II SA/Wa 1173/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung Olga Żurawska - Matusiak (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J.B. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zasiłku osiedleniowego 1. uchyla czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., polegającą na odmowie wypłaty J.B. zasiłku osiedleniowego, 2. stwierdza, że opisana w pkt 1 czynność nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] na rzecz J.B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2011 r. Komendant Główny Policji przeniósł z dniem [...] listopada 2011 r. J. B. (dalej jako skarżący) do pełnienia służby z Komendy Miejskiej Policji w L. do Komendy Miejskiej Policji w S. W związku z powyższym przeniesieniem skarżący pismem z [...] listopada 2011 r. wystąpił m.in. o wypłacenie zasiłku osiedleniowego w wysokości 300 procent uposażenia w związku z przesiedleniem się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby wraz z żoną i małoletnią córką. Wobec braku wnioskowanej wypłaty [...] grudnia 2011 r. skarżący wystąpił do Komendanta Głównego Policji z zażaleniem na niezałatwienie w terminie wniosku dotyczącego wypłaty zasiłku osiedleniowego. Pismem z [...] grudnia 2012 r. Główna Księgowa Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. poinformowała skarżącego, że nie spełnia on przesłanek do ubiegania się o wypłatę zasiłku osiedleniowego. Celem tego zasiłku jest zapewnienie funkcjonariuszowi pomocy w osiedleniu się na nowym miejscu zamieszkania, a skarżący był już zameldowany pod adresem S. ul. [...] do [...] listopada 2010 r. Pismem z [...] grudnia 2011 r. skarżący uzupełnił swoje zażalenie z [...] grudnia 2011 r., powołując się na wykładnię językową normy art. 113 ust. 1 ustawy o Policji. W związku z otrzymaniem pisma z [...] grudnia 2011 r. skarżący [...] grudnia 2012 r. wystosował do Komendanta Głównego Policji pismo nawiązujące do złożonego zażalenia, w którym zwrócił uwagę, że w sprawie nie zaistniały przesłanki ograniczające możliwości wypłaty dochodzonego zasiłku. Pismem z [...] lutego 2012 r. Komendant Główny Policji poinformował skarżącego, że w sprawach dotyczących zasiłku osiedleniowego został wyłączony administracyjny tryb postępowania i tym samym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania. Oznacza to, że pismo skarżącego złożone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie może zostać rozpatrzone w takim trybie. Zwrócono uwagę, że wypłata policjantowi zasiłku osiedleniowego jest czynnością materialno-techniczną. W przedmiotowej sprawie taka czynność została dokonana. Stanowi ją pismo z [...] grudnia 2011 r. informujące skarżącego, że fakt zameldowania na pobyt stały w S. przy ul. [...] nie spowodował faktycznego przesiedlenia, a zatem zasiłek nie przysługuje. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że pismo z [...] grudnia 2011 r., jako realizacja czynności materialno-technicznej, nie podlega zaskarżeniu w ramach administracyjnego toku instancji, a jedynie kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (inne niż decyzje lub postanowienia) dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa mogą podlegać kontroli sądów administracyjnych. Stosownie do art. 52 § 3 tejże ustawy, warunkiem zaskarżenia takich aktów lub czynności, jeżeli ustawa nie przewiduje środków skarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jest uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Reasumując, organ uznał, że przedmiotowa skarga jest niezasadna, a skarżący ma prawo kwestionowania dotychczasowych rozstrzygnięć, jeżeli są dla niego niekorzystne. Powyższe pismo skarżący otrzymał [...] marca 2012 r. Pismem datowanym na [...] marca 2012 r., a nadanym [...] marca 2012 r. skarżący wezwał Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na otrzymane pouczenie. Skarżący nie zgodził się z zastosowaną przez Wydział Finansowy KWP z siedzibą w R. wykładnią § 30 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia, zgodnie z którą ponowne zameldowanie przez skarżącego w S. jest równoznaczne z niespełnieniem niezbędnych do uzyskania