II SA/Wa 116/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2017 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania policyjnej renty rodzinnej w drodze wyjątku oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 8 ust. 1 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 708 ze zm. – dalej jako ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy) oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] odmawiającą przyznania M. P. policyjnej renty rodzinnej w drodze wyjątku. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, iż M. P. wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. zwróciła się o przyznanie policyjnej renty rodzinnej w drodze wyjątku po zmarłym mężu, emerycie-renciście policyjnym J. P. Wnioskodawczyni powołała się na okoliczności śmierci męża, jego nienaganne lata służby w Policji i Centralnym Biurze Śledczym oraz na własną złą sytuację materialną, na którą składają się takie okoliczności jak fakt pozostawania przez wnioskodawczynię bez pracy, orzeczenie wobec niej lekkiego stopnia niepełnosprawności oraz sprawowanie przez nią stałej opieki nad niepełnosprawną matką. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] lipca 2016 r. wydał decyzję odmawiającą przyznania M. P. policyjnej renty rodzinnej w drodze wyjątku stwierdzając, że w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiły szczególne okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawczyni od śmierci męża pobierała policyjną rentę rodzinną z tytułu wychowywania niepełnoletniego syna J., stosownie do art. 70 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887 ze zm.), do dnia [...] czerwca 2008 r., tj. do momentu ukończenia przez syna 18 roku życia. Wnioskodawczyni w chwili śmierci męża była w wieku aktywności zawodowej (miała 40 lat), co pozwalało jej na podjęcie samodzielnych starań w zdobywaniu środków utrzymania we własnym zakresie i wypracowania prawa do własnego świadczenia emerytalnego. Sama zaś trudna sytuacja materialna wnioskodawczyni nie stanowi uzasadnienia do przyznania jej zaopatrzenia emerytalnego w drodze wyjątku na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. P. ponowiła argumentację wskazaną we wniosku wszczynającym postępowanie w sprawie. Uznając zarzuty strony za niezasadne Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2016 r., postanowił jak na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż J. P. od dnia [...] października 1983 r. pełnił służbę w Milicji Obywatelskiej, a następnie w Policji, w warunkach podwyższonego zagrożenia dla życia i zdrowia. W dniu [...] grudnia 1988 r. uległ wypadkowi pozostającemu w związku ze służbą i ze względu na to funkcjonariuszowi przyznano 10% trwałego uszczerbku na zdrowiu. W dniu [...] kwietnia 1991 r. funkcjonariusz uległ kolejnemu wypadkowi pozostającemu w związku ze służbą, który spowodował pięcioprocentowy trwały uszczerbek na zdrowiu. W 1989 r. u funkcjonariusza po raz pierwszy rozpoznano wirusowe zapalenie wątroby z żółtaczką, tj. obecność wirusa HCV. Zakażenie stało się następnie przyczyną marskości wątroby. Komisja Lekarska przy MSWiA w K. w orzeczeniu z dnia [...] marca 2003 r. stwierdziła, że choroba ta oraz żylaki przełyku i małopłytkowość wtórna doprowadziły do inwalidztwa funkcjonariusza. Z powodu zdiagnozowanych chorób J. P. został zaliczony do drugiej grupy inwalidów i uznany za całkowicie niezdolnego do służby. Jego śmierć w dniu [...] lutego 2005 r. nastąpiła zatem po zwolnieniu ze służby, w trakcie pobierania świadczenia rentowego. Wnioskodawczyni w chwili śmierci męża miała ukończone 40 lat i posiadała dwoje dzieci - córkę K. oraz syna J. Z tytułu wychowywania niepełnoletniego syna od chwili śmierci męża wnioskodawczyni przysługiwało prawo do renty rodzinnej, którą pobierała do dnia [...] czerwca 2008 r. Poza wnioskodawczynią do policyjnej renty rodzinnej do dnia [...] lipca 2011 r. uprawniona była także córka funkcjonariusza K. oraz wspomniany syn J., który pobierał ją do dnia [...] stycznia 2015 r. Dyrektor ZER MSW, po rozpoznaniu wniosku M. P. z dnia [...] listopada 2014 r., decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił przyznania jej rodzinnej renty policyjnej. Sąd Okręgowy w W. Wydział Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] lutego 2016 r. oddalił odwołanie od tej decyzji. W trakcie postępowania przed sądem dopuszczony został dowód z opinii biegłego ortopedy