II SA/Wa 1180/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant starszy referent Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], odmawiającą W. S. wydania pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż sprawa z wniosku W. S. (złożonym w dniu 9 marca 2011 r.) o wydanie pozwolenia na broń palną bojową była już przedmiotem rozważań organu II instancji, który po rozpatrzeniu odwołania strony od pierwszej decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2011 r. uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem takiego załatwienia sprawy było ustalenie, iż organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwego przepisu prawa (znowelizowanej ustawy o broni i amunicji), co zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. W ponownym postępowaniu [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż okoliczności, na które powołuje się W. S., nie pozwalają na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wolą strony i decyzją z dnia [...] marca 2012 r. odmówił wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie jego mandantowi pozwolenia na broń. Pełnomocnik zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji, tj. ich niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy, w tym zebrany materiał dowodowy wskazują, że w przypadku jego mocodawcy zachodzą wszelkie przesłanki do wydania decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej bojowej. W jego ocenie, wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się naruszenia procedury administracyjnej, tj. art. 8,10,77,80,81 k.p.a. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zarzutami stron, stwierdził, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, organ Policji wydaje pozwolenie, jeśli powołane przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniają takie rozstrzygnięcie. Jednakże ze względu na dyspozycję ust. 3 tego przepisu prawa, w którym ustawodawca ustalił, że pozwolenie na broń organ Policji "może wydać w szczególności w celu ...", decyzję o wydaniu pozwolenia na broń należy rozważać w świetle kryteriów celowości i słuszności, bowiem to organom Policji pozostawił on prawo oceny czy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2456/08, niepublikowany). Dlatego też w praktyce policyjnej, opartej na orzecznictwie sądów administracyjnych w podobnych, jak w przypadku strony, sprawach oraz wynikającej z reglamentacyjnego charakteru samej ustawy o broni i amunicji (broń można posiadać na podstawie zgody organu, wyrażonej w drodze decyzji administracyjnej) przyjęto, że muszą to być okoliczności szczególne, wyróżniające wnioskodawcę z ogółu obywateli. W przypadku broni palnej bojowej, a więc szczególnie niebezpiecznego narzędzia, muszą to być okoliczności potwierdzające, iż jego życie i zdrowie jest w takim stopniu zagrożone, że wymaga ochrony przy pomocy broni tego właśnie rodzaju. Niebezpieczeństwo zamachu na te dobra musi być przy tym stałe, realne i ponadprzeciętne na tle innych obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji, a więc nie może wynikać tylko z subiektywnego przekonania wnioskodawcy (tak np. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2167/06 - niepublikowany). Zatem samo poczucie zagrożenia nie jest wystarczające do wydania pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej, istotne jest natomiast wykazanie przez wnioskodawcę, że zagrożenie jego życia i zdrowia jest ponadprzeciętne, stałe i realne. Prawo do posiadania broni palnej bojowej do ochrony osobistej należy więc przyznać, jeśli powołane przez osobę ubiegającą się o pozwolenie okoliczności spełniają te kryteria, a inne niż broń palna bojowa środki byłyby niewystarczające do ochrony jej życia i zdrowia. W toku przeprowadzonego postępowania nie ustalono, by z powodów wskazanych przez stronę (groźby ze strony pracowników, z którymi rozwiązała umowę o pracę, przewożenie pieniędzy pomiędzy firmą, bankiem i domem oraz okazjonalne przechowywanie dużych kwot z utargów w miejscu zamieszkania) doznała ona jakiegokolwiek uszczerbku na życiu lub zdrowiu bądź próbowano dokonać zamachu na jej życie lub zdrowie. Zważywszy zatem, że jak wynika z jej oświadczeń, ostatnie