II SA/Wa 1194/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. R. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzania uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. P. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez E. R. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z jej skargi na odmowę sprostowania przez [...] Zespół [...] Opieki Zdrowotnej w W. [...] , jej danych zawartych w jej kartach informacyjnych leczenia szpitalnego, odpowiednio o numerach nr [...] , [...] , [...] , wystawionych przez [...] Zespół [...] Opieki Zdrowotnej w W., zakończonej decyzją administracyjną Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że w przedmiotowej sprawie w dniu [...] marca 2012 r. wydał decyzję administracyjną [...] . Decyzja została doręczona E. R. w dniu [...] kwietnia 2012 r. Strona została pouczona, iż na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926) stronie niezadowolonej z tej decyzji przysługuje w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, prawo złożenia do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu [...] listopada 2012 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek ww. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Termin do złożenia wniosku upłynął w dniu [...] kwietnia 2012 r., zaś został złożony dopiero [...] listopada 2012 r., czyli po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że E. R. nie zawarła prośby o przywrócenie terminu. Postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarzuciła organowi: 1) naruszenie art. 58 kpa w zw. z art. 41 § 2, poprzez przyjęcie, iż skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 2) art. 7 kpa, poprzez pominięcie informacji udzielonej przez skarżącą o jej stanie zdrowia oraz o fakcie przebywania poza miejscem zamieszkania, skutkiem czego organ błędnie uznał za skutecznie doręczone wezwania do uzupełnienia braków pisma, poprzez wskazanie, czy wnosi ona o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz zawieszenie postępowania do dnia [...] marca 2013 r. 3) art. 8, 9, i 10 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający czynny udział skarżącej – pomimo wiedzy organu o stanie zdrowia skarżącej. W uzasadnieniu skargi E. R. podała, że w dniu [...] listopada 2012 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobniła, że przyczyną niezłożenia wniosku w terminie była przewlekła poważna choroba i wniosła o odroczenie wszystkiego od [...] kwietnia 2012 r. do [...] marca 2013 r. oraz poinformowała, że jest leczona w centrum [...]. Pomimo tego, GIODO uznał za skutecznie doręczone pismo z dnia [...] grudnia 2012 r., w którym zwrócił się do skarżącej o wskazanie, czy wnosi ona o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, kierując korespondencję na adres zamieszkania skarżącej, pomimo informacji, iż przebywa ona w centrum [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie, w ocenie Sądu, narusza przepisy prawa. Zgodnie z art. 9 kpa organy administracji czuwają, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przesłanki wykonywania przez organy obowiązku udzielania pełnej informacji stronom są szersze i muszą uwzględniać także konieczność informowania w celu zapobieżenia szkodzie z powodu nieznajomości prawa. Użyty w art. 9 kpa zwrot "należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych", nie przedstawia wątpliwości co do tego, iż obowiązek ten ma być realizowany w stosunku do osób dysponujących interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa. Obowiązek informowania stron ciąży na organach administracji zwłaszcza w sprawach, w których okoliczności dają podstawę do wniosku, że strona pierwszy raz zetknęła się z takimi problemami faktycznymi i prawnymi, nie mając przygotowania do ich rozeznania. Tak więc obowiązek informowania i wyjaśnienia stronom przez organ prowadzący postępowanie o całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany tak szeroko, jak to jest tylko możliwe. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Skarżąca jest osobą chorą, leczy się [...]. Jej pisma wskazują na nieporadność i zagubienie. Informowała organ, że przebywa poza miejscem zameldowania albo w szpitalu [...], albo u rodziny i wskazała adres dla doręczeń. Organ, pomimo tych informacji, wysyłał korespondencję na adres zamieszkania i uznawał ją za doręczoną (awizo). Wskazać należy, że skarżąca wnosiła o odroczenie wszystkich czynności pomiędzy [...]kwietnia 2012 r. a [...] marca 2013 r. z uwagi na pobyt w szpitalu. Biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności, organ powinien jeszcze raz dokładnie wyjaśnić E. R. jej sytuację procesową a także wyjaśnić, czy jej wolą jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.