I OSK 1821/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie: sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) sędzia del. NSA Iwona Tomaszewska Protokolant sekretarz sądowy Monika Myślak - Kordjak po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 619/10 w sprawie ze skargi S.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S.L. kwotę 180,00 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 619/10 oddalił skargę S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody za 2007 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujący stan sprawy. Raportem z dnia [...] października 2006 r., skierowanym do Komendanta Głównego Policji, S. L. wystąpił o zwolnienie ze służby w Policji wskazując, aby to nastąpiło nie wcześniej niż z dniem [...] stycznia 2007 r. Jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o skierowanie go do komisji lekarskiej. W dniu [...] stycznia 2007 r. S. L. ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] stycznia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił S. L. ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. Organ odstąpił od uzasadnienia decyzji na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania S. L. z 29 stycznia 2007 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W wyniku rozpoznania skargi S. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Sąd uznał, że rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego [...] lutego 2007 r. wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony. Następnie S. L. w dniu [...] kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień [...] października 2008 r., w pozostałym zakresie zaś utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/08 oddalił skargę S. L. na powyższą decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09 oddalił skargę kasacyjną S. L. od tego wyroku. Rozkazem personalnym nr 14413 z dnia [...] października 2008 r. wydanym na podstawie art. 110 ust. 1, 2, 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 2, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. Nr 251, poz. 1859, zw. dalej rozporządzeniem z dnia 21 grudnia 2006 r.) Komendant Główny Policji przyznał S. L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 (osiemnaście trzysta sześćdziesiątych) jednomiesięcznego uposażenia. W uzasadnieniu decyzji organ, przywołując treść przepisów art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, oraz § 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. wskazał, iż S. L. spełnił wymogi formalne do otrzymania nagrody rocznej za 2007 r. w podanej w decyzji wysokości, ustalonej w relacji do okresu służby pełnionej w danym roku kalendarzowym, tj. za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2007 r. Okresu od [...] stycznia 2007 r. i do [...] października 2008 r. nie można natomiast wliczyć do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej, gdyż pomimo pozostawania w stosunku służbowym, we wskazanym okresie S. L. służby nie pełnił. Od przedmiotowego rozkazu personalnego, z zachowaniem ustawowego terminu, S. L. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów, przez ich niezastosowanie: – art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 35, art. 36, art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 oraz art. 130 § 1 i 2 k.p.a.; – art. 106 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji; – § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, PSP i uprawnionych członków rodzin; – § 6 pkt 1 w zw. z § 5 ust. 1 i 2 i § 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. Skarżący zarzucił również naruszenie szeregu przepisów prawa, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie: – art. 130 § 1 i 2 k.p.a.; – art. 110 ust. 2 i art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji; – § 3 ust. 1 i 2, § 4, § 5 ust. 1 i 2 i § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r.; – § 9 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 22 grudnia 1994 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w części dotyczącej nieuznania prawa do uposażenia oraz innych świadczeń, w tym nagrody za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia 1[...] października 2008 r. oraz niezwłoczne spowodowanie ponownego naliczenia i wypłaty należnych mu świadczeń pieniężnych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. przekazał powyższe odwołanie Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie. Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny z [...] października 2008 r. W uzasadnieniu decyzji podzielił swe poprzednie stanowisko powołując się na uregulowanie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. Organ podkreślił, iż przyznano S. L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego wynagrodzenia, ustaloną w relacji do okresu służby, pełnionej w danym roku kalendarzowym, tj. za okres od [...] stycznia 2007 r. Okresu od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. nie można natomiast wliczyć do okresu służby, od którego zależy prawo do nagrody rocznej, gdyż pomimo pozostawania w stosunku służbowym, we wskazanym okresie S. L. służby nie pełnił. Dlatego też brak było podstaw do przyznania nagrody rocznej za 2007 r. w wyższej niż przyznana wysokości. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, iż rozporządzenie z dnia 21 grudnia 2006 r. weszło w życie i obowiązuje z dniem [...] stycznia 2007 r. Skarżący powołał się natomiast na przepisy, które nie miały do niej zastosowania (art. 106, art. 121 ust. 1, art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin). Organ powołał się na orzecznictwo NSA, że samo pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia, co należy odnieść również do nagrody rocznej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. L. zarzucił organowi naruszenie przepisów: ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r., rozporządzenia MSWiA z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, PSP i uprawnionych członków ich rodzin, rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, a także naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego z dnia [...] października 2008 r. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji skarżący uzasadnił tym, iż Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji podinsp. K. L. nie był uprawniony do wydania decyzji w imieniu Komendanta Głównego Policji, gdyż przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów nie dają Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu w sprawach osobowych policjantów, upoważnienia do scedowania tych kompetencji, przyznanych mu przez ustawę, na kierownika komórki organizacyjnej właściwej w sprawach osobowych. Skarżący przedstawił w skardze obszernie chronologię zdarzeń, w wyniku których doszło ostatecznie do rozwiązania z nim stosunku służbowego z dniem 1[...] października 2008 r. Podkreślił, iż w zaistniałej sytuacji nie można mu zarzucić, że pomimo ciążącego na nim obowiązku, bez usprawiedliwienia, nie wykonywał nałożonych na niego obowiązków w okresie od [...] stycznia 2007 r. do 1[...] października 2008 r. Powołał się na § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r., zgodnie z którym do okresów służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się wyłącznie okresów: korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego, przerw w wykonywania obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1–3 ustawy o Policji oraz zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Żaden z tych przypadków jednak go nie dotyczy, gdyż jego nieobecność w miejscu pełnienia służby wynikła z poleceń przełożonych, a ponadto jest całkowicie usprawiedliwiona faktem korzystania ze zwolnień lekarskich oraz orzeczonej od dnia [...] stycznia 2007 r. całkowitej niezdolności do służby w Policji. Tak więc za cały ten czas przysługiwało mu prawo do zwolnienia od zajęć służbowych. Skarżący podkreślił też, że zwracał się kilkakrotnie do MSWiA oraz do KGP o szczegółowe poinformowanie go o jego prawach i obowiązkach w okresie rozpoznawania odwołania oraz o umożliwienie kontynuacji służby, lecz nie uzyskał na ten temat żadnej odpowiedzi. Zarzucił też, że organ z niezrozumiałych względów ograniczył czasowy zakres decyzji jedynie do roku 2007, podczas, gdy powinna ona dotyczyć okresu od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia 1[...] października 2008 r., tj. do daty zwolnienia ze służby określonej w decyzji ostatecznej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została przez organ administracji publicznej w imieniu którego działał upoważniony w trybie art. 268a k.p.a. pracownik, tj. Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia KGP. Decyzja ta dotyczy ustalenia wysokości nagrody rocznej za 2007 r. Zgodnie zaś z przepisami ustawy o Policji nagroda roczna należy się za okresy wykonywania czynności służbowych oraz za okresy usprawiedliwionego ich niewykonywania enumeratywnie wymienione w art. 121 tej ustawy. Skarżący w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do końca 2007 r. nie wykonywał natomiast zadań służbowych, nie zachodziły też okoliczności, o których mowa w art. 121 ustawy. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Sąd przyjął, iż przedmiotem jego oceny była legalność decyzji, której rozstrzygniecie dotyczyło przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej za 2007 r. Sąd nie mógł natomiast w ramach tej sprawy rozstrzygać kwestii innych świadczeń, których domaga się skarżący za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. W odniesieniu do zarzutu podpisania decyzji przez osobę nieupoważnioną Sąd przytoczył treść art. 268a k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a. wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu w zakresie podejmowania czynności prawnych w formach działania administracji publicznej. Decyzje ostateczną jak również rozkaz personalny z [...] października 2008 r. w sprawie nagrody rocznej za 2007 r. podpisał z upoważnienia Komendanta Głównego Policji – Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia KGP podinsp. K. L.. Spełnione zostały wymagania z art. 268a k.p.a. w zakresie pisemnej formy upoważnienia. Upoważnienie takie zostało udzielone decyzjami Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. oraz nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Przedstawiając przebieg postępowania Sąd stwierdził, iż z jego ustaleń wynika, że niespornym jest, iż w okresie od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. S. L. faktycznie nie pełnił służby w Policji, pobierał w tym okresie świadczenie emerytalne. Przepisy art. 110 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) stanowią, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. Z treści powyższych przepisów wynika zatem, ze policjantowi przysługuje nagroda roczna za okres służby faktycznie pełnionej w danym roku kalendarzowym, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych oraz pozostawanie bez przydziału służbowego (art. 121 ust. 1). Okresy niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 nie podlegają zatem wliczeniu do okresu służby "pełnionej", za którą przysługuje nagroda. Potwierdzeniem powyższej regulacji ustawowej, że nagroda roczna przysługuje za okres służby pełnionej w danym roku kalendarzowym, jest treść przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r., który stanowi, że do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów: 1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego; 