groźby miały miejsce zimą 2010 r. i nigdy nie próbowano ich zrealizować, organ stwierdził, że w chwili obecnej nie stanowią one przekonującej przesłanki do wydania jej pozwolenia na broń. Przy tym groźby wygłaszały osoby stronie znane, logicznym wydaje się więc, że gdyby odczuwała faktyczne zagrożenie z ich strony, to przedsięwzięłaby stosowne, przewidziane prawem kroki, by je usunąć (np. poprzez zgłoszenie o zdarzeniu organom Policji, czego jednak nie uczyniła). Z kolei ustosunkowując się do argumentów strony dotyczących potrzeby posiadania przez nią broni bojowej ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej oraz przewożenie i przechowywanie znacznych sum pieniędzy, organ odwoławczy wyjaśnił, iż jakkolwiek zagrożenie może być związane z rodzajem wykonywanej pracy lub charakterem zajęcia, to do wydania pozwolenia na broń palną bojową nie są to przesłanki wystarczające, o czym świadczy liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Oznacza to, że konieczność przewożenia pieniędzy czy ich czasowego przechowywania przez stronę nie może stanowić samoistnej przesłanki wydania jej pozwolenia na broń. Strona jest wyłącznym organizatorem prowadzonej przez siebie działalności, a zatem może zorganizować ją tak, aby zminimalizować czy wręcz wyeliminować ewentualne zagrożenie związane z przewożeniem przez nią pieniędzy poprzez korzystanie z usług profesjonalnych podmiotów w zakresie ochrony osób i mienia, zwłaszcza, że w tym zakresie nie posiada niezbędnych kwalifikacji. W chwili obecnej strona korzysta z usług Agencji Ochrony Osób i Mienia [...] w [...] w odniesieniu do siedziby firmy i nic nie stoi na przeszkodzie, by zakres tych usług rozszerzyła np. poprzez zapewnienie ochrony w miejscu zamieszkania czy podczas przewozów pieniędzy, o ile potrzebę taką odczuwa. Jeśli jednak z jakichś powodów odstępuje od tych rozwiązań, np. w stosunku do czynności polegającej na przewożeniu pieniędzy, to czyni to na własne ryzyko. Co więcej, operowanie dużymi kwotami pieniędzy przez osoby prowadzące działalność gospodarczą nie jest zjawiskiem nadzwyczajnym, zatem i ta okoliczność nie wyróżnia strony na tle innych przedsiębiorców. Odnosząc się natomiast do kradzieży samochodu osobowego stanowiącego własność strony, organ odwoławczy wskazał, iż zdarzenie to nie dowodzi jej zagrożenia zamachem. Kradzieży dokonano bowiem w nocy, z nieogrodzonej posesji strony i w taki sposób, by domownicy jej nie zauważyli. Posiadana przez odwołującego się broń nie mogłoby zatem takiej kradzieży zapobiec. W ocenie organu, strona jedynie w swoim odczuciu jest zagrożona, a jej przekonanie o potrzebie ochrony przy pomocy broni palnej bojowej ma charakter wyłącznie subiektywny, niepotwierdzony żadnymi konkretnymi okolicznościami, pozwalającymi uznać, iż w jej przypadku istnieje niezbita potrzeba wyposażenia jej w ten środek ochrony z uwagi na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jej życia lub zdrowia. Pozwolenia na broń nie wydaje się bowiem na wszelki wypadek, a wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o nie niezbicie wskazują, iż inne środki dla ochrony jej życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Faktów tego rodzaju nie wskazała ani sama strona, ani nie ustalił ich organ I instancji w wyniku podjętych czynności, a zatem wbrew zawartemu w odwołaniu stanowisku, wydanie stronie pozwolenia na broń w takiej sytuacji stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem samej ustawy o broni i amunicji, a tym samym z racjami interesu społecznego, które przejawiają się w tym, aby pozwoleń na broń palną nie było więcej, niż to wynika z niewątpliwej konieczności określonej celem, do którego broń bojowa ma być używana. Decyzja Komendanta Głównego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez pełnomocnika W. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik strony w skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2012 r., a także o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności zebrane w niniejszej sprawie dowody w postaci zeznań świadków, wskazują, że w przypadku W. S. zachodzą wszelkie przesłanki do wydania decyzji zezwalającej na posiadanie przez niego broni palnej bojowej, 2. naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego, tj. błędne zastosowanie art. 8, 10, 77, 80, 81 k.p.a., poprzez błędne ustalenia, że w przypadku W. S. nie zachodzi stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia i mienia, w sytuacji, gdy okoliczności te wynikają wyraźnie z treści zeznań złożonych przez skarżącego oraz przesłuchanych w sprawie świadków. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż skarżący od 2003 r. prowadzi działalność gospodarczą, w trakcie której wielokrotnie miał styczność z dużymi kwotami pieniędzy. Skarżący w chwili obecnej jest wspólnikiem kilku dużych spółek i nadzoruje obrót finansowy w tych spółkach oraz przekazywanie znacznych kwot pieniędzy. Działalność, którą prowadzi związana jest ze sprzedażą towarów ekskluzywnych, a przy tym również drogich. Wpłaty za towar dokonywane są często w formie gotówkowej, a następnie przekazywane przez skarżącego do banku. Kilkukrotnie w ciągu miesiąca skarżący znajduje się w posiadaniu jednorazowo kwoty przekraczającej nawet 100.000 zł. W pismach skarżący przedłożył szereg dokumentów, które okoliczności powyższe potwierdzają. We wniosku skarżący przedstawił okoliczności świadczące wyraźnie o występującym wobec niego zagrożeniu, które dodatkowo przybrało realne kształty w postaci gróźb. W trakcie pracy skarżący spotykał się nie tylko z wyzwiskami ze strony współpracowników, ale również z realnymi groźbami pod jego adresem. Groźby te skarżący traktował bardzo realnie, biorąc pod uwagę zarówno okoliczności rozstania z niektórymi z przedstawicieli (m.in. nierzetelność w rozliczeniach na kwoty kilkudziesięciu tysięcy złotych), jak również bezwzględność tych osób, a także ich bardzo dobrą znajomość procedur obowiązujących w firmach skarżącego i możliwości związane z realizacją gróźb. Zatem okoliczności powołane przez stronę w postępowaniu nie stanowiły jedynie twierdzeń skarżącego, który przesłuchany został w trakcie postępowania wyjaśniającego. Okoliczności powyższe potwierdziły również J. S. oraz M. Ł. - najbliższe współpracowniczki skarżącego. Wymienieni świadkowie potwierdzili wyraźnie nie tylko fakt występowania zagrożenia wobec skarżącego, ale przede wszystkim ich realność i stały charakter związany z działalnością prowadzoną przez skarżącego. Mając powyższe na uwadze, nie sposób podzielić stanowiska organu Policji, jakoby niebezpieczeństwo dla skarżącego nie miało charakteru ponadprzeciętnego. Wbrew nieuzasadnionym zapatrywaniom organu, nie wszyscy przedsiębiorcy w Polsce dysponują i obracają gotówką o wartości takiej jak skarżący. Biorąc pod uwagę kwoty jakimi dysponuje skarżący, w jego przypadku w sposób oczywisty występuje ponadprzeciętny poziom zagrożenia. Także ilość gróźb kierowanych do skarżącego powoduje, że jego zagrożenie, pomimo że nie nabrało jeszcze kształtu rzeczywistego ataku, jest jak najbardziej realne. Gdyby bowiem uwzględnić stanowisko organu Policji, to pozwolenia na broń wydawane byłyby jedynie osobom, wobec których dopuszczono się już naruszenia nietykalności cielesnej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, skarga W. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 marca 2011 r.) Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1515/01 stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiany z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". Podkreślić należy, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą więc przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które - zdaniem skarżącego - uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał też na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05 potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za słuszny. Mając na względzie powyższe uwagi wstępne, Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Organ Policji, dokonując rozważań w niniejszej sprawie, był obowiązany rozważyć, czy okoliczności powoływane przez stronę, uprawdopodabniające występowanie zagrożenia utraty zdrowia i życia, powinny być zwalczane poprzez przyznanie prawa do dysponowania bronią palną bojową. Przedmiotowy środek ochrony powinien być stosowany w sytuacjach wyjątkowych, gdy