zasiłku osiedleniowego przesłanek zawartych w tym rozporządzeniu, w szczególności przesłanki zamieszkania w nowym miejscu. Podkreślił, że nigdy nie pełnił służby w Komendzie Miejskiej Policji w S., co oznacza, że nie doszło do przeniesienia policjanta do poprzedniego miejsca pełnienia służby. [...] listopada 2011 r., tj. w dniu przeniesienia do pełnienia służby w KMP w S. ani on, ani członkowie jego rodziny nie byli zameldowani na pobyt stały w S. Odnosząc się do treści § 23 rozporządzenia skarżący podkreślił, że decydujące znaczenie ma przeniesienie policjanta do innej miejscowości, a nie miejscowości nowej. Powyższe pismo zgodnie z właściwością rzeczową zostało przekazane [...] kwietnia 2012 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. W skardze na czynność materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R., polegającą na odmowie wypłaty zasiłku osiedleniowego, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. B. skarżonej czynności materialno-technicznej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) § 30 ust. 3 w zw. z § 25 i w zw. z § 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia oraz w związku z art. 113 ustawy o Policji przez przyjęcie, iż ponowne zamieszkanie i zameldowanie się przez skarżącego pod adresem S., ul. [...], w którym był zameldowany do [...] listopada 2010 r., nie jest zamieszkaniem w nowym miejscu i w konsekwencji uznaniu, iż nie zostały spełnione przesłanki do wpłaty zasiłku osiedleniowego, 2) § 29 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przez przyjęcie, iż zachodzą okoliczności przewidziane w tym przepisie uzasadniające odmowę wypłaty zasiłku osiedleniowego, w sytuacji gdy takie okoliczności nie miały miejsca. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia, skarżący wnosił w oparciu o art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uwzględnienie złożonej skargi, uchylenie zaskarżonej czynność materialno-technicznej Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w R. z [...] grudnia 2011 r. znak [...] i w oparciu o art. 146 § 2 ww. ustawy o uznanie, że J. B. przysługuje uprawnienie do otrzymania zasiłku osiedleniowego. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżący przytoczył stan faktyczny sprawy, zwracając przy tym uwagę, że z chwilą doręczenia pisma z [...] lutego 2012 r., tj. z dniem [...] marca 2012 r. dowiedział się, iż pismem z [...] grudnia 2011 r. znak [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. dokonał czynności materialno-technicznej. Dzień [...] marca 2012 r. uznać zatem należy za datę, w której dowiedział się o podjęciu czynności materialno-technicznej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, od której rozpoczął się bieg czternastodniowego terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, pismem z [...] marca 2012 r. (błędnie datowany w treści pisma na [...] marca 2012 r.) skarżący, wezwał Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa poprzez wypłacenie należnego mu zasiłku osiedleniowego. Komendant Główny Policji pismem z [...] kwietnia 2012 r., doręczonym [...] kwietnia 2012 r., poinformował skarżącego o przekazaniu wskazanego wezwania według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji z siedzibą w R. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. nie udzielił odpowiedzi na wskazane wezwanie, tym samym konieczne stało się złożenie niniejszej skargi z zachowaniem terminu wynikającego z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącego nie zasługuje na uznanie zastosowana przez Wydział Finansowy KWP z siedzibą w R. wykładania § 30 ust. 3 rozporządzenia, wedle której ponowne zameldowanie się przez skarżącego w S. przy ul. [...] jest równoznaczne z niespełnieniem niezbędnych do uzyskania zasiłku osiedleniowego przesłanek zawartych w rozporządzeniu, w szczególności przesłanki zamieszkania w nowym miejscu. Kluczowym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest – w ocenie skarżącego – § 29 rozporządzenia, zgodnie z którym należności, o których mowa w § 25 i 26, nie przysługują w razie przeniesienia z urzędu policjanta