2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1–3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; 3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że przyczyną niewykonywania przez niego obowiązków służbowych po dniu [...] stycznia 2007 r. była jego choroba oraz orzeczona całkowita niezdolność do służby, która uzasadniała zwolnienie go od zajęć służbowych. Zaprzestanie wykonywania przez S. L. obowiązków służbowych od dnia [...] stycznia 2007 r. było następstwem zwolnienia go ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r., na jego wniosek, przez Komendanta Głównego Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r., który został wydany na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym. W obrocie prawnym pozostała zatem decyzja pierwszoinstancyjna Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. o zwolnieniu S. L. ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. Skoro, zatem nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego powyższego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji o zwolnieniu S. L. ze służby w Policji, nie było podstaw do tego, aby organ przywrócił go do służby w oparciu o przepis art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając ponownie odwołanie skarżącego był jednocześnie zobligowany zmienić ustaloną w decyzji pierwszoinstancyjnej datę zwolnienia ze służby, gdyż zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania wstrzymało wykonanie tej decyzji. Termin orzeczonego ostatecznie zwolnienia S. L. ze służby nie mógł być zatem wcześniejszy od decyzji ostatecznej w tym przedmiocie. W świetle uregulowań art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, dla ustalenia prawa do nagrody rocznej za rok 2007, nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że od [...] stycznia 2007 r. do 1[...] października 2008 r. nie wykonywał faktycznie obowiązków służbowych z przyczyn od siebie niezależnych. Istotne jest to, że skarżący zaprzestał "pełnienia" służby w Policji, w rozumieniu art. 110 ustawy o Policji, z dniem [...] stycznia 2007 r. Skarżący za 2007 r. nabył zatem prawo do nagrody rocznej tylko za okres służby faktycznie pełnionej od [...] stycznia do [...] stycznia 2007 r. Powyższe rozważania doprowadziły Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] października 2008 r. odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej ustawą P.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. L. prawidłowo reprezentowany i opierając ją na obu podstawach z art. 174 ustawy P.p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: – art. 268a k.p.a. § 3 ust. 1 pkt 2 i 13 oraz ust. 2 w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261) oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów poprzez niewłaściwe określenie osoby uprawnionej do podejmowania decyzji w sprawach przyznania nagrody rocznej skarżącemu, a tym samym naruszenie przepisów o kompetencjach, – błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wbrew § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2006 r. w zw. z art. 110b ust. 1 ustawy o Policji, w celu określenia okresu niewykonywania przez skarżącego obowiązków służbowych, który nie jest wliczany do okresu służby uprawniającego do nagrody rocznej, – uznanie, bez podstawy prawnej, a także wbrew art. 130 § 1, 2 i 4 oraz art. 112 k.p.a., iż skarżący korzystający w okresie postępowania odwoławczego ze zwolnienia od czynności służbowych, w wyniku zastosowana się do błędnego pouczenia organu co do prawa odwołania oraz pomimo przywrócenia mu terminu do złożenia odwołania przez organ odwoławczy, może ponosić szkody polegające na tym, iż nie stosuje się wobec niego uprawnień wynikających z art. 106 § 1 i 3, art. 110 oraz art. 121 § 1 ustawy o Policji, a pod pretekstem, iż w tym okresie nie pełni on służby, pozbawia się go z mocy prawa przysługujących podwyżek i wypłaty uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych (w tym nagrody rocznej) bez wydania jakiejkolwiek decyzji wynikającej z art. 126 § 1, 2 lub 3 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 1–3 rozporządzenia MSWiA z dn. 21 grudnia 2006 r., – uznanie, wbrew art. 110 k.p.a., iż doręczenie skarżącemu rozkazu personalnego nr [...] KGP z dn. [...] stycznia 2007 r. w dniu [...] lutego 2007 r. skutkowało jego zwolnieniem ze służby z datą wsteczną, tj. z dniem [...] stycznia 2007 r.; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a., tj: – art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dn. 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 – dalej P.u.s.a.) i art. 7, 9, 77 i 80 k.p.a., przez pominięcie dowodów i wniosków żądanych przez skarżącego i niedokonanie oceny szeregu istotnych okoliczności lub dokonanie ich w ograniczonym zakresie, – art 134 § 1 P.p.s.a. poprzez zawężenie granic zaskarżenia do kwestii dotyczącej jedynie przyznania nagrody rocznej za 2007 r., – art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez oparcie uzasadnienia wyroku na wadliwych ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ administracji, bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny oraz zawężenie wyjaśnienia przyjętego przez sąd stanowiska tylko do części zarzutów podniesionych w skardze. Skarga kasacyjna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, iż Sąd pierwszej instancji zajął się jedynie tym, czy skarżącemu przysługuje prawo do nagrody rocznej oraz zgodności z prawem podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną – z art. 268a k.p.a. Sąd ten w sposób lakoniczny odniósł się do szczegółowych kwestii opisanych w skardze, pomijając całkowicie pismo skarżącego z dnia 12 lipca 2010 r., co utrudnia odniesienie się do stanowiska Sądu. Zdaniem skarżącego, w sprawie niniejszej