II SA/Wa 1205/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Maria Werpachowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę – Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o zwolnieniu S.S. ze służby w Policji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Podkreślił, że do zwolnienia funkcjonariusza na tej podstawie nie jest wymagana przesłanka prawomocnego wyroku sądu za popełnienie zarzucanego przestępstwa, a także nie jest konieczne, aby udowodniono mu winę w postępowaniu administracyjnym. Bezsporne jest, że w dniu [...] lutego 2015 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] sporządził i przesłał do Sądu Rejonowego [...] w [...] akt oskarżenia przeciwko S.S. o podejrzenie popełnienia przestępstwa określonego w art. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485), tj. uprawy [...] innych niż [...]. W ocenie organu odwoławczego pozostawanie funkcjonariusza pod powyżej wymienionym zarzutem jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki ma ono charakter, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nie do pogodzenia jest zatem realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Podał, że przyjmowanie przez policjanta [...] od innych osób negatywnie wpływa na wizerunek Policji. Ponadto wysoce naganne jest używanie [...] przez policjanta, a nie do zaakceptowania jest jego postawa, który widząc na swojej posesji rosnące [...] (inne niż [...]), rozpoznając je nie usunął, a wręcz pielęgnował. Zwrócił także uwagę na inne okoliczności, które wskazał organ I instancji, tj. ocenianie policjanta poniżej wymagań w niektórych aspektach podczas opiniowania służbowego, uprzednie zawieszenie w czynnościach służbowych, prowadzenie wobec niego postępowania karnego, następnie warunkowo umorzonego co do zdarzenia podczas wykonywania czynności służbowych, dwukrotne ukaranie mandatami karnymi oraz fakt niepoddania się w Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] badaniom, na które został skierowany celem ustalenia przydatności do dalszej służby. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu podał, że nie jest celowym prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego w postaci uzyskiwania dokumentacji związanej z osobą jego brata oraz przesłuchań świadków na okoliczność jego zachowania bądź brata co do kwestii pracy w ogrodzie. Za prawidłowe uznał nieuwzględnienie wniosku S.S. o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania prawomocnego wyroku sądu karnego, bowiem w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a., jak również brak jest jego legitymacji do występowania o zawieszenie postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu. Zaznaczył, że choć co do zasady rozpatrzenie wniosku wymaga wydania stosownego postanowienia (art. 101 k.p.a.), to rozpoznanie go w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego nie wpłynęło na jego poprawność. Zaznaczył, że fakt długotrwałego zawieszenia w czynnościach służbowych nie pozostawałby bez wpływu na właściwe funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełnił służbę. Poza jej dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych policjantów zwolnienie z obowiązku realizacji zadań służbowych wpływa demoralizująco na pozostałych i wywiera negatywny oddźwięk na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Wskazał również, że spełniono przesłankę określoną w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem uchwałą z dnia 2 czerwca 2015 r. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] zaakceptowało zwolnienie policjanta ze służby. W kwestii zaś nadania zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] uwzględnił ważny interes społeczny przejawiający się wyjątkowym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, której nie może wypełniać, w przypadku gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Stwierdził, że prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu I instancji, który w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał jego oceny. Uzasadnienie rozstrzygnięcia także odpowiadało regułom określonym w art. 107 k.p.a., jak również zasadnie uwzględniono, stosownie do treści art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, dając prymat temu drugiemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.S. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. oraz rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r., a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, jak również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia Prokuratury Okręgowej w [...] o umorzeniu śledztwa z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...] wobec T.S. na okoliczność posiadania w dniu [...] października 2014 r. środków odurzających. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie z przekroczeniem granic swobodnego uznania, bowiem organ nie wskazał w jakim stopniu pozostawanie w służbie naruszyłoby ważny interes służby, a w szczególności nie wykazał, na jakich wiarygodnych źródłach dowodowych bazował, przyjmując, że jego zachowanie stanowiło sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta i naraziło dobre imię służby, 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 8 k.p.a., polegającego na przekroczeniu granic uznania administracyjnego oraz art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przyjęcie, że organ I instancji wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, podczas, gdy wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego oraz być być należycie uzasadnione. Skarżący zaznaczył, że toczące się przeciwko niemu postępowanie karne ma ścisły związek z zachowaniem i działaniami brata (T.S.), który był wcześniej karany za kierowanie względem niego gróźb karalnych. Podkreślił, że brat jest uzależniony od środków odurzających, a w trakcie prowadzonego postępowania przygotowawczego znaleziono w jego pokoju [...]. Ponadto jest osobą całkowicie niewiarygodną i silnie z nim skonfliktowaną, a mimo to, na podstawie głównie jego zeznań, Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wystosował wobec niego akt oskarżenia do sądu. W świetle powyższego rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji był przedwczesny. Zaznaczył, że organ I instancji stosując przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie może poprzestać na wskazaniu okoliczności wszczęcia postępowania karnego przeciwko policjantowi, ale musi też wykazać, że dalsza służba naruszać będzie dobro służby, a zawieszenie go w czynnościach służbowych nie ochroni tego dobra w sposób wystarczający. