II SA/Wa 1163/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku pracy postanawia odrzucić skargę T. K., pracownik mianowany, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku pracy. Powyższa decyzja organu została wydana w oparciu o art. 38 § 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 86, poz. 953 ze zm.) oraz art. 8 ust 1 i 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 109, poz. 639 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga T. K. jest niedopuszczalna. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Badając dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego należy również brać pod uwagę inne unormowania, które wprost wyłączają kognicję sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 38 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 86, poz. 953 ze zm.) od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe lub inne stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków urzędnik ten może, w terminie siedmiu dni, wnieść odwołanie do kierownika organu nadrzędnego nad urzędem, w którym jest zatrudniony. Od decyzji wydanej przez ministra odwołanie nie przysługuje. Stosownie zaś do art. 39 cytowanej ustawy spory o roszczenia ze stosunku pracy urzędników państwowych rozpatrywane są w trybie określonym w Kodeksie pracy. W kwestii trybu zaskarżania orzeczeń dotyczących roszczeń pracowników mianowanych wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 września 2010 r. sygn. akt I PK 68/10 (LEX nr 653656). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że zasady właściwości sądów pracy w sprawach dotyczących roszczeń pracownika ze stosunku pracy nie przełamują przepisy szczególne dotyczące stosunku pracy mianowanych urzędników prokuratury. Nie ma w tym zakresie odmiennej regulacji ani w ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury, ani w podlegającej odpowiedniemu stosowaniu na podstawie art. 18 tej ustawy - ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, co oznacza, że stosunki pracy z mianowania w takim zakresie, w jakim nie są unormowane przepisami szczególnymi, podlegają unormowaniu kodeksowemu o trybie rozstrzygania sporów ze stosunku pracy (por. art. 5 k.p.). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela powyższy pogląd. Stąd też należy uznać, że w niniejszej sprawie dotyczącej wypowiedzenia stosunku pracy pracownikowi mianowanemu właściwym sądem jest Sąd Pracy, zatem sprawa nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.