jedynie wnikliwe zbadanie kolejnych działań skarżącego i organów administracji, jak i późniejsza kontrola zaistniałego stanu rzeczy przez sąd administracyjny może pozwolić na obiektywną ocenę wszystkich działań podejmowanych przez pozostające w sporze strony postępowania, w którym meritum stanowi zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. WSA nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 1 § 1 i § 2 P.u,s,a, gdyż nie zbadał, czy stan faktyczny postępowania został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł przewidzianych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, 2 i 4, art. 80 i art. 81 k.p.a., pomimo uzasadnionych zarzutów skarżącego, iż organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wystarczający całego materiału dowodowego i w związku z tym nie dokonał oceny szeregu istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności lub dokonał jej jedynie w ograniczonym zakresie. Bezpośrednim skutkiem powyższego działania było wydanie wadliwego wyroku, wbrew art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i w zw. z art. 188 p.p.s.a., którego uzasadnienie oparte zostało na ewidentnie sprzecznych z rzeczywistością ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ administracji, a w szczególności uznanie przez sąd i przedstawienie stanu sprawy poprzez przytoczenie ustaleń dotyczących stanu faktycznego dokonanych przez organ bez pełnego zgromadzenia i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, co jest sprzeczne ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 12 maja 2005 FSK 2123/04 (ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 9.) Nawet analiza niekompletnych akt toczącego się postępowania pozwala na stwierdzenie, iż rzeczywisty stan faktyczny sprawy jest odmienny, niż to stwierdził sąd bowiem : – w raporcie z dn. [...] października 2006 r. skarżący nie tylko wnosił o zwolnienie go ze służby w Policji po dniu [...] stycznia 2007 r., ale także po uprzednim wydaniu przez komisję lekarską orzeczenia o jego stanie zdrowia (dowód – raport z dn. [...] października 2006 r.), – nie pozostaje w obrocie prawnym raport z dn. [...] stycznia 2007 r. Organ dysponuje jedynie kserokopią nadanego wbrew woli skarżącego telefaksem rozkazu, którego skarżący nie sporządzał i nie wnosił o nadanie mu biegu służbowego, – wrokiem z dn. 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt 1038/07 WSA w Warszawie mógł jedynie stwierdzić nieważność decyzji MSWiA z dn. [...] kwietnia 2007 r. Złożone przez skarżącego w dn. 29 stycznia 2007 r. odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] KGP z dn. [...] stycznia 2007 r. (z wyłącznej winy KGP i MSWiA, które uznały, iż został on prawidłowo doręczony w dn. 15 stycznia 2007 r.) nie mogło bowiem skutkować jego rozpoznaniem przez organ odwoławczy, gdyż zostało wniesione przed terminem faktycznego doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji KGP, a tym samym nie podlegało ono także orzecznictwu WSA. W ww. wyroku Sąd podkreślił jednak, iż prawidłowe doręczenie decyzji (rozkazu personalnego nr [...]) nastąpiło w dniu [...] lutego 2007 r. Zatem doręczenie funkcjonariuszowi kopii decyzji w formie faksu w dacie 15 stycznia 2007 r. nie wywołało jakichkolwiek skutków prawnych. Po wydaniu ww. wyroku w obrocie prawnym pozostała zatem jedynie zawierająca istotne wady prawne decyzja pierwszoinstancyjna KGP z dn. [...] stycznia 2007 r., doręczona w dn. [...] lutego 2007 r., dotycząca zwolnienia skarżącego ze służby z datą wsteczną, tj. [...] stycznia 2007 r. Zgodnie ze wskazówkami WSA w Warszawie co do dalszego postępowania z dn. 16 kwietnia 2008 r. skarżący złożył do MSWiA wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem od rozkazu doręczonego w dn. [...] lutego 2007 r. Postanowienie MSWiA z dn. 8 września 2008 r. nr 360-440-2008 o przywróceniu skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] KGP z dn. [...] stycznia 2007 r., skutkowało nie tylko koniecznością zmiany terminu zwolnienia skarżącego ze służby, ale także konsekwentnego zastosowania w postępowaniu art. 130 § 1 (przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu) i § 2 k.p.a. (wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji) oraz art. 112 k.p.a. (błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia). Nie jest prawdą, iż w okresie [...] stycznia 2007 r. do dn. 1[...] października 2007 r. skarżący nie pełnił służby w Policji bowiem m.in. w dn. [...] stycznia 2007 r. wykonywał czynności służbowe w KGP w Warszawie oraz w dn. 24 stycznia 2007 r. w KWP w Bydgoszczy, co wynika bezpośrednio z akt sprawy (dowód – wpisy na karcie obiegowej). Także w dniu 18 września 2008 r. skarżący zgłosił się osobiście do macierzystej jednostki i złożył drogą służbową raport o umożliwienie mu wykonywania czynności służbowych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, usprawiedliwił swoją dotychczasową nieobecność z powodu choroby oraz zwrócił się o naprawienie wszelkich szkód wyrządzonych niezgodnym z prawem wprowadzeniem do obrotu rozkazu personalnego nr [...] KGP. Skarżący zastosował się więc do poleceń swoich przełożonych, którzy zabronili mu wykonywania jakichkolwiek czynności służbowych, a ponadto korzystał ze zwolnień lekarskich oraz orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby w Policji w związku ze schorzeniami nabytymi w związku z tą służbą. W świetle powyższego jego nieobecność w miejscu pracy była całkowicie usprawiedliwiona. Uchylenie mocą decyzji MSWiA nr 367-447-2008 z dn. [...] września 2008 r. rozkazu personalnego nr [...] KGP z dn. [...] stycznia 2007 r. i ustalenie nowego terminu zwolnienia ze służby w Policji na dzień 1[...] października 2008 r. jest jednoznacznym potwierdzeniem faktu, iż