oraz kardiologa w celu ustalenia, czy wnioskodawczyni jest całkowicie bądź częściowo niezdolna do pracy, a jeżeli tak, to kiedy i przez jaki okres. Biegły sądowy z zakresu chirurgii urazowo - ortopedycznej w swojej opinii wskazał, że wnioskodawczyni "ze względów ortopedycznych jest zdolna do pracy z powodu ogólnego stanu zdrowia." Biegły kardiolog w swojej opinii wyraził podobne przekonanie: "schorzenia kardiologiczne, nie stanowią podstawy do uznania ubezpieczonej niezdolną do pracy zgodnie z wykształceniem i kwalifikacjami oraz ostatnio wykonywanym zatrudnieniem". Organ przyjął, iż dostarczone w toku postępowania przez wnioskodawczynię dokumenty w postaci orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] marca 2016 r. oraz karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] stycznia 2016 r. pozostają bez związku ze sprawą, ponieważ dotyczą jej matki i jako takie nie mogłą prowadzić do wykazania, że wnioskodawczyni spełniła określone w art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przesłanki. Ze względu na ten fakt odmówiono wspomnianym dokumentom mocy dowodowej. Minister podkreślił, że z treści art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy wynika, iż członek rodziny zmarłego funkcjonariusza, aby otrzymać świadczenie, spełnić musi dwie przesłanki. Po pierwsze musi nie nabyć prawa do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego w ustawie, a po wtóre nienabycie tego prawa musi nastąpić wskutek szczególnych okoliczności. W sprawie zaś nie zostało udowodnione, aby w przypadku strony występowały szczególne okoliczności, od zaistnienia których zależałoby nienabycie przez nią policyjnej renty rodzinnej. Przy czym okoliczności te dotyczyć mają bezpośrednio osoby składającej wniosek i przyczyn, które leżą u podstaw nienabycia przez tę osobę policyjnej renty rodzinnej w trybie ustawowym, a nie sytuacji życiowej wnioskodawcy, czy też okoliczności śmierci jego współmałżonka. Wnioskodawczyni uzasadniając swój wniosek powołała się natomiast przede wszystkim na przedwczesną śmierć męża i na jego nienaganną służbę w Policji i Centralnym Biurze Śledczym, czyli na okoliczności, które nie mają bezpośredniego związku z jej osobą. Natomiast subiektywne przekonanie wnioskodawczyni o tym, że "do zakażenia J. P. wirusem żółtaczki typu C doszło podczas zabiegu operacyjnego, który J. P. musiał przejść z uwagi na zdarzenie podczas służby" nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Orzeczenie Komisji Lekarskiej przy MSWiA w K. nie wskazuje bowiem jednoznacznie, aby do zakażenia J. P. wirusem HCV doszło w następstwie leczenia operacyjnego. W odniesieniu do niepełnosprawności wnioskodawczyni w stopniu lekkim organ stwierdził, iż okoliczność tę rozpatrywać należy w kontekście ustalenia ustawowego prawa wdowy do policyjnej renty rodzinnej. Niepełnosprawność ta powstała w dniu [...] czerwca 2007 r., tj. po 2 lata po śmierci J. P. i w trakcie wychowywania syna J. Zgodnie z art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wdowa ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli w chwili śmierci męża osiągnęła wiek 50 lat lub była niezdolna do pracy. Ponadto na podstawie ust. 2 prawo do renty rodzinnej nabywa również wdowa, która osiągnęła wiek 50 lat lub stała się niezdolna do pracy po śmierci męża, nie później jednak niż wciągu 5 lat od jego śmierci lub od zaprzestania wychowywania co najmniej jednego z dzieci uprawnionego do renty rodzinnej po zmarłym mężu, które nie osiągnęło 18 lat. Chociaż niepełnosprawność wnioskodawczyni rzeczywiście stwierdzona została w terminach przewidzianych art. 70 ww. ustawy, to jednak niepełnosprawność ta nie skutkuje niezdolnością do pracy. W orzeczeniu z dnia [...] lipca 2007 r. wskazuje się bowiem wyraźnie, że wnioskodawczyni jest zdolna do wykonywania lekkiej pracy. Stanowisko to potwierdzone zostało dodatkowo przez biegłych sądowych z zakresu chirurgii urazowo-ortopedycznej oraz kardiologii. W związku z tym, nienabycie prawa do policyjnej renty rodzinnej w przypadku wnioskodawczyni wynikało z niespełnienia przesłanki ustawowej jaką jest niezdolność do pracy. Nie sposób zatem uznać, aby zdolność do wykonywania lekkiej pracy, wskutek której wnioskodawczyni nie nabyła prawa do ww. świadczenia stanowiła szczególną okoliczność w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Reasumując Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż