II SA/Wa 1173/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę – Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Komendant Główny Straży Granicznej utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie zwolnienia [...] M. P. ze służby w Straży Granicznej, na podstawie przepisu art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej. Organ ustalił, że funkcjonariuszowi postawiono zarzut, iż w dniu 27 września 2014 r. znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym. Powyższa okoliczność została potwierdzona przez samego funkcjonariusza, jak też wynikała z materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie trwania postępowania przygotowawczego, tj. w szczególności notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji, którzy dokonali zatrzymania strony, jak też wyników badań na zawartość alkoholu w organizmie. W związku z powyższym, w ocenie organu, fakt popełnienia przez funkcjonariusza czynu zabronionego nie budził wątpliwości, a więc był oczywisty. W ocenie organu, powyższe sprawiało, że funkcjonariusz nie mógł dłużej pozostawać w służbie, w której istnieją szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Organ wyjaśnił, że w szeregach służby winny być jedynie osoby godne zaufania i świadome ciążących na nich obowiązków. Postępowanie strony świadczyło zaś o tym, że sprzeniewierzyła się ona rocie ślubowania i godziła w dobre imię służby. Organ wyjaśnił też, że przedłużenie okresu zawieszenia w służbie strony nie wpływa na zasadność zwolnienia ze służby. Nadto organ podniósł, że pozostawanie w służbie funkcjonariusza zawieszonego w pełnieniu obowiązków pozostaje w konflikcie z interesem służby. Skargę od powyższej decyzji wywiódł do tutejszego Sądu M. P., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając: - naruszenie art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej, w szczególności przez pominięcie oceny motywów popełnienia czynu i nieuwzględnienie wzorowej opinii służbowej funkcjonariusza, - odmienną ocenę stanu faktycznego w skarżonej decyzji od oceny zawartej w orzeczeniu o zawieszeniu w pełnieniu czynności służbowych, - nieważność decyzji jako nieistniejącej w dacie nadania do strony. W uzasadnieniu skargi strona podała, iż o ile przesłanka oczywistości popełnienia czynu została spełniona, to druga przesłanka, o jakiej mowa w badanym przepisie, nie zaistniała. Skarżący zwrócił też uwagę na to, że na potrzeby postępowania karnego organ I instancji wystawił mu bardzo dobrą opinię. Podał też, iż przesyłka z decyzją została nadana do strony dzień przed datą widniejącą na decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wykazał spełnienie przesłanek opisanych w art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy z 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1402). Zgodnie z jego treścią, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawanie w służbie. Analizując przywołaną regulację prawną w pierwszej kolejności należało wskazać, że decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja ta pozostaje pod kontrolą sądowo-administracyjną, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa, dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego, oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie w sposób dostateczny zindywidualizowanymi przesłankami w ten sposób, że nie można zarzucić mu dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej (wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 440/13, wydany odnośnie przepisu o takim samym brzmieniu, a umiejscowionego w ustawie o Policji). Oceniając skarżoną decyzję przez pryzmat ww. przesłanek, jawiła się ona jako poprawna. Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił bowiem zaistnienie obydwu okoliczności, o jakich mowa w omawianym przepisie. Co się tyczy przesłanki "oczywistości" popełnienia czynu przez funkcjonariusza, to jej spełnienie nie budziło żadnych wątpliwości. Fakt ten przyznał bowiem sam skarżący i nie kwestionował tego faktu w skardze. Nadto okoliczność ta wynikała z notatek urzędowych funkcjonariuszy Policji, którzy dokonali zatrzymania strony, jak też z wyników badań na zawartość alkoholu w organizmie. Co się tyczy drugiej z wymienionych w przepisie art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej przesłanek, to w ocenie tutejszego Sądu, organ także wyczerpująco wyjaśnił powody, dla których przyjął, że ona występuje. Zgodzić się należy z organem, że funkcjonariusz nie mógł dłużej pozostawać w służbie, w której istnieją szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, w służbie, w której szeregach winny być jedynie osoby godne zaufania, świadome ciążących na nich obowiązków stosujące się do roty ślubowania. Okolicznością niewymagającą zaś dowodzenia było to, że prowadzenie przez funkcjonariusza pojazdu mechanicznego pod wpływem alkoholu, było postępowaniem nieodpowiedzialnym, sprzecznym z prawem i godziło w dobre imię służby. Organ miał więc wszelkie powody ku temu, aby wydać skarżoną decyzję. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie musiał ustalać motywów popełnienia przez stronę czynu zabronionego. Okoliczność ta mogłaby mieć znaczenie w postępowaniu karnym, jako okoliczność łagodząca. W niniejszym postępowaniu, organ stojąc na straży dobra służby musi jednak posługiwać się kryteriami ostrzejszymi niż sąd karny, za czym przemawiają choćby cele, do których realizacji powołany został organ, i które to cele realizuje za pośrednictwem poszczególnych funkcjonariuszy. Wbrew zarzutom skargi nie zachodziła też sprzeczność pomiędzy faktem zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, a wydaniem skarżonej decyzji. Obydwa rozstrzygnięcia nie są bowiem tożsame. Wydane zostają w wyniku prowadzenia różnych postępowań, których cele i przesłanki także są różne. Sam więc fakt zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych nie uniemożliwiał organowi wydania badanego rozstrzygnięcia. Jej wydania nie uniemożliwiały także dobre opinie służbowe, jakimi legitymował się skarżący. Nie zmieniają one bowiem tego, że funkcjonariusz dopuszczając się omawianego czyny sprzeniewierzył się rocie ślubowania i wystawił na szwank dobre imię służby. Tutejszy Sąd nie dopatrzył się również występowania przesłanek mogących świadczyć o nieważności postępowania. Okolicznością niekwestionowaną w sprawie było to, że strona otrzymała rozkaz personalny wydany przez organ I instancji. To zaś powoduje, że rozstrzygnięcie to weszło do obrotu prawnego i stało się wiążące. Bez wpływu na powyższe pozostaje zaś błędne oznaczenie daty nadania przesyłki przez urząd pocztowy, za którego pośrednictwem dokonywano doręczenia. Ten błąd nie zmienia bowiem samego faktu przesłania rozstrzygnięcia do strony na właściwy adres, i faktu odebrania przesyłki przez stronę. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).