ww. rozkaz personalny wydany został z naruszeniem prawa (doręczony w dn. [...] lutego 2007 r. rozkaz personalny określał termin zwolnienia ze służby z datą wsteczną, tj. [...] stycznia 2007 r.). W związku z powyższym nie można uznać, iż skarżący nie pełnił w okresie od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. służby gdyż był zwolniony ze służby w Policji mocą rozkazu personalnego nr [...] KGP. Rozkaz ten zgodnie z art. 110 k.p.a. od dn. [...] lutego 2007 r. wiązał jedynie organ, który go wydał. W stosunku do skarżącego nie mógł on powodować żadnych ujemnych skutków (w szczególności od dn. [...] stycznia 2007 r.) bowiem złożył on w terminie odwołanie – decyzja ta nie ulegała więc wykonaniu do czasu upływu terminu do wniesienia odwołania, a złożenie odwołania w terminie wstrzymało jej wykonanie. Ponadto wniesienie odwołania wykluczało możliwość natychmiastowego wykonania decyzji. Wydana przez KGP decyzja nie była bowiem zgodna z żądaniem skarżącego, który zgadzał się na zwolnienie ze służby pod warunkiem określenia przez komisję lekarską stanu jego zdrowia przed terminem zwolnienia go ze służby. W świetle ww. okoliczności i faktów skarżący pozostawał policjantem w okresie od dn. [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. włącznie, bez jakiejkolwiek przerwy i za okres ten przysługują mu wszelkie uprawnienia należne policjantom pełniącym służbę lecz korzystającym ze zwolnienia od czynności służbowych zgodnie z art. 121 ustawy o Policji. W związku ze zmianą terminu zwolnienia ze służby w Policji skarżącemu należy się wypłata uposażenia i innych świadczeń za okres od dn. [...] stycznia 2007 r. do dn. 1[...] października 2008 r., a co za tym idzie także nagrody rocznej, oraz odsetek za zwłokę w ich wypłacie, co nie nastąpiło. Organ ograniczył się jedynie do wypłaty uposażenia za luty i marzec 2007 r. (bez uwzględnienia należnej od dn. [...] stycznia 2007 r. podwyżki) oraz po prawie 2 latach do wyrównania przysługujących skarżącemu należności za okres do dn. [...] stycznia 2007 r. – bez uwzględnienia odsetek za zwłokę. Komendant Główny Policji nie wydał jakiegokolwiek oświadczenia woli (rozkazu personalnego, postanowienia lub decyzji) o zawieszeniu, a następnie o utracie prawa do uposażenia przez skarżącego ani o obniżeniu lub odmowie przyznania nagrody rocznej. Skarżący nie był też objęty postępowaniem dyscyplinarnym, karnym, czy też karno-skarbowym, tymczasowo aresztowany lub zawieszony w czynnościach. KGP nie miał tym samym jakichkolwiek ustawowych podstaw do pozbawienia skarżącego prawa do wypłaty uposażenia i innych należności, w tym nagrody rocznej, za okres służby do dn. 18 października 2008 r. W świetle powyższych faktów należy uznać, iż zaskarżony wyrok WSA jest sprzeczny ze stanem faktycznym postępowania, przepisami prawa (art. 106 ust. 3, art. 110, art. 121 ust. 1 i art. 126 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji oraz § 3 ust. 1 i 2, § 4, § 5 ust. 1 i 2 i § 6 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. oraz z obowiązującymi poglądami wyrażającymi się m.in. w treści wyroków : – NSA z dn. 6 listopada 1994 r. sygn. akt II SA 996/94 (ONSA 1995, nr 4, poz. 177). Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że policjantowi przysługuje uposażenie tylko z tytułu "faktycznie" pełnionej służby, a nie z tytułu pozostawania w służbie, jest sprzeczne z treścią art. 124 ust. 1 i art. 125 ust. 1, a zwłaszcza z treścią art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 30, poz. 179 ze zm.). W myśl tych przepisów policjant otrzymuje 50% uposażenia, mimo że nie pełni służby z powodu przebywania w areszcie tymczasowym lub z powodu zawieszenia go w czynnościach służbowych. W sytuacji natomiast, gdy nie pełni służby z powodu: 1/ choroby, 2/ urlopu, 3/ zwolnienia od zajęć służbowych oraz 4/ pozostawania bez przydziału służbowego, należy mu się pełne uposażenie zasadnicze, dodatek do uposażenia o charakterze stałym i inne świadczenia pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, – NSA dnia 6 listopada 1994 r. II SA 966/94 (ONSA 1995, nr 4, poz. 177), – WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1657/07, – WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 lipca 2007 r. II SA/Go 365/07, których główne tezy przytacza. Powyższe orzeczenia, w których wyrażono zasady ustawowej ochrony uposażenia policjanta oraz konieczności uwzględniania stanu prawnego ukształtowanego w tych sprawach decyzją odwoławczą w zakresie ustalenia daty zwolnienia wskazują na utrwalenie praktyki sądowej zgodnej z powszechnie przyjętymi metodami wykładni prawa. Podważenie jej przez WSA nawet gdyby miało podstawę w prawidłowych metodach wykładni należałoby uznać za nieuzasadnione, a stabilizację orzecznictwa dyktuje zasada państwa prawnego wynikająca z art. 2 Konstytucji RP. Z podanego stanu faktycznego skarżący wywodzi stanowisko, iż skarżący w okresie [...] stycznia 2007 r. – [...] października 2008 r. pozostawał w służbie w Policji i korzystał ze zwolnienia z wykonywania czynności służbowych w następstwie schorzeń nabytych w związku ze służbą. Wbrew twierdzeniom sądu to nie na podstawie art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, lecz § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. wydanego w zw. z art. 110b ust. 1 ustawy o Policji, ustala się okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej, sposób naliczania jej wysokości oraz rodzaje okresów niewykonywania obowiązków służbowych, które nie są wliczane do okresu służby uprawniającego do tej nagrody. Zgodnie § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się wyłącznie okresów: 1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego, 2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1–3 ustawy