nienabycie przez wnioskodawczynię prawa do policyjnej renty rodzinnej spowodowane zostało niespełnieniem przez nią przesłanek ustawowych, przy czym na nienabycie tego prawa nie miały wpływu szczególne okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uznając, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, skarżąca zarzuciła jej wydanie z naruszeniem art. 8 ust. 1 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz naruszeniem art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że przesłane przez wnioskodawczynię dokumenty w postaci orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] marca 2016 r. oraz karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] stycznia 2016 r. pozostają bez związku ze sprawą ponieważ dotyczą innej osoby niż wnioskodawczyni i jako takie nie mogą prowadzić do wykazania, że skarżąca spełniła przesłanki określone w art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Z uwagi na podniesione zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez przyznanie M. P. policyjnej renty rodzinnej w drodze wyjątku oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że okoliczności sprawy wskazują, iż w sprawie zachodzą przesłanki do przyznania jej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w drodze wyjątku zaopatrzenia emerytalnego w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie, jako członkowi rodziny pozostałemu po zmarłym funkcjonariuszu, jako że skarżąca wskutek szczególnych okoliczności nie nabyła prawa do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego w ustawie. Organowi orzekającemu w sprawie umknęło bowiem, że okoliczności śmierci funkcjonariusza J. P., wprost związane są ze służbą w Policji (zakażaniem, którego nabawił się w trakcie wykonywania obowiązków służbowych). Mając na uwadze także wyjątkowy tryb sprawy, przy jej rozpatrywaniu powinny być wzięte pod uwagę także nienaganne lata służby J. P. w Policji i Centralnym Biurze Śledczym oraz zła sytuacja materialna żony zmarłego funkcjonariusza. Skarżąca jest osobą niepracującą. Ponadto w stosunku do skarżącego Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w M. wydał w dniu [...] lipca 2007 r. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, w którym stwierdzono lekki stopień niepełnosprawności o charakterze trwałym. Nadto, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. przyznał skarżącej prawo do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad matką A. K. Opieka nad matką jest wykonywana przez skarżącą w sposób stały. Matka skarżącej zaliczona została do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe z koniecznością stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Okoliczności sprawy wskazują, wbrew ustaleniom poczynionym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej decyzji, że skarżąca spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia w drodze wyjątku. Nagła, przedwczesna śmierć J. P. wskutek okoliczności związanych bezpośrednio ze służba w Policji i Centralnym Biurze Śledczym pozostawiła skarżącego samą z dziećmi w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Skarżąca pomimo stosunkowo młodego wieku, z uwagi na konieczność sprawowania samotnej opieki nad dziećmi, nie mógła podjąć pracy i w ten sposób zyskać w przyszłości prawa do świadczeń. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 708 ze zm.), zgodnie z którym funkcjonariuszom oraz członkom rodzin pozostałym po zmarłych funkcjonariuszach, jeżeli osoby te wskutek szczególnych okoliczności nie nabyły prawa do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego w ustawie, odpowiednio Ministrowie: właściwy do spraw wewnętrznych, Obrony Narodowej oraz Sprawiedliwości, każdy w zakresie swojego działania, mogą przyznać w drodze wyjątku zaopatrzenie emerytalne w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie. Jest to regulacja szczególna, pozwalająca na uzyskanie świadczenia odpowiadającego świadczeniu przewidzianemu w ustawie przez osoby, które nie spełniają warunków do uzyskania go w trybie zwykłym. Wyjątkowość ww. świadczenia polega również na tym, że nie ma ono charakteru roszczeniowego, a ustawa pozostawia jego przyznanie uznaniowej decyzji odpowiednio Ministrów: właściwego do spraw wewnętrznych, Obrony Narodowej oraz Sprawiedliwości. Uznaniowość nie oznacza jednak pozostawienia organowi całkowitej i niekontrolowanej swobody w tym zakresie, bowiem