do poprzedniego miejsca pełnienia służby, w którym on sam lub członek jego rodziny nadal posiada dom lub samodzielny lokal mieszkalny bądź do miejscowości, w której są oni zameldowani na pobyt stały. W świetle tego przepisu właściwe organy w razie przeniesienia z urzędu policjanta mogą odmówić mu wypłaty zasiłku osiedleniowego jedynie w dwóch przypadkach: a) gdy przeniesienie następuje do poprzedniego miejsca pełnienia służby, w którym on sam lub członek jego rodziny nadal posiada dom lub samodzielny lokal mieszkalny; b) gdy przeniesienie następuje do miejscowości, w której są oni zameldowani na pobyt stały. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z wyżej wymienionych przesłanek. Skarżący nigdy nie pełnił służby w Komendzie Miejskiej Policji w S., w związku z tym nie może być mowy o przeniesieniu policjanta do poprzedniego miejsca pełnienia służby. Stosownie do § 29 rozporządzenia, właściwe organy mogą odmówić wypłaty zasiłku osiedleniowego tylko wówczas, gdy ma miejsce przeniesienie z urzędu policjanta do miejscowości, w której policjant ten lub członek jego rodziny są zameldowani na pobyt stały. W niniejszej sprawie, w dniu dokonania przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w innej miejscowości ani on, ani żaden z członków jego rodziny nie byli zameldowani na pobyt stały w S. W dniu przeniesienia byli oni zameldowani na pobyt stały w miejscowości N. Nie było zatem podstaw do odmówienia przyznania zasiłku osiedleniowego. Ponadto skarżący podniósł, że materialnoprawnym przepisem rozstrzygającym, czy policjantowi należy się zasiłek osiedleniowy są § 23 i § 29 rozporządzenia, a nie § 30 ust. 3, na którym organ oparł swe rozstrzygnięcie z [...] grudnia 2011 r. Przepis § 23 stanowi, iż omawiane świadczenie przysługuje policjantowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, zwanej dalej w rozporządzeniu “nowym miejscem pełnienia służby". Przeniesienie do innej mejscowości należy rozmieć jako zmianę dotychczasowej miejscowości na nową, czyli inną. Nadto skarżący zauważył, że § 30 ust. 3 rozporządzenia jest przepisem proceduralnym, a nie materialnoprawnym. W odpowiedzi na skargę organ wnosił w pierwszej kolejności o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał, że skarżący o odmowie wypłaty zasiłku osiedleniowego dowiedział się [...] grudnia 2011 r., a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierował dopiero [...] marca 2012 r. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, organ wnioskował o jej oddalenie. W ocenie organu skarżący nie przesiedlił się do nowego miejsca zamieszkania, gdy w lokalu przy ul. [...] był już wcześniej zameldowany i zamieszkiwał. Zdaniem organu ma on także prawo do odmowy wypłaty zasiłku osiedleniowego w przypadku stwierdzenia, na podstawie posiadanych dokumentów, że przeniesiony z urzędu policjant do pełnienia służby w innej miejscowości, nie przesiedlił się do nowego miejsca zamieszkania. Celem zasiłku osiedleniowego jest zapewnienie funkcjonariuszowi pomocy w osiedleniu się w nowym miejscu zamieszkania w związku z przeniesieniem. Dla skarżącego wskazany adres zameldowania, tj. S., ul. [...] nie jest nowym miejscem zameldowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według słusznościowych. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687) w razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo oddelegowania go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienie. W przepisie tym posłużono się zwrotem "przysługuje", który wskazuje na powstanie uprawnień bezpośrednio z mocy ustawy. Skoro uprawnienie do należności za podróże służbowe i przeniesienia powstaje bezpośrednio z mocy ustawy, to nie zachodzi konieczność konkretyzacji normy prawnej przez organ administracji publicznej, co oznacza, że kwestia przyznania i wypłaty tych należności nie jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że realizacja uprawnień policjanta wynikających z treści art. 113 ust. 1 ustawy o Policji następuje w drodze czynności materialno-technicznej, polegającej na wypłacie bądź odmowie wypłaty stosownych należności. Czynność