o Policji, (tj. w wypadku samowolnego opuszczenia miejsca pełnienia służby albo pozostawania poza nim lub niepodejmowania służby oraz w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych), 3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Z powyższego wynika, że przesłanki te nie odnoszą się do sytuacji skarżącego. W związku z tym WSA nie miał żadnych podstaw prawnych do uznania, iż KGP nie naruszył prawa pozbawiając skarżącego nagrody rocznej za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. – WSA w Warszawie bez podstawy prawnej, a także wbrew art. 130 par. 1, 2 i 4 oraz art. 112 k.p.a. uznał, iż skarżący korzystający w okresie postępowania odwoławczego ze zwolnienia od czynności służbowych, w wyniku zastosowana się do błędnego pouczenia organu co do prawa odwołania oraz pomimo przywrócenia mu terminu do złożenia odwołania przez organ odwoławczy, może ponosić szkody polegające na tym, iż nie stosuje się wobec niego uprawnień wynikających z art. 106 § 1 i 3, art. 110 oraz art. 121 § 1 ustawy o Policji, a pod pretekstem, iż w tym okresie "nie pełnił on służby", pozbawia się go z mocy prawa przysługujących podwyżek i wypłaty uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych, w tym nagrody rocznej, bez wydania jakiejkolwiek decyzji wynikającej z art. 126 § 1, 2 lub 3 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 1–3 rozporządzenia MSWiA z dn. 21 grudnia 2006 r. Oczywiście sprzecznym z prawem jest też fakt uznania przez WSA w Warszawie, wbrew art. 110 k.p.a., iż doręczenie skarżącemu rozkazu personalnego nr [...] KGP z dn. [...] stycznia 2007 r. w dniu [...] lutego 2007 r. skutkowało jego zwolnieniem ze służby z datą wsteczną, tj. z dniem [...] stycznia 2007 r. Odnosząc się do kwestii podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną skarżący stwierdził, iż nie można się zgodzić ze stanowiskiem WSA w tym zakresie. Wynika to wprost z przepisów prawa, a w szczególności z art. 18 ust 1 i 2, w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 i 13 oraz ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dn. 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, a także § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. Powołane zapisy w sposób jasny określają kompetencje tak Komendanta Głównego Policji jak i Dyrektora BKiS KGP i nie wynika z nich, aby dawały możliwość upoważnienia przez KGP Dyrektora BKiS KGP do podejmowania decyzji w zakresie spraw osobowych policjantów. Zaznaczyć należy, iż tam, gdzie jest możliwe scedowanie takich uprawnień, istnieje wyraźny przepis pozwalający na dokonywanie czynności w imieniu przełożonego (np. § 24 ust. 1 powoływanego rozporządzenia z dn. 2 września 2002 r. czy też 8 ust. o oraz § 9 ust. 6 rozporządzenia z dn. 21 grudnia 2006 r.). Powyższe zarzuty uzasadniają naruszenie art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. bowiem dokonano kontroli w sposób niepełny nie ujawniając wszystkich przypadków naruszenia prawa. Przemilczenie naruszenia prawa jest ponadto naruszeniem, wynikającego z art. 141 § 4 P.p.s.a. obowiązku przedstawienia stanu sprawy, a oddalenie skargi – art. 151 tej ustawy, na dowód czego skarżący cytuje orzecznictwo sądowe. Z uzasadnienia wydanego przez WSA wyroku wynika, iż nie rozpoznał on złożonej skargi (uzupełnionej pismem procesowym z dn. 12 lipca 2010 r.) w całości. Sąd nie dostrzegł (nie przytoczył w uzasadnieniu wyroku) i nie dokonał oceny szeregu wymienionych w pismach procesowych skarżącego dowodów, faktów, zarzutów i przytoczonych podstaw prawnych. Stan faktyczny został ustalony przez organ z naruszeniem szeregu szczegółowo opisanych w odwołaniu i skardze do WSA przepisów k.p.a. (bez udziału skarżącego, z pominięciem przytoczonych przez niego faktów i dowodów, bez rozpatrzenia wniosków dowodowych), tj. na bazie niekompletnego i jednostronnie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego. Wydane decyzje "załatwiają sprawę skarżącego" jedynie częściowo. Organ z niezrozumiałych względów ograniczył czasowy zakres zaskarżonych decyzji jedynie do roku 2007, podczas gdy decyzje te powinny dotyczyć okresu od dn. [...] stycznia 2007 r. do dn. [...] października 2008 r. – tj. dnia zwolnienia skarżącego ze służby w Policji określonego w decyzji ostatecznej MSWiA. Niepodważalny fakt niewydania przez organ decyzji określającej prawo do nagrody rocznej za 2008 r. z urzędu oraz na pisemne wnioski w tej sprawie skarżącego, świadczy o jego bezczynności, co powinien był uznać WSA w Warszawie. Decyzja dotycząca naliczenia nagrody rocznej powinna być wydana przez organ do dnia zwolnienia ze służby, a wypłata należnego świadczenia powinna być dokonana w terminie 14 dni – co nie miało miejsca. Zarzut braku właściwości Dyrektora BKiS KGP do wydania zaskarżonej decyzji wynikał także ze złożonych przez skarżącego do KGP pisemnych wniosków o wyłączenie Dyrektora od załatwiania spraw osobowych skarżącego na podstawie art. 24 k.p.a. Organ dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie użył, jako jedynej podstawy prawnej wydanych decyzji, wyroków NSA z dn. 9 kwietnia 2001 r., II SA 94/01 i z dn. 27 czerwca 2006 r., I OSK 1298/05, które nie dotyczą analogicznego stanu faktycznego. Organ ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego nie rozpoznał wniosku o zastosowanie art. 156 § 1 i 2 k.p.a. – poprzez uznanie, iż zaskarżona decyzja została wydana przez osobę nieuprawnioną, a także z uwagi na brak podstawy w postaci powszechnie obowiązującego przepisu prawnego o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego pozwalającego na pozbawienie funkcjonariusza policji przysługujących mu świadczeń w okresie niezawinionej przez niego niemożności pełnienia służby. W decyzji ostatecznej organ nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 130 § 1 i 2 k.p.a. – poprzez uznanie, iż wykonanie decyzji (rozkazu personalnego nr [...] KGP) nastąpiło w dn. [...] stycznia 2007 r. pomimo skutecznego złożenia przez skarżącego odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, a Sąd odwoławczy uznał za zasadne większość z zamieszczonych w niej zarzutów. Za całkowicie zasadne uznał Sąd zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymienione w pkt 2 skargi kasacyjnej i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a., określający granice orzekania Sądu pierwszej instancji nakłada na ten Sąd obowiązek rozstrzygania w granicach danej sprawy, bez związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak szeroki zakres kontroli sądowej wymaga jednakże ograniczenia się Sądu do badania legalności w ramach "danej sprawy". Oznacza to, iż na daną sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składać się będą zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe. Nie budzi wątpliwości ocena tożsamości elementu podmiotowego, a więc skarżącego będącego adresatem uprawnień w tej sprawie. Jeśli chodzi o tożsamość przedmiotową to Sąd rozstrzygał sprawę legalności decyzji o przyznaniu nagrody rocznej należnej funkcjonariuszowi Policji. Rozkazem personalnym z [...] października 2008 r. Komendant Główny Policji przyznał nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 miesięcznego uposażenia. W odwołaniu od tej decyzji skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skarżący zarzucając decyzji naruszenie prawa zażądał wydania decyzji w przedmiocie nagrody za cały okres pozostawania w służbie po [...] stycznia 2007 r. Rozpatrując to odwołanie (jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy po przekazaniu przez Ministra) Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swój poprzedni rozkaz, dotyczący świadczenia tylko za okres od 1–[...] stycznia 2007 r., ograniczając się w uzasadnieniu do stwierdzenia, iż w dniu od [...] stycznia 2007 r. do 1[...] października 2008 r. skarżący faktycznie służby nie pełnił. Ten błąd organu nie został dostrzeżony i właściwie oceniony przez Sąd pierwszej instancji. Komendant Główny Policji, jako organ centralny (w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.) rozpatrując wniosek na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. zgodnie z tym przepisem winien stosować przepisy dotyczące odwołań. Postępowanie odwoławcze natomiast nie ogranicza się do zbadania legalności decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, lecz polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej rozstrzygniętej po raz pierwszy. Jeśli więc strona we wniosku wyraźnie określiła żądanie przyznania nagrody za cały okres pozostawania w służbie, to Komendant winien żądanie to rozpatrzyć i wydać w tym przedmiocie rozstrzygniecie obejmujące całość danej sprawy, jak tego wymaga przepis art. 138 k.p.a. Błędnie zatem Sąd ograniczył swą kontrolę tylko w zakresie przyznania nagrody rocznej za 2007 r. naruszeniem art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. przyjmując, iż nie mógł rozstrzygać o świadczeniach za okres od [...] stycznia 2007 r. do 1[...] października 2008 r. Granic sprawy nie wyznacza bowiem decyzja wydana po raz pierwszy, lecz decyzja ostateczna (w tym przypadku wydana na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), która winna uwzględniać stan faktyczny (a więc także treść żądań strony), aktualny na dzień wydania decyzji podlegającej kontroli sądowej. Kolejnym błędem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było przyjęcie, iż zwolnienie S. L. ze służby nastąpiło z dniem [...] stycznia 2007 r. Ustalenie to Sąd oparł na nieostatecznym rozkazie personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r., od którego skarżącemu przysługiwał środek prawny, a który to rozkaz został zmieniony decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r., ustalającą datę zwolnienia ze służby na dzień [...] października 2008 r. Na szczególną uwagę zasługuje to, iż skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem WSA z dnia [...] lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/08, a z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09 oddalił skargę kasacyjną S. L.. Prawomocnie zostało więc przesądzone, iż zwolnienie S. L. ze służby nastąpiło z dniem [...] października 2008 r., a podstawę zwolnienia stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 170 ustawy P.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wbrew temu związaniu i wbrew ustaleniom, które wynikały z akt postępowania, Sąd pierwszej instancji w swych rozważaniach przyjmował, że zwolnienie skarżącego nastąpiło z dniem [...] stycznia 2007 r., co w konsekwencji wpłynęło na ograniczenie uprawnienia skarżącego do nagrody. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem z przepisu art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika prawo policjanta do nagrody rocznej do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Ust. 2 określa wysokość nagrody rocznej w relacji do okresów służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. Ustawodawca przyznał więc prawo do nagrody nie tylko za okres faktycznie pełnionej służby (do czego ograniczył się organ, a co zaaprobował Sąd pierwszej instancji), lecz także za okresy pozostawania w służbie w sytuacjach, o których stanowi art. 121 ust. 1. Przepis ten odnosi się wprawdzie do prawa do uposażenia zasadniczego, do którego policjant zachowuje uprawnienie w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału, lecz z racji odesłania zawartego w art. 110 ust. 2 ma zastosowanie także przy przyznawaniu nagród rocznych. Sąd, jak również organ nie uwzględniły, iż stosunek służbowy