II SA/Wa 1204/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. D. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie oświadczeń majątkowych z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...] grudnia 2006 r. i [...] kwietnia 2007 r. postanawia odrzucić skargę. W dniu 22 lipca 2008 r. R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1. art. 52 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę na wynik kontroli oświadczeń majątkowych z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...] grudnia 2006 r. i [...] kwietnia 2007 r. Oświadczenia te zostały złożone przez skarżącego w związku z pełnieniem przez niego funkcji radnego Rady Miasta w P. w 2006 r. Skarżący zarzucił wynikowi kontroli naruszenie 1. art. 24h ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędne przyjęcie, iż przepis ten zobowiązuje do ujawniania w składanych oświadczeniach majątkowych dochodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych (w szczególności dochodów z dywidend), 2. art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na to, że wzór oświadczenia majątkowego został uregulowany w rozporządzeniu, co do treści którego nie zawarto wytycznych w ustawie, 3. art. 47 i art. 51 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 8 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez dokonanie ustaleń w oparciu o przepis art. 24h ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, niezgodnym z przepisami Konstytucji oraz Europejskiej Konwencji praw Człowieka. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyniku kontroli, wyznaczenie rozprawy, nawet w przypadku uznania przez Sąd, iż istnieją przesłanki do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z trzema wnioskami o zbadanie zgodności przepisów z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. R. D. podniósł, że błędne wypełnienie oświadczeń majątkowych związane było z ich niejasną treścią, a nie z chęcią ukrycia majątku. Ponadto, pomimo nieprawidłowego wypełnienia niektórych rubryk w oświadczeniach, faktycznie ujawnił wszystkie uzyskane dochody, natomiast brak wykazania akcji jednej ze spółek związany był z nieprecyzyjną treścią dokumentu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że wynik kontroli jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg, między innymi, na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec wątpliwości Sądu co do właściwości sądu, w pierwszej kolejności należy ustalić czy dopuszczalne jest wniesienie skargi na wynik kontroli oświadczeń majątkowych. Na mocy przepisu art. 24h ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), radny zobowiązany jest do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. W przypadku podejrzenia, że osoba składająca oświadczenie majątkowe podała w nim nieprawdę lub zataiła prawdę, podmiot dokonujący analizy oświadczenia występuje do dyrektora urzędu kontroli skarbowej właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby składającej oświadczenie z wnioskiem o kontrolę jej oświadczenia majątkowego (art. 24h ust. 9 ustawy o samorządzie gminnym), a do postępowania w sprawie kontroli oświadczenia majątkowego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1103 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 14, poz. 143, Nr 81, poz. 877 i Nr 110, poz. 1189 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 141, poz. 1178 i Nr 153, poz. 1271) dotyczące kontroli oświadczeń majątkowych osób zatrudnionych lub pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (art. 24h ust. 11 ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o kontroli skarbowej organ kontrolujący kończy kontrolę wynikiem kontroli, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości: innych niż wymienione w pkt 1, w szczególności w zakresie oświadczeń o stanie majątkowym, gdy nieprawidłowości nie stwierdzono albo gdy ustalenia dotyczą należności celnych. Jednak wbrew ogólnym warunkom przewidzianym dla wyniku kontroli w art. 27 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, wynik kontroli oświadczenia majątkowego nie zawiera końcowych rozstrzygnięć ani terminu usunięcia nieprawidłowości wskazanych przez organ kontroli skarbowej. Wobec powyższego wskazać należy, że wynik kontroli oświadczenia majątkowego ogranicza się wyłącznie do ustalenia stanu faktycznego i wykazania nieprawidłowości w tym oświadczeniu, ale nie nakłada na kontrolowanego żadnych obowiązków, nie potwierdza też żadnych uprawnień, zatem jego celem jest jedynie ocena prawidłowości ujawnionych informacji. Wobec tego nie można uznać, by wynik kontroli spełniał przesłanki z dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, ponieważ nie dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto w przypadku podania nieprawdy lub zatajenie prawdy w oświadczeniu majątkowym, składający oświadczenie podlega odpowiedzialności na podstawie art. 233 § 1 Kodeksu karnego (art. 24l ustawy o samorządzie gminnym), stąd wynik kontroli należy potraktować jako jeden z dowodów, który podlega ocenie w odrębnym postępowaniu przed właściwym organem, a w efekcie działań organu – kontroli sądu powszechnego. Zatem uznać należy, że badanie wyniku kontroli oświadczenia majątkowego jest wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych, natomiast możliwe jest jego sprawdzenie w ramach postępowania dowodowego przed sądem powszechnym. Reasumując w ocenie Sądu badanie wyniku kontroli oświadczenia majątkowego nie należy do właściwości sądów administracyjnych, ponieważ trudno byłoby uzasadnić tezę, że legalność, czyli zgodność z prawem wyniku kontroli badana jest najpierw przez sąd administracyjny, a następnie oceniana przez sąd powszechny w przypadku wniesienia aktu oskarżenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.