez Sąd, także po rozstrzygnięciu sprawy zakończonej ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Podał, że czeka na ewentualne wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2007 r., a rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie może być decydujące przy podejmowaniu decyzji przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji we wznowionym postępowaniu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera żadnych nowych, istotnych dla sprawy argumentów, ani nie przedstawia nowych okoliczności. Podał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych służy eliminacji z obrotu prawnego jedynie takich rozstrzygnięć, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawa i systemu prawnego. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Organ podtrzymał swoje stanowisko, że kwestionowany rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz utrzymująca go w mocy decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. w sprawie zwolnienia ze służby stałej w Straży Granicznej zostały wydane przez organ właściwy. Nadto oba kwestionowane rozstrzygnięcia zostały wydane zgodnie z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa. Ponowna analiza zebranego materiału dowodowego potwierdziła również okoliczność, iż orzeczenie nr [...] z dnia [...] września 2000 r. o wymierzeniu M. P. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, nie zostało zmienione, ani też uchylone. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania decyzji o zwolnieniu ww. ze służby w Straży Granicznej. Organ wskazał jednocześnie, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2000 r. i utrzymanego nią w mocy orzeczenia o ukaraniu nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2000 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Minister stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie występuje przesłanka, wynikająca z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., która stanowiłaby podstawę do zawieszania postępowania administracyjnego. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. stała się przedmiotem skargi M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. zwrócił się do Ministra o stwierdzenie nieważności między innymi decyzji Nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2007r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2005r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2000 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia o ukaraniu nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2000 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oraz o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2001r. i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2000 r. w przedmiocie zwolnienia [...] M. P. ze służby w Straży Granicznej. Skarżący podał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby jest zależne od wcześniejszego rozstrzygnięcia w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2000 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia o ukaraniu nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2000 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Wskazał, że organ jako pierwsze wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu, a jako drugie wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, którym wymierzono karę wydalenia ze służby. Skarżący wskazał, że organ powinien był rozpatrzyć sprawę z wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia dyscyplinarnego przed wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2016 r. Zarzucił, iż nie zachowując kolejności rozpatrywania spraw zależnych od siebie oraz nierozpatrzenia ich wnikliwie i szybko organ działał na niekorzyść strony, czym naruszył art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odpowiadają prawu. Organ dokonał prawidłowej oceny w zakresie przesłanek nieważności określonych w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. i zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji MSWiA nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] grudnia 2000 r. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych i ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej możliwe jest tylko w ściśle określonych przez k.p.a. lub ustawy szczególne przypadkach. Stosownie do art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej sytuacja taka nie miała miejsca. Jest bezsporne, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 49 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462, z późn. zm.) oraz § 2 pkt 10 zarządzenia nr 12 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 marca 1997 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. Urz. MSWiA Nr 3, poz. 31). Zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej, w przypadku wydania prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby, zwolnienie ukaranego funkcjonariusza jest obligatoryjne. Organ zasadnie stwierdził zatem badając w trybie nieważnościowym zgodność z prawem zakwestionowanej decyzji Ministra z dnia [...] lutego 2001 r., że wobec istnienia w obrocie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby, zwolnienie skarżącego ze służby było obligatoryjne. Istniała podstawa prawna do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, rozkaz ten nie był niewykonalny w dniu jego wydania. Minister prawidłowo stwierdził też, że rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w SG wydany został przez właściwy organ, również decyzja utrzymująca go w mocy wydana została przez właściwy organ (MSWiA). W postępowaniu nieważnościowym organy nie stwierdziły też, aby zaszła którakolwiek z pozostałych przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i ustalenie to jest w ocenie Sądu prawidłowe. Nie zaistniała też przesłanka rażącego naruszenia prawa w postaci określonej przez stronę we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. W chwili rozpatrywania bowiem przez organ w niniejszym postępowaniu nadzwyczajnym wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji MSWiA nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby, w obrocie prawnym funkcjonowało orzeczenie KGSG z dnia [...] września 2000 r. nr [...] o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną wydalenia ze służby oraz utrzymująca je w mocy decyzja KGSG z dnia [...] października 2000 r. nr [...]. Nie było także podstaw do zawieszenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy, o co strona wnosiła na tym etapie, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W sprawie niniejszej nie wystąpiło zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależne było rozpatrzenie niniejszej sprawy. Składając wniosek o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby i utrzymującej go w mocy decyzji wnioskodawca nie żądał zawieszenia tego postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Dokonywanie przez organ w odrębnym postępowaniu (także na wniosek strony) oceny zgodności z prawem na gruncie art. 156 k.p.a. orzeczenia dyscyplinarnego o ukaraniu karą wydalenia ze służby nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto, wobec braku przeszkód do złożenia kolejnego wniosku o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby i utrzymującej go w mocy decyzji – w przypadku zmiany stanu faktycznego, tj. ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia dyscyplinarnego o ukaraniu karą wydalenia ze służby – Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu przywołania wymaga uchwała podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OPS 2/12, zgodnie z którą, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. (orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zaistnienia takiej sytuacji istnieje zatem możliwość wystąpienia z ponownym wnioskiem o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sytuacji jednakże, gdy w obrocie prawnym nadal funkcjonuje orzeczenie dyscyplinarne o ukaraniu skarżącego karą wydalenia ze służby, zasadnie organ nie stwierdził nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w SG oraz utrzymującej go w mocy decyzji. Skarżący występując do organu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby i utrzymującej go w mocy decyzji nie zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o zawieszenie tego postępowania nadzwyczajnego na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Organ właściwy w sprawie ma tymczasem obowiązek rozpatrzenia złożonego do niego wniosku – gdy jest on dopuszczalny i nie ma przeszkód prawnych do rozstrzygania w sprawie nim wywołanej, tak jak miało to miejsce w tym przypadku – w terminach określonych w k.p.a. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Niedotrzymanie wskazanych terminów mogłoby narazić organ na zarzut bezczynności bądź przewlekłego prowadzenia postępowania. Z tych względów, zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. Sąd uznał za niezasadne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.