S. L. wygasł dopiero z dniem [...] października 2008 r., natomiast w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia lekarskie, stwierdzające niezdolność do służby skarżącego już od dnia 3 stycznia 2007 r., potwierdzone prawomocnym orzeczeniem Komisji Lekarskiej z dnia 6 czerwca 2007 r. Twierdzenie skarżącego co do przyczyny niewykonywania obowiązków (choroba), z którymi nie zgodził się Sąd, znajdują więc potwierdzenie w materiale dowodowym oraz załączonych zaświadczeniach i orzeczeniach komisji lekarskich. Nie uwzględniając tych okoliczności organ dopuścił się naruszenia zarówno przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – art. 7, 9,77 § 1 i art. 80 k.p.a. jak również przepisów materialnoprawnych – art. 110 ust. 1 i 2 w zw. z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, a uchybienia te nie zostały dostrzeżone i skorygowane przez Sąd w wyniku nieprawidłowo dokonanej kontroli legalności decyzji. Zasadnie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi naruszenie przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r., którego treści nie uwzględniono przy rozpatrywaniu tej sprawy. Przepis ten wymienia okresy, których nie wlicza się do okresów służby dla celów obliczania nagrody rocznej. Żaden z wymienionych tam przypadków (urlop bezpłatny lub wychowawczy, przerwy w wykonywaniu obowiązków bez prawa do uposażenia, zawieszenie w czynnościach służbowych albo tymczasowe aresztowanie) nie odpowiada sytuacji jaka miała miejsce w tej sprawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytacza wprawdzie treść § 3 ust. 1 rozporządzenia z 21 grudnia 2006 r., lecz wyciąga błędny wniosek potwierdzający przyjętą wcześniej tezę, iż nagroda roczna przysługuje tylko za okres faktycznie pełnionej służby. Tak skonstruowane uzasadnienie wyroku narusza przepis art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a., a w zestawieniu z omówionymi wcześniej błędami Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie uznał natomiast Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny zarzutu naruszenia przepisu art. 268a k.p.a. Zważyć należy, iż Komendant Główny Policji, będący w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. centralnym organem administracji rządowej, uprawniony jest do wydawania decyzji w sprawie nagród dla funkcjonariuszy. Tę jego kompetencję potwierdza § 7 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r., wydanego w wykonaniu delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 110b ustawy o Policji. W sprawach załatwianych decyzją administracyjną zastosowanie mają przepisy k.p.a. Art. 268a k.p.a. daje uprawnienie organowi administracji publicznej do upoważnienia w formie pisemnej pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Wymaganiom tego przepisu czynią zadość decyzje nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. i z dnia [...] października 2008 r. nr [...], upoważniające Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia K. L. m.in. do wydawania w jego imieniu decyzji w sprawach osobowych policjantów. Oznacza to, iż Dyrektor Biura wydając rozkaz personalny z dnia [...] października 2008 r. jako osoba działająca z upoważnienia Komendanta Głównego Policji nie naruszył prawa. Odmiennie natomiast ocenić należy legalność decyzji z dnia [...] marca 2009 r. Po pierwsze zwrócić należy uwagę, iż skarżący w swych pismach domagał się wyłączenia osoby wydającej decyzję z powołaniem się na liczne błędy popełnione w toku prowadzonych postępowań. Tym żądaniom skarżącego, powołującego się na przepis art. 24 k.p.a. organ nie nadał dalszego biegu. Po drugie należy w ramach podniesionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu zauważyć, iż na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzję z dnia [...] marca 2009 r. wydała ta sama osoba, tj. Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji K. L.. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 5, poz. 82) stwierdzającej, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a., należy przyjąć, iż obowiązek wyłączenia w postępowaniu prowadzonym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dotyczy Komendanta Głównego Policji jako piastuna funkcji. Natomiast osoba pełniąca funkcję Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia upoważniona przez Komendanta Głównego Policji do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. od rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. Już z tego tylko powodu decyzja z dnia [...] marca 2009 r. podlegała uchyleniu przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., jako naruszająca prawo. Błędnie natomiast skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów art. 130 § 1, 2 i 4, art. 112 k.p.a. i art. 110 k.p.a., które autor skargi kasacyjnej określa jako przepisy materialnoprawne, a które należą do przepisów proceduralnych, a ponadto dotyczą one sprawy zakończonej decyzją ostateczną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r. w sprawie zwolnienia S. L. ze służby. W tej kwestii wypowiedział się już wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż wyrok WSA z dnia [...] lutego 2009 r. oddalający skargę na tę decyzję jest zgodny z prawem i oddalając skargę kasacyjną strony wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09. Opisane wyżej zarzuty dotyczą więc innej sprawy, prawomocnie zakończonej i postawienie ich Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w tej sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 619/10 przekroczyłoby granice sprawy poddanej kontroli Sądu. Z powyższych względów uznając omówione wcześniej zarzuty skargi kasacyjnej za usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) uznając zasądzoną kwotę za współmierną do udziału pełnomocnika w sprawie.