II SA/Wa 1204/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Grochowska-Jung (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania stypendium za wybitne osiągnięcia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz skarżącego G.G. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., działając na podstawie art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania G. G., studentowi [...] roku studiów pierwszego stopnia Politechniki [...], stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2012/2013. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W dniu [...] grudnia 2012 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał decyzję nr [...], którą przyznał G. G. stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2012/2013. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Uczelnia poinformowała Ministra, że student nie spełnił warunku otrzymania stypendium określonego w art. 184 ust. 5 ustawy, gdyż w dacie podjęcia decyzji miał już ukończony inny kierunek studiów. W związku z tym dnia [...] stycznia 2013 r. organ wznowił postępowanie, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r. i odmówił przyznania G. G. stypendium ministra, z uwagi na fakt, że studentowi nie przysługiwało stypendium na kolejnych studiach pierwszego stopnia. Od powyższej decyzji G. G. wniósł w dniu [...] lutego 2013 r. do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając decyzji I instancji błędną interpretację art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, w szczególności, wyrażenia "ukończenie jednego kierunku studiów". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w decyzji z dnia [...] marca 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję I instancji Minister wskazał, że student ubiegając się o stypendium na [...] rok studiów pierwszego stopnia na kierunku [...], miał już ukończone studia pierwszego stopnia na kierunku [...], w związku z czym - zgodnie z art. 184 ust. 5 cytowanej ustawy - stypendium nie przysługuje mu na kolejnych studiach pierwszego stopnia. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący nie zgodził się z interpretacją organu art. 184 ust. 5 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Wskazał, że Rektor wybiórczo interpretuje ten przepis, ponieważ odnosi się tylko do początkowej części ustępu 5. Tymczasem Rada Wydziału opiniując jego wniosek o stypendium zinterpretowała ten przepis w całości, a nie w części. Zgodnie z art. 184 ust. 5 studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173, chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat. Skarżący wskazał, że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra. Zatem w jego ocenie przedmiotowe stypendium mu się należy. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana skarga G. G. zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów, niż wskazane w skardze. Pozawala na to art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stosownie zaś do art. 128 kpa odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Odwołanie, a tym samym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest podaniem w rozumieniu art. 63 1 kpa i powinno zawierać co najmniej elementy określone w art. 63 § 2 i 3 kpa, a zatem powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (§ 2). Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu (§ 3). W przypadku braku podpisu organ stosownie do art. 64 § 2 kpa winien wezwać wnoszącego pismo do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jeżeli strona nie uzupełni braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie, organ winien zbadać dopuszczalność tego wniosku, zgodnie z art. 134 kpa. W rozpoznawanej sprawie wniosek G. G. z dnia [...] lutego 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] nie zawierał własnoręcznego podpisu skarżącego. Na wniosku znajdował się jedynie wydruk komputerowy o treści "z poważaniem G. G.". Oznaczenia tego w żaden sposób nie można uznać za spełnienie wymogu podpisania podania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 442/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast organ nie tylko nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego przez podpisanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale rozpoznał sprawę w trybie art. 127 § 3 kpa, dopuszczając się w ten sposób rażącego naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania, gdyż w sytuacji braku wezwania o uzupełnienie braku formalnego wydał decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Należy mieć na uwadze, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 kpa wymogów, nie jest wnioskiem w rozumieniu art. 127 § 3 i art. 128 kpa, a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powyższe uchybienie organu uniemożliwia Sądowi odniesienie się co do meritum sprawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 cytowanej ustawy, a kosztach postępowania na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.