II SA/Wa 1200/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2011 r. wniosku S. L. o uzupełnienie co do zwrotu kosztów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/11 wydanego w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. postanawia: - odmówić uzupełnienia wyroku - Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 10 października 2011 r. W dniu 18 października 2011 r. do WSA w Warszawie wpłynęło pismo skarżącego (k. 487-490), w którym zwrócił się on do Sądu o uzupełnienie ww. wyroku co do zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Uzasadniając złożony, o tej treści, wniosek skarżący podniósł, iż w trakcie rozprawy w dniu 24 sierpnia 2011 r. Przewodniczący składu orzekającego przerwał mu, wynikającą z art. 106 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czynność obejmującą ustne zgłoszenie swoich żądań i wniosków oraz składania wyjaśnień uznając, iż wszelkie okoliczności i fakty zawarte w aktach postępowania są Sądowi znane. Skarżący zarzucił również, że Sąd, mimo zgłoszonych wniosków, odstąpił od zadawania jakichkolwiek dodatkowych pytań, uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną i zamknął rozprawę. Skarżący podkreślił, że Sąd wydając wyrok uwzględniający jego skargę oraz dysponując wnioskiem o zwrot kosztów postępowania, zgodnie z art. 209 powołanej ustawy, winiec orzec w tym zakresie, czego jednak nie uczynił. Do wniosku skarżący załączył kopie faktury VAT za usługę prawniczą w postaci sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na kwotę 450 zł, kopię biletu kolejowego za przejazd w dniu 14 kwietnia 2011 r. tam i z powrotem pociągiem relacji [...] na łączną kwotę 108 zł, kopię biletu kolejowego za przejazd w dniu 16 lipca 2010 r. pociągiem tej samej relacji na łączną kwotę 102 zł oraz kopię biletu za przejazd na tej samej trasie w dniu 11 października 2011 r. na łączną kwotę 108 zł. Odpis wniosku o uzupełnienie wyroku Sąd doręczył pełnomocnikowi strony przeciwnej w dniu 4 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożony w niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów jest niezasadny i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ww. ustawy). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ustawy). Z kolei, kwestię niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika reguluje przepis art. 205 § 1 cyt. ustawy, który do kosztów tych zalicza poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Jak stanowi dalej przywołany przepis, suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Natomiast zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 art. 205, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności określają przepisy odrębne (v. art. 205 § 3 tejże ustawy). Przepisy odrębne to, zgodnie z wolą ustawodawcy, przepisy dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 48, poz. 284 ze zm.). Jak wynika z pozostałych przepisów działu V ("Koszty sądowe"), rozdziału 1 ("Zwrot kosztów postępowania między stronami") ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Sąd, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 210 § 2 ww. ustawy, nie orzeka co do zwrotu kosztów z urzędu, lecz orzeka w tym przedmiocie na wniosek strony zgłoszony najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Po tym terminie strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów (art. 210 § 1 ustawy). Natomiast na Sąd nałożono obowiązek rozstrzygnięcia wniosku strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę art. 209 ustawy. Mimo, iż skarżący wniosek o zwrot kosztów zawarł już w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to Sąd wydając w dniu 24 sierpnia 2011 r. opisany wyrok nie miał obowiązku rozstrzygnąć wniosku skarżącego złożonego w tym przedmiocie, a co za tym idzie nie miał również obowiązku zamieszczenia w wyroku dodatkowego orzeczenia co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, skarżący w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2011 r. korzystał z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. "d" ustawy (sprawy ze stosunków pracy i stosunków służbowych), a zatem niemożliwym było zasądzenie od organu kosztów sądowych w postaci wpisu sądowego, czy opłaty kancelaryjnej, skoro skarżący nie miał obowiązku kosztów takich uiścić i ich nie uiścił. Po drugie, aby skutecznie żądać zasądzenia kosztów przejazdu do sądu skarżący najpóźniej przed zamknięciem rozprawy winien zażądać zasądzenia tych kosztów w określonej kwocie, bowiem tylko do tego momentu Sąd ma obowiązek koszty te zasądzić. Nadto, rozstrzygnięcia kwestii zwrotu kosztów przejazdu, ich zasądzenia od organu, możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy sąd dysponuje wiedzą dotyczącą kwoty poniesionych przez stronę kosztów przejazdu, jak również wiedzą o długości trasy przejazdu od miejsca zamieszkania, wiedzą o rodzaju środka transportu (tylko środki transportu masowego), jego klasie, czy też w ogóle o możliwości skorzystania ze środka transportu (v. art. 3 i 4 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należności świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym). Z kolei, wiedzę taką sąd może uzyskać jedynie w oparciu o oświadczenie strony i przedstawione przez nią dokumenty. W niniejszej sprawie strona do chwili zamknięcia rozprawy oświadczenia takiego i dokumentów nie złożyła, a Sąd nie mógł uczynić w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń z urzędu. Bez tej wiedzy Sąd nie mógłby też miarkować wysokości zasądzanych kosztów przejazdu do granicy zakreślonej w art. 205 § 1 zd. 2. Oznacza to, że Sąd nie mógł wypowiedzieć się co do zwrotu kosztów przejazdu strony w oparciu o ogólnie sformułowany wniosek o zwrot kosztów zamieszczony w skardze, który to wniosek, co oczywiste, ze względu na początkowy etap postępowania danych takich nie mógł zawierać. Tym samym, Sąd nie miał obowiązku zamieszczania w wydanym orzeczeniu dodatkowego orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów, co w rezultacie czyni złożony wniosek o uzupełnienie wyroku niezasadnym. Dodatkowo należy zauważyć, ze sformułowane w uzasadnieniu wniosku o uzupełnienie wyroku zarzuty skarżącego wobec przebiegu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku nie mogą być przedmiotem oceny Sądu przy rozpoznawaniu wniosku o uzupełnienie wyroku. Skarżący, tego rodzaju zarzuty winien był sformułować w zastrzeżeniach do protokołu (art. 105 ustawy) lub w skardze kasacyjnej w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy). Nadto, złożone przez skarżącego kopie biletów obejmują daty przejazdów, które nie pokrywają się z datami rozpraw przeprowadzonych w niniejszej sprawie (28 lipca 2010 r. i 24 sierpnia 2011 r.). Natomiast bilet z dnia 14 kwietnia 2011 r. (termin rozprawy przed NSA) oraz faktura za sporządzenie skargi kasacyjnej obejmują koszty postępowania kasacyjnego, co do których wypowiedział się Sąd II instancji w pkt 2 wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1821/10. Z tego powodu, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.