II SA/Wa 1172/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, WSA Iwona Dąbrowska, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej - oddala skargę - W dniu [...] listopada 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia A. O. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej kpa, cofnął A. O. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] stycznia 2009 r., sygn. akt [...], A. O. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.), zwanej dalej kk, tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości (0,63 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 75 stawek dziennych po 20 złotych. Ponadto, na podstawie art. 42 § 2 kk, Sąd orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, na podstawie art. 49 § 2 kk środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 500 złotych na rzecz Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w G. z przeznaczeniem na cel bezpośrednio związany z udzielaniem pomocy poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych, a także na podstawie art. 50 kk środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie go na tablicy ogłoszeń w Starostwie Powiatowym w I. na okres 1 miesiąca. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem A. O. kwalifikuje się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. To z kolei obligowało organ, w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, do cofnięcia stronie pozwolenia na broń. Komendant Wojewódzki Policji w B. zaznaczył, iż katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty, a zatem popełnienie innego czynu wzbudzającego obawę, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego skutkować winno cofnięciem wydanego pozwolenia. Konsekwencją popełnienia przez stronę czynu z art. 178a § 1 kk jest przekonanie organu, że nie daje ona gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a tym samym budzi uzasadnione obawy, że broni tej może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu, czyn ten obarczony jest wysokim stopniem społecznej szkodliwości, którego skutki mogą być tragiczne nie tylko dla samego sprawcy, ale także dla innych uczestników ruchu drogowego. Wprawdzie przestępstwa tego rodzaju godzą w bezpieczeństwo w komunikacji, to jednak stanowią istotne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Popełnienie przestępstwa, które chociaż pośrednio godzi w życie lub zdrowie człowieka nie daje rękojmi zgodnego z prawem używania broni palnej. Nie leży więc w interesie społecznym posiadanie broni przez osobę, która swoim postępowaniem te dobra narusza. Organ podkreślił, iż wprawdzie A. O. posiada pozytywną opinię uzyskaną z Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w B. oraz pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, jednak nie ma to wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Od powyższej decyzji A. O. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając zawartą w niej argumentację. Wskazał ponadto, iż A. O. został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zatem bez wątpienia naruszył porządek prawny. W przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, że poruszając się po drodze publicznej pojazdem mechanicznym znajdował się w stanie nietrzeźwości, przy czym poziom alkoholu w jego organizmie trzykrotnie przekraczał normę ustaloną w art. 115 § 16 kk. A. O. został zatrzymany podczas kontroli radarowej na drodze publicznej z G. do T., ponieważ przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o 27 km/h. W trakcie postępowania karnego przyznał, iż dzień wcześniej w godzinach wieczornych, około godz. 20.00, pił alkohol (ok. 0,5 litra wódki), zatem w ocenie organu powinien mieć on pełną świadomość tego, iż siada za kierownicą samochodu po spożyciu alkoholu i liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami swojego zachowania. Ponadto, kierując samochodem w terenie zabudowanym przekraczał dozwoloną prędkość i być może tylko dzięki przypadkowej kontroli jego "eskapada" nie zakończyła się tragicznie. Odnosząc się natomiast do podniesionego w odwołaniu argumentu, iż czyn ten nie został wprost wskazany w wyżej przywołanym przepisie ustawy jako przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż wymieniony w tym przepisie katalog okoliczności zobowiązujących organy Policji do takiego rozstrzygnięcia nie ma charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. Organ odwoławczy podkreślił też, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądowego nie mogło skutkować innym, niż zapadłe, rozstrzygnięciem. W tej sytuacji pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, Zarządu Okręgowego PZŁ, jak również prawidłowe przechowywanie przez stronę broni nie mogły przesądzić o odmiennym załatwieniu sprawy. W takich bowiem przypadkach interes strony postępowania, polegający na posiadaniu szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, winien ustąpić na rzecz ochrony interesu publicznego, przejawiającego się tym, by osoby nieprzestrzegające porządku prawnego i swoim zachowaniem stwarzające obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń posiadać nie mogły. Organ podkreślił, iż od osób posiadających pozwolenie na broń, biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter ustawy i związek między rodzajem dobra, którym mogą one dysponować na podstawie pozwolenia a wymogiem ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy właściwe do wydawania pozwoleń mają prawo wymagać nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego. Takie postępowanie stanowi bowiem swoistą rękojmię przestrzegania przez nie także przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczących bezpiecznego jej posiadania i używania - w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię i w efekcie niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy strona postępowania została skazana za przestępstwo niewymienione w tym przepisie. Skarżący stwierdził również, iż w niniejszej sprawie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe A. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podał, iż przestępstwo za jakie został skazany nie mieści się w kategorii przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie jest bowiem umieszczone w rozdziale Kodeksu karnego dotyczącym ochrony życia lub zdrowia, ale w rozdziale regulującym przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Dodał, iż czyn, którego się dopuścił miał niewielką społeczną szkodliwość, zaś do niedawna traktowany był jako wykroczenie. Skarżący stwierdził również, iż organ błędnie ocenił okoliczności faktyczne sprawy i nie wziął pod uwagę całości zebranego w niej materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że jest on osobą godną zaufania oraz spełnia wszelkie wymogi określone w ustawie o broni i amunicji do przyznania pozwolenia na posiadanie broni. Skarżący podkreślił, iż organ poprzestał jedynie na ustaleniu faktu skazania go za incydentalne zdarzenie, co nie może stanowić samoistnej podstawy do uznania go za osobę, w stosunku do której istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja - na mocy art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń - przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej przez skład siedmiu sędziów w dniu 18 listopada 2009 r., sygn. II OPS 4/09, pozwolenie na broń palną jest wymagane w większości krajów świata jako warunek konieczny nabycia prawa do posiadania broni. