II SA/Wa 118/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej – oddala skargę – Płk w stanie spoczynku M. S. pełnił zawodową służbę wojskową w dwóch okresach: - od [...] sierpnia 1971 r. do [...] lutego 2003 r., - od [...] czerwca 2004 r. do [...] sierpnia 2012 r. W 2003 r., w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, otrzymał m.in. odprawę w wysokości 600% uposażenia zasadniczego. Po ponownym przyjęciu do służby, wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu, w 2012 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W wyniku tego, Szef Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia decyzją z [...] lipca 2012 r. przyznał stronie m.in. odprawę w wysokości 200% uposażenia zasadniczego. Następnie, rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego przez stronę odwołania, Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z [...] października 2012 r. uchylił skarżoną decyzję w zakresie orzekającym o odprawie i umorzył postępowanie. Powyższa decyzja została zaś uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu wyroku przesądzono, że żołnierz, który otrzymał odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby, a następnie został do niej przywrócony, nabywa prawo do odprawy uzupełniającej, która stanowi różnicę między odprawą ustaloną w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, a uprzednio wypłaconą z tego samego tytułu. Sąd Administracyjny nakazał organowi rozpoznanie sprawy co do istoty, z uwzględnieniem dokonanej wykładni prawa. Realizując ww. wytyczne, Szef Sztabu Generalnego decyzją z [...] października 2013 r. uchylił pkt 1 skarżonej decyzji i przyznał stronie odprawę uzupełniającą, która stanowi różnicę między odprawą w wysokości 600% ustaloną w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby w 2012 r., a uprzednio wypłaconą z tego samego tytułu w 2003 r. oraz wykonanie decyzji w zakresie wypłacenia odprawy uzupełniającej powierzył Centrum Reagowania Epidemiologicznego Sił Zbrojnych RP, tj. jednostce organizacyjnej, która wypłacała żołnierzowi należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i na fakt związania tym rozstrzygnięciem . Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sadu wywiódł M. S. zarzucając organowi, iż rozstrzygnął sprawę jedynie co do zasady, a nie co do istoty, jak też zarzucając naruszenie art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez nieprzyznanie ustawowych odsetek za zwłokę. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżący otrzymał już wszelkie należności związane ze zwolnieniem ze służby, zaś decyzja w sprawie odsetek zostanie niezwłocznie wydana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Na obecnym etapie postępowania jego istota sprowadzała się do ustalenia, czy organ, wydając skarżoną decyzję, wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 342/13 uchylającym zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie organu. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 153 p.p.s.a., organ, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Analiza niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ ponownie rozpoznając sprawę zrealizował wytyczne zawarte w wyroku z 7 czerwca 2013 r. Wydał bowiem rozstrzygnięcie zgodne z wykładnią dokonaną przez Sąd. Wbrew twierdzeniom skargi brak jest więc przesłanek mogących świadczyć o tym, że organ nie rozpoznał sprawy co do istoty. Skoro bowiem w decyzji określił sposób wyliczenia należnego żołnierzowi świadczenia, a następnie zobowiązał konkretny organ do wykonania decyzji w zakresie wypłaty spornej odprawy, to jest to równoznaczne z rozpoznaniem sprawy co do istoty. Takie działanie organu nie pozbawiło też strony możliwości zweryfikowania poprawności wyliczenia kwoty należnej do wypłaty. Sama wypłata odprawy stanowi przecież czynność materialno-techniczną, którą strona również może zaskarżyć w razie gdyby kwestionowała jej poprawność. Samo wyliczenie kwoty odprawy mogłoby więc również podlegać ewentualnej weryfikacji w drodze instancyjnej. Za pozostający w oderwaniu od materii niniejszej sprawy należało uznać zaś zarzut nieuwzględnienia w skarżonej decyzji kwestii należnych stronie odsetek za zwłokę. Problematyka wypłaty odsetek ustawowych za zwłokę jest bowiem kwestią, której nie obejmuje zakres przedmiotowy rozpoznawanej sprawy. Roszczenie odsetkowe jest materią niezależną od kwestii przyznania świadczenia głównego i nie rzutuje na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).