ta jest czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwana jako "P.p.s.a.) (por. wyrok WSA w Olsztynie z 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Ol 51/08, wyrok WSA w Gdańsku z 14 kwietnia 2005 r., 3/II Gd 1646/03, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 65 § 2 K.p.a. podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. W sytuacji zatem, gdy organ uznaje, że nie zostały spełnione przesłanki do wypłaty należności za podróże służbowe i przeniesienie powinien rozstrzygnąć o tym odpowiednim pismem, w którym informuje stronę o swoim stanowisku. Konieczność zachowania formy pisma, zwłaszcza w sytuacji odmowy wykonania wypłaty stosownych należności wynika z określonej w art. 14 K.p.a. zasady pisemności. W piśmie tym powinno zostać zawarte pouczenie o możliwości zaskarżenia tej czynności do sądu administracyjnego, po uprzednim wyczerpaniu trybu postępowania określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 8 i art. 9 K.p.a. organy są bowiem zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. W rozpoznawanej sprawie skarżący został poinformowany o stanowisku organu, iż nie spełnia przesłanek do ubiegania się o wypłatę zasiłku osiedleniowego pismem z [...] grudnia 2011 r. W piśmie tym nie umieszczono pouczenia, iż czynność odmowy wypłaty zasiłku osiedleniowego może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, a warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Takie pouczenie zostało skarżącemu udzielone w piśmie z [...] lutego 2012 r., otrzymanym przez skarżącego [...] marca 2012 r. i od tej daty – w ocenie Sądu – należy liczyć bieg 14-dniowego terminu do skierowania powyższego wezwania. Skarżący z zachowaniem wskazanego terminu wezwanie takie złożył, wprawdzie do organu niewłaściwego, który jednak rzeczone wezwanie przekazał Komendantowi Wojewódzkiemu Policji z siedzibą w R. zgodnie z dyspozycją art. 65 K.p.a. W tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych uznać – zdaniem Sądu – należy, że skarżący wypełnił warunki formalne do skutecznego wniesienia skargi i dlatego też wniosek o odrzucenie skargi nie został uwzględniony. Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy o Policji minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki oraz tryb przyznawania należności za podróże służbowe i przeniesienia. W wykonaniu powyższej delegacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. nr 191, poz. 1598 ze zm.). Problematyka przeniesień została uregulowana w rozdziale 3 rozporządzenia. Stosownie do § 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia policjantowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, z tytułu przeniesienia przysługuje zasiłek osiedleniowy. Zgodnie z § 25 ust. 1 rozporządzenia policjantowi, który w związku z przeniesieniem z urzędu przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, przysługuje zasiłek osiedleniowy w wysokości zależnej od tego, czy policjant przesiedlił się sam czy z członkami rodziny. Zasiłek osiedleniowy nie przysługuje w razie przeniesienia z urzędu policjanta do poprzedniego miejsca pełnienia służby, w którym on sam lub członek jego rodziny nadal posiada dom lub samodzielny lokal mieszkalny bądź do miejscowości, w której są oni zameldowani na pobyt stały (§ 29 rozporządzenia). Zasiłek osiedleniowy wypłaca się na pisemny wniosek policjanta, do którego należy dołączyć dokument potwierdzający fakt jego zameldowania na pobyt stały w nowym miejscu zamieszkania (§ 30 ust. 3 rozporządzenia). W orzecznictwie przyjmuje się, że ustawodawca wprowadzając regulację związaną z zasiłkiem osiedleniowym dążył do złagodzenia niedogodności związanych z ponoszeniem ciężarów finansowych powstałych na skutek przeniesienia służbowego. Analiza § 25 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że aby możliwa była wypłata zasiłku osiedleniowego, muszą być spełnione trzy warunki, które muszą zaistnieć po stronie policjanta: 1) przeniesienie policjanta z urzędu do nowego miejsca pełnienia służby, 2) przesiedlenie się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby, 3) związek