jej granice wyznaczają z jednej strony przesłanki wymienione w przepisie art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, zaś z drugiej przepisy k.p.a. Organ wymieniony w przepisie art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie takiego świadczenia jest zatem zobowiązany do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Winien też w sposób należyty i wyczerpujący informować strony o okolicznościach, faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie wyczerpująco zebrać, rozpatrzeć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz przestrzegał wskazanych wyżej reguł postępowania, a odmowa przyznania skarżącej renty rodzinnej w drodze wyjątku po zmarłym w 2005 r. mężu – J. P. - znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie z przepisem art. 70 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, wdowie po zmarłym funkcjonariuszu może być przyznana renta rodzinna, jeżeli: 1) osiągnęła wiek 50 lat, nie później niż w ciągu 5 lat od dnia śmierci męża, albo 2) stała się osobą niezdolną do pracy nie później niż w ciągu 5 lat od dnia śmierci męża lub od dnia zaprzestania wychowywania dzieci do ukończenia przez nie maksymalnie 18 roku życia. Zasadnicze znaczenie ma zatem w niniejszej sprawie ustalenie czy przyczyną nienabycia przez skarżącą renty rodzinnej w trybie określonym w ww. przepisie były szczególne okoliczności. Pojęcie "szczególnych okoliczności" nie zostało ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy zdefiniowane, jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że za szczególną okoliczność na potrzeby świadczeń w drodze wyjątku przyjmuje się wyłącznie obiektywne i niezależnie od woli konkretnej osoby zdarzenie bądź trwały stan, wykluczające jej aktywność zawodową z powodu niemożności przezwyciężenia ich skutków (przykładowo wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 151/10, publik. LEX nr 595174). Mając na uwadze treść cytowanego art. 70 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy nie sposób uznać, by to zdarzenia lub trwałe stany kwalifikowane jako okoliczności szczególne, były powodem nienabycia przez M. P. prawa do policyjnej renty rodzinnej. W dacie śmierci męża miała ona bowiem ukończone 40 lat, zaś po 5 latach od tej daty osiągnęła wiek 45 lat. Ponadto to nie stan zdrowia, na który powołuje się skarżąca, był przyczyną braku uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym, skoro jak wynika z przedłożonego przez nią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2007 r. do tej daty była uznawana za w pełni zdolną do podjęcia każdej pracy zarobkowej, zaś po wskazanej dacie legitymowała się lekkim stopniem niepełnosprawności. Leki stopień niepełnosprawności ogranicza jedynie możliwość wykonywania pracy zarobkowej, nie powoduje zaś wykluczenia osoby legitymującej się takim orzeczeniem z grona osób zdolnych do wykonywania zatrudnienia. Natomiast podnoszone w skardze kwestie braku aktywności zawodowej skarżącej z powodu wychowywania dzieci oraz trudnej sytuacji materialnej, nie mają znaczenia w przypadku świadczenia określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Zasługi męża skarżącej, niekwestionowane przez organ oraz orzeczenie i wypis ze szpitala obrazujące stan zdrowia i leczenie szpitalne matki skarżącej, również nie mogły być brane pod uwagę przy ocenie przesłanek z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, albowiem okoliczności i dokumenty na które powołuje się zainteresowana nie dotyczą jej, jako strony postępowania ubiegającej się przyznanie świadczenia, lecz osób nie będących adresatami ww. przepisu. Mogłyby one ewentualnie mieć znaczenie, gdyby chodziło o rentę rodzinną w drodze wyjątku przyznawaną przez Prezesa ZUS na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Nie jest zatem uzasadniony zarzut naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów k.p.a., albowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpatrzył sprawę w oparciu o całokształt istotnego dla sprawy materiału dowodowego. Organ pominą tylko ten wąski zakres dokumentów przedkładanych przez stronę, który nie miał istotnego znaczenia dla sprawy, jako obrazujący stan zdrowia matki skarżącej, tj. osoby nie będącej podmiotem określonym w art. 8 ust. 1 ww. ustawy, nie zaś wnioskodawczyni, do której należy odnosić przesłanki wymienione w tym przepisie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.