użycie innych środków dla odparcia ataku na przedmiotowe dobra strony mogłyby być niewystarczające. Powyższa sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Organ zasadnie przyjął, że sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej, dokonywania wpłat i wypłat oraz przewożenia znacznych kwot pieniężnych kwalifikuje skarżącego do grona osób potencjalnie narażonych, przede wszystkim na zabór mienia, a w dalszej kolejności utratę życia lub zdrowia. Oceny tej nie może zmienić sygnalizowane przez stronę zdarzenie związane z kradzieżą skarżącemu samochodu osobowego Audi A6 w porze nocnej z nieogrodzonej posesji, albowiem przestępstwo to ukierunkowane zostało na zabór pojazdu o wartości ok. 70.000 zł. Miało ono charakter incydentalny, w którym skarżący nie uczestniczył i jego zdrowie oraz życie nie było zagrożone, a zatem nie daje podstaw do wystąpienia zagrożenia stałego, realnego i ponadprzeciętnego. Analogicznie należy oceniać zdarzenia dotyczące kradzieży z włamaniem, dokonanych w zimie 2010 r. do domu skarżącego w [...]. NSA w wyroku z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2151/10 (publik. LEX nr 1125236) jednoznacznie stwierdził, iż cyt.: "Prowadzenie działalności gospodarczej w dużym rozmiarze, osobiste zajmowanie się zaopatrzeniem, przewożenie gotówki, dokonywanie wypłat pracownikom i kontrahentom, osiąganie znacznych dochodów z tej dzielności i posiadania znacznego majątku nie świadczą jeszcze o ponad przeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia, które uzasadniają przyznanie prawa do broni palnej". Nadto skarżący nie zgłaszał Policji jakikolwiek zdarzeń związanych z zagrożeniem własnej osoby podczas przewożenia dużych sum pieniężnych. Skarżący - jako osoba majętna – niewątpliwie mieści się w kategorii osób narażonych na zabór mienia, jednakże to zagrożenie można zwalczać innymi środkami, z których skarżący korzysta, zatrudniając firmę ochroniarską. Natomiast akcentowane przez stronę pogróżki ze strony byłych pracowników, nigdy nie zostały zrealizowane. Przed wszczęciem postępowania o wydanie pozwolenia na broń, jak i w jego trakcie, skarżący nie zgłaszał Policji zdarzeń związanych z napaścią na swoją osobę, czy też taką formą aktywności tych osób, która miałaby wpływ na zdrowie lub życie wnioskodawcy. Zatem subiektywne odczucie zagrożenia skarżącego niewątpliwie może powodować dyskomfort funkcjonowania w życiu codziennym, jednakże nie uzasadnia posiadania przez niego broni palnej bojowej. Okolicznością faktyczną, uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń, co wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, na które zasadnie powołał się organ odwoławczy, jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Ocena zaś, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, którego kognicję ściśle określa cytowany powyżej przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Tym samym Sąd podziela ocenę organu, że skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni do ochrony osobistej, natomiast subiektywne przekonanie, że może on stać się ofiarą zamachu na życie lub zdrowie nie jest wystarczające. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01) brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi. Należy też podkreślić, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, organ poprawnie ocenił, że skarżący, który spełnia wprawdzie kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną, nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia w celu ochrony osobistej. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne, związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji, nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale otrzymanym zarówno z właściwych komend Policji, jak również na dowodach przedłożonych przez stronę skarżącą, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń z samego sformułowania art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia - wykazania okoliczności uzasadniających wniosek (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, niepubl.). To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i niepoparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.