przyczynowy pomiędzy przeniesieniem z urzędu do pełnienia służby a przesiedleniem na pobyt stały. Nie mogą przy tym zaistnieć przesłanki określone w § 29 rozporządzenia tzw. posiadanie przez policjanta przeniesionego do poprzedniego miejsca pełnienia służby lub członka jego rodziny domu lub mieszkania w tej miejscowości bądź zameldowanie na pobyt stały w miejscowości, do której nastąpiło przeniesienie. W rozpoznawanej sprawie okoliczności określone w § 29 rozporządzenia nie zaistniały. Poza sporem pozostaje, że skarżący w S. nigdy nie pełnił służby, nie jest to zatem poprzednie miejsce pełnienia służby, o którym mowa w § 29 rozporządzenia. [...] listopada 2011 r., a więc w dacie stanowiącej początek jego służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. skarżący ani członkowie jego rodziny w miejscowości tej nie byli zameldowani na pobyt stały. Także okoliczność, że skarżący został przeniesiony do nowego miejsca pełnienia służby, nie budzi kontrowersji. Obowiązkiem organu, do którego zwrócił się skarżący o wypłatę zasiłku osiedleniowego było zatem ustalenie, czy w związku z przeniesieniem do nowego miejsca pełnienia służby skarżący przesiedlił się na pobyt stały. Jako, że ani ustawa, ani rozporządzenie nie zawierają legalnej definicji terminu "przesiedlenie", należało ustalić, jak pojęcie to jest rozumiane w języku potocznym. Przez przesiedlenie należy rozumieć przeniesienie kogoś na inne miejsce stałego pobytu, zamieszkania; osiedlenie się w innej miejscowości, w innym kraju (por. Słownik języka polskiego, pod redakcją M. Szymczaka, Warszawa 1982). Jak z powyższego wynika, dla przesiedlenia kluczowym jest zmiana miejsca stałego zamieszkania wiążąca się co najmniej z przeniesieniem do innej miejscowości. Wskazać przy tym należy, że miejsce zamieszkania, to – zgodnie z art. 25 k.c. – miejscowość, w której dana osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu, czyli gdzie koncentruje się jej centrum życiowe. W przedmiotowej sprawie okoliczność ta nie została wyjaśniona. Organ swoją odmowę wypłaty zasiłku osiedleniowego oparł na odwołaniu się do § 30 ust. 3 rozporządzenia i przyjęciu, że dla wypłaty zasiłku musi być spełniony warunek zameldowania na pobyt stały w nowym miejscu zamieszkania, zaś skarżący w S. przy ul. [...] był już zameldowany. W ocenie Sądu organ dokonał nieprawidłowej interpretacji określenia "nowe miejsce zamieszkania". "Nowy", to taki, który zajął miejsce poprzedniego, następujący po poprzednim, inny niż przedtem (por. Słownik języka polskiego, pod. red. M. Szymczaka, Warszawa 1979). Uwzględniając powyższe, nie jest uprawnione twierdzenie organu, że S. nie mogą być nowym miejscem zamieszkania, gdyż skarżący w S. przy ul. [...] był zameldowany do [...] listopada 2010 r. Podany przez skarżącego adres zamieszkania, w którym zameldował się na pobyt stały, może być "nowym miejscem zamieszkania" w tym znaczeniu, że zajął miejsce poprzedniego zamieszkania. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego, organ powinien wyjaśnić wszystkie okoliczności związane ze zmianami przez skarżącego miejsc zamieszkania. Winno to nastąpić nie tylko w kontekście i przy uwzględnieniu zameldowania, które może potwierdzać, ale nie musi, gdzie i kiedy faktycznie skarżący wraz z rodziną zamieszkiwał. Organ powinien określić, czy wobec przeniesienia służbowego do Komendy Miejskiej Policji w S. skarżący zmienił miejsce zamieszkania, a zatem czy w istocie doszło do przesiedlenia skarżącego w związku z przeniesieniem służbowym, który to warunek jest konieczny, aby możliwa była wypłata zasiłku osiedleniowego. Ustalenia te są istotne zwłaszcza wobec zameldowania skarżącego w N. na pobyt czasowy od [...] października 2011 r. Wobec braku ustaleń w powyższym zakresie, od których uzależniona jest możliwość zastosowania w sprawie § 25 ust. 1 rozporządzenia Sąd, wbrew wnioskom skargi, nie mógł zastosować w sprawie art. 146 § 2 P.p.s.a. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonania zaskarżonej czynności zostało oparte o art. 152 P.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 P.p.s.a.