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń palną wydaje, właściwy ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu, komendant wojewódzki Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwy komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej. Wskazane organy upoważnione są również do cofnięcia pozwolenia na broń. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Generalnie można powiedzieć, iż ustawa o broni i amunicji, przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie. Jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego, jak to już wcześniej wskazano, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Podkreślić należy, iż zarówno decyzja w sprawie pozwolenia na broń, jak i decyzja cofająca takowe uprawnienie, nie jest decyzją wydawaną w granicach klasycznego uznania administracyjnego. Ma ona charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń istnienia uzasadnionych okoliczności dla jej posiadania. Odnosi się to także do postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, toczącego się na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepis ten, podobnie jak to ma miejsce na gruncie art. 10 ust. 1 ustawy, daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, czyli takich co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanych prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Należy zwrócić uwagę na bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw niewymienionych w ustawie o broni i amunicji a uzasadnioną obawą użycia przez sprawcę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny. Trzeba odnieść się także do użytego przez ustawodawcę w analizowanym przepisie sformułowania "w szczególności". W języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej - szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej przez skład siedmiu sędziów w dniu 18 listopada 2009 r., sygn. II OPS 4/09). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż przesłanką cofnięcia A. O. pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem za czyn z art. 178a § 1 kk, tj. prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości (0,63 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] stycznia 2009 r., sygn. akt [...], skarżącemu wymierzono karę grzywny w wysokości 75 stawek dziennych po 20 złotych. Ponadto, Sąd orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 500 złotych na rzecz Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w G. z przeznaczeniem na cel bezpośrednio związany z udzielaniem pomocy poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych, a także środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie go na tablicy ogłoszeń w Starostwie Powiatowym w I. na okres 1 miesiąca. Należy raz jeszcze zaznaczyć, iż posiadanie broni nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich. Zagrożenie takie z całą pewnością występuje w sytuacji posługiwania się bronią przez osoby, które mają nad nią ograniczoną kontrolę, a do takich osób zaliczyć można osoby znajdujące się w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu, prowadzenie przez skarżącego pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, nawet jednorazowo, rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, a tym samym w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, tzn. w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Na szczególne podkreślenie zasługuje pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1173/07 (por. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; www.orzeczenia.nsa.gov.pl), iż: prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego, zatem uznać należy, iż skarżący, siadając do samochodu w stanie nietrzeźwości, zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utraty życia. Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Jak wynika z akt postępowania, A. O. został zatrzymany podczas kontroli radarowej na drodze publicznej z G. do T., ponieważ przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o 27 km/h. Skarżący znajdował się w stanie nietrzeźwości, zaś w trakcie postępowania karnego przyznał, że dzień wcześniej w godzinach wieczornych (ok. godz. 20.00) wypił około 0,5 litra wódki. Skarżący, siadając za kierownicą samochodu, miał zatem pełną świadomość tego, że robi to po spożyciu, w niedalekim odstępie czasowym, znacznej ilości alkoholu i powinien liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami swojego zachowania. Skarżący, kierując samochodem w terenie zabudowanym przekroczył w sposób znaczny, bo o 27 km/h, dozwoloną prędkość. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, przy jednoczesnym znacznym przekroczeniu dozwolonej prędkości stwarza, w ocenie Sądu, realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Podnoszony podczas rozprawy przez pełnomocnika skarżącego fakt przyznania się skarżącego do zarzucanego mu czynu nie jest, w ocenie Sądu, okolicznością przemawiającą za uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem A. O. został ujęty na gorącym uczynku. Podobnie należy ocenić grzeczne zachowanie się skarżącego wobec kontrolujących go policjantów. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż organ obligatoryjnie zastosował art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i nie uzasadnił obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ wyraźnie wskazał na powody, dla których powziął obawę, iż skarżący może użyć broni w takich właśnie celach i wystarczająco je uzasadnił. Spełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało zatem skutkować, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, cofnięciem pozwolenia na broń. W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszony przez skarżącego nienaganny tryb życia oraz pozytywne opinie, wskazujące, iż jest on osobą godną zaufania nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji. Wyrok, jaki zapadł w stosunku do skarżącego, a zwłaszcza okoliczności popełnienia przestępstwa, tj. podjęcie świadomej decyzji o prowadzeniu pojazdu mechanicznego bezpośrednio po spożyciu znacznej ilości alkoholu, pozwoliły organowi prawidłowo uznać, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zachowanie skarżącego z całą pewnością nie gwarantuje bowiem prawidłowego i bezpiecznego korzystania z broni. Wbrew zarzutom A. O., zaskarżona decyzja nie jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym, nie nosi również cech dowolności. Organ oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonał jego wszechstronnej oceny, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77, art. 80 kpa oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji. Na zakończenie, odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżącego należy zwrócić uwagę na fakt, iż prowadzone przez Komisariat Policji w G. postępowanie przygotowawcze [...] w sprawie naruszenia praw pracowniczych wynikających ze stosunku ubezpieczenia społecznego, tj. o czyny z art. 218 § 1 kk, przez właściciela firmy P. s. c. w G., w którym skarżący nie został objęty aktem oskarżenia, lecz występował jako świadek, nie stanowiło podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.