II SA/Wa 1178/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.P. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podwyższenia uposażenia postanawia: odrzucić skargę. Z. P. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny tego organu z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] o odmowie podwyższenia uposażenia – wydany na podstawie art. 114 ust. 1 i ust. 3 i art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2023 r. poz. 1136 ze zm., dalej, jako ustawa o ABW) oraz § 1 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 4 i § 5 decyzji nr [...] Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2023 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych i kadrowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie albowiem sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że niniejsza sprawa wynika z podległości służbowej funkcjonariusza jako dotycząca wysokości uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z ww. art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z kolei według art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy zbadać zatem, czy skarga na wskazany rozkaz personalny podlega kognicji sądu administracyjnego. W ocenie Sądu kwestie dotyczące uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy ABW, w tym grup zaszeregowania i stawek tego uposażenia, nie stanowią odrębnej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, lecz są ściśle związane z mianowaniem funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Stosownie bowiem do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2013 r., poz. 862 ze zm.), stosunek służbowy funkcjonariusza nawiązuje się w drodze mianowania w terminie określonym w rozkazie personalnym. Nadto, jak wskazuje § 4 ust. 2 pkt 7 ww. aktu, w rozkazie o mianowaniu zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i wysokość dodatków do uposażenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych za niedopuszczalne uznaje się rozstrzyganie kwestii związanych z uposażeniem w odrębnym akcie administracyjnym (rozkazie personalnym), niż dotyczącym stosunku służbowego. W postanowieniu z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1672/21, na które słusznie powołał się organ w odpowiedzi na skargę, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, że w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej, niż jest przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Natomiast decyzje w sprawach mianowania na stanowisko służbowe i zwolnienia ze stanowiska służbowego w ABW są decyzjami uznaniowymi". Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania w przedmiocie awansu na wyższy stopień służbowy czy - jak w niniejszej sprawie - podwyższenia uposażenia zasadniczego. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Pogląd ten potwierdza również treść art. 50 ust. 1 ustawy o ABW, w którym za rozstrzygnięcia podlegające kontroli instancyjnej (i kontroli sądów administracyjnych) uznano jedynie rozstrzygnięcia dotyczące mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. Ochronie prawnej podlega więc istnienie oraz ustanie stosunku służbowego. Natomiast funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy bądź podwyższenie uposażenia zasadniczego, a w konsekwencji także ochrona sądowa w tym zakresie. Prawo do sądu w sprawach wynikających z relacji między przełożonym i podwładnym jest ograniczone, ale wynika to ze szczególnych cech nadrzędności i podrzędności stosunku służbowego i związanej z nim dyspozycyjności. W konsekwencji powyższego należy więc uznać, że skarga na rozkaz personalny z dnia [...] maja 2024 r. czyli na akt z zakresu podległości służbowej, wyłączony spod kognicji sądów administracyjnych, jest niedopuszczalna. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.