II SA/Wa 115/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz K. K. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52 poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., cofającej pozwolenie na broń palną sportową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji podał, że organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia K. K. pozwolenia na broń palną sportową z uwagi na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko ww. postępowaniu karnym o popełnieniu przestępstwa z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 308 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, tj. przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz wiarygodności dokumentów. Z uwagi na powyższe Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że K. K. można uznać za osobę, wobec której istnieje obawa, iż może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] cofnął pozwolenie na broń palną sportową. Od decyzji ww. wniósł odwołanie, podnosząc, że jest niewinny. Organ II instancji, uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uzyskał prawomocny od dnia [...] lutego 2009 r. wyrok Sądu Rejonowego w G. sygn. akt [...], z którego wynika, iż K. K. dopuścił do naruszenia praw pracowników wynikających ze stosunku pracy i ubezpieczeń społecznych, jednakże sąd uznając, iż wina i społeczna szkodliwość jego czynu nie jest znaczna, warunkowo umorzył postępowanie karne, na okres próby wynoszący 2 lata. K. K. był oskarżony o to, że w okresie od lutego 2007 r. do maja 2008 r. w H., gm. G., woj. [...], działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jako pełnomocnik notarialnie upoważniony do reprezentowania swojej córki A. K. w sprawach związanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą pod nazwą "[...]" z/s w H., będąc zobowiązanym do wykonania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, uporczywie naruszał prawa zatrudnionych przez ww. podmiot gospodarczy pracowników wynikające ze stosunku pracy i ubezpieczeń społecznych w ten sposób, iż nie odprowadził należnych składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie 31159,41 zł oraz na ubezpieczenie zdrowotne w łącznej kwocie 7344,56 zł, a także na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarancyjnych Świadczeń Pracowniczych w łącznej kwocie 2282,56 zł działając w ten sposób na szkodę 25 pracowników. Ponadto wyrokiem tego samego sądu sygn. akt [...] strona została uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 308 kk w zw. z art. 11 § 2, tj. o podrobienie na fakturach VAT podpisu A. K., a również udaremnienie zaspokojenia wierzycieli A. K. Organ I instancji uznał, iż powyższe ustalenia w pełni pozwalają na zakwalifikowanie strony do kategorii osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw i w konsekwencji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wydał decyzję administracyjną cofającą pozwolenie na broń. Od decyzji tej K. K. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i wskazując, że jest człowiekiem spokojnym i że do tej pory nie miał kłopotów z prawem. Podkreślił, że spłacił już swoje zobowiązania. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji. Ponad wcześniejsze argumenty organ, podkreślił, że od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, która przejawiać się ma w poszanowaniu prawa. Strona dopuszczając się przestępstw takiej postawy nie wykazała. Stąd obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Prawomocny wyrok skazujący posiadacza pozwolenia na broń, skazanego za jakiekolwiek przestępstwo wiąże organy Policji zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Przepis ten ma bowiem charakter wytycznych interpretacyjnych dla tych organów, nakazujących uwzględnienie także innych okoliczności przy ocenie, czy postępowanie posiadacza pozwolenia na broń daje podstawę do zaliczenia go do osób w tym przepisie wskazanych. Zdaniem organów Policji, K. K. nie daje gwarancji, iż dla osiągnięcia własnych korzyści nie zlekceważy zasad bezpieczeństwa posiadania i używania broni palnej, stwarzając w ten sposób zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zapadłe wobec strony wyroki karne świadczą o lekceważącym stosunku strony do obowiązującego prawa, co nie jest kwestią obojętną dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że ustawodawca w przypadku zaliczenia posiadania pozwolenia na broń do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy uznał bezwzględną nadrzędność interesu społecznego nad interesem tej osoby w posiadaniu prawa do broni palnej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając obrazę prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, mianowicie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a ponadto obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 kpa. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że do tej pory prowadził nienaganny tryb życia. Wskazał, że pozbawienia prawa do broni na mocy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie uzasadnia wyłącznie sam fakt popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa, lecz stwierdzenie, że jego sprawca należy do osób, co do których istnieje obawa, iż mogą one użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, a zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co których istnieje uzasadniona obawa, ze mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, należało obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń, ponieważ osoba, której wydano pozwolenie na broń należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Do oceny czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia, wystarczy ustalenie, że w stosunku do takiej osoby został wydany karny wyrok skazujący lub toczy się postępowanie za przestępstwo przeciwko mieniu. Zdaniem Sądu, nie można podzielić interpretacji powyższych przepisów przeprowadzonej w sprawie niniejszej, a w szczególności stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza na broń a tą obawą. Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero wykazanie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania prawomocnym wyrokiem karnym, lecz konieczne jest również wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez posiadacza broni czynem, a cechami jego charakteru i dotychczasowym zachowaniem, które mogłoby stworzyć obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (wyr. NSA z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 955/06 i z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 67/07). Ustawodawca nie ustanowił generalnego zakazu posiadania broni przez wszystkie osoby skazane za popełnienie przestępstw wymienionych w tym przepisie albo w stosunku, do których toczy się postępowanie o ich popełnienie. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż sam fakt popełnienia przez skarżącego przestępstw, spowodował utratę przez niego wiarygodności co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a w konsekwencji zaistnienie obawy jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przyjęcie takiego toku rozumowania prowadziłoby bowiem do pozbawienia pozwolenia na broń każdej osoby, która popełniła przestępstwo, bez względu na rodzaj, zakres winy i okoliczności jego popełnienia. Takiego zaś wniosku z analizy omawianych przepisów wyprowadzić się nie da. Należy zgodzić się z organem, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zawiera otwarty katalog przestępstw, które uzasadniają obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ich wyliczenie ma charakter przykładowy, zaś jego dyspozycja stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną. Nie oznacza to jednak przyzwolenia, by wykładnia tego przepisu prowadziła do tak daleko posuniętej dowolności, jaką zaprezentował organ w sprawie niniejszej. Nie sposób zaaprobować poglądu, iż skazanie skarżącego za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu jako "bliskie" przestępstwu przeciwko mieniu. Dla cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu nie wystarczy bowiem sam fakt skazania, bez ustalenia okoliczności czynu, jego społecznej szkodliwości i cech osobowych skarżącego. Trafny jest zatem zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania poprzez brak zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego, a także brak wskazania okoliczności poza wyrokiem skazującym na podstawie których okoliczności organ wywiódł, iż K. K. spełnia przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. W sprawie niniejszej organ przede wszystkim powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia, czy istnieje uzasadniona obawa, że ww. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy również wziąć pod uwagę aktualną sytuacje życiową skarżącego, charakter wykonywanej przez niego pracy, oraz posiadaną opinię w miejscu zamieszkania. Organ jeszcze raz powinien wnikliwie rozważyć i dokonać rzetelnej oceny całokształtu materiału dowodowego, czy rzeczywiście popełniony występek i inne okoliczności stwarzają zagrożenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP. Jednak wydając decyzję cofającą pozwolenie na broń, nie wolno naruszać zasady proporcjonalności, a wobec braku istotnych ustaleń, można mieć wątpliwość, czy właśnie ta zasada nie została naruszona. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wziąć te wszystkie okoliczności pod uwagę. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.