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...] sierpnia 2003 r., sygn. akt [...] stwierdził, że fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko policjantowi jest niewystarczający jako dowód na naruszenie przez funkcjonariusza ważnego interesu służby. Podał również, że organy Policji zwracały jedynie uwagę na negatywne elementy jego służby, tj. niezgłoszenie się na badania lekarskie przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSW w [...], choć stawiał się na wszystkie późniejsze badania profilaktyczne, uzyskując pozytywne wyniki, a także dwukrotne ukaranie mandatami karnymi, choć nie powinno to mieć żadnego wpływu na ocenę przydatności do służby i wiązać się z brakiem nieposzlakowanej opinii. Organy także niezasadnie powoływały się na opinie z 2012 r. i 2013 r., pomijając okres służby pełnionej w 2014 r., a uchwała organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o zwolnieniu ze służby została podjęta bez wysłuchania jego wyjaśnień. Podkreślił także, że organy Policji nieprawidłowo uznały, że jego pozostawanie w służbie miałoby zły wpływ i działało demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, choć przed zakończeniem postępowania karnego nie można wywodzić o negatywnym odbiorze społecznym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. został wydany zgodnie z prawem. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Dodatkowy wymóg do jego zastosowania określa przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Z analizy art. 41 i art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że poszczególne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie w szeregi Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy związana jest z "ważnym interesem służby". Jest to pojęcie nieostre i niezdefiniowane w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że użycie pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do doprecyzowania (skonkretyzowania) tego pojęcia. Organ obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać przede wszystkim wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Z tego punktu widzenia należy uznać, że ustalenie znaczenia użytego pojęcia niedookreślonego nie może być dokonane w wyniku jego abstrakcyjnej wykładni, lecz powinno brać się pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy. Wymaga to wyczerpującego zebrania dowodów oraz obiektywnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego. Dopiero wówczas można stwierdzić, że ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłankę ważnego interesu służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1122/11, Lex nr 1122873). Należy zwrócić uwagę, że szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym jego utraty. Wśród służb mundurowych, Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Istotne znaczenie ma w praworządnym państwie umożliwienie skutecznego wykonywania przez Policję zadań z zakresu bezpieczeństwa państwa i jego obywateli. Publiczny wymiar Policji powoduje też, że w znaczącym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do funkcjonariuszy. Z tego właśnie względu wymagania w stosunku do policjantów muszą być tak wysokie. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy Policji prawidłowo uznały, że zwolnienie S.S. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, jest uzasadnione. Bezsporna jest bowiem okoliczność, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] sporządził i przesłał do Sądu Rejonowego [...] w [...] akt oskarżenia przeciwko funkcjonariuszowi o to, że w nieustalonym okresie początkowym, nie wcześniej niż w dniu [...] lipca 2014 r. do dnia [...] października 2014 r. w [...] uprawiał [...] inne niż [...], które mogą dostarczyć znaczną ilość [...] innego niż [...], w ilości 1418,63 grama netto [...], co stanowi 1419 pojedynczych porcji środka odurzającego, tj. o przestępstwo określone w art. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani. Nie sposób uznać, by funkcjonariusz oskarżony o uprawę [...], dawał rękojmię prawidłowego i rzetelnego wypełnienia obowiązków nałożonych na Policję, zawartych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, skoro sam prawa nie przestrzega. Powyższa postawa i zachowanie stanowi sprzeniewierzenie się ślubowaniu, jakie policjant składa przed przyjęciem do służby, którego rota została określona w art. 27 ust. 1 powołanej ustawy. Wskazuje się w niej m.in., że wykonując powierzone zadania policjant ślubuje pilnie przestrzegać prawa i dyscypliny służbowej, strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Natomiast zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Sąd podziela pogląd Komendanta Głównego Policji, że nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne, które swoim postępowaniem skarżący podważył. Służyć ma ona również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby ją pozbawić wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Podejrzenie popełnienia przestępstwa uprawy [...] innych niż [...] przez S.S. wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Jak oświadczył sam skarżący podejrzewał, że w ogrodzie rosną [...] lub inne rośliny egzotyczne, jednak mimo tej świadomości nie usunął ich, lecz umożliwił dalszy wzrost. W ogrodzie często przebywał i dbał o niego, kosił trawę i urządzał grile. Dwie gałązki [...] wisiały na lampie w domu, w którym mieszkał na stałe i także ich nie usunął. Zgodzić się zatem należy z organem, że taka postawa jest nie do pogodzenia z obowiązkami nałożonymi na Policję, która stoi na straży zwalczania przestępczości. Również okoliczność przyjmowania przez funkcjonariusza [...] od innych osób, czy też używania w przeszłości [...] (w trakcie gdy był policjantem), nawet w małych ilościach i poza służbą, świadczy, że utracił niezbędne kwalifikacje do pełnienia służby w Policji. Należy zwrócić uwagę, że skarżący, będąc doświadczonym funkcjonariuszem, po dwóch szkoleniach podstawowych: ogólnopolicyjnym i prewencyjnym oraz szkoleniu z zakresu leczenia, terapii redukcji szkód wśród osób uzależnionych od narkotyków, a także z uwagi na specyfikę pionów, w których służył (prewencyjny i kryminalny) powinien mieć świadomość, że na jego posesji rosną rośliny, których uprawa jest zakazana, zwłaszcza wystrzegać się spożywania narkotyków. Powszechnie znany jest fakt, że przyjmowanie narkotyków oraz ich rozpowszechnienie należy do kategorii czynów szczególnie negatywnie postrzeganych w oczach społeczeństwa oraz systematycznie zwalczanych i ściganych przez Policję. W związku z tym należy dążyć do szybkiego usunięcia ze służby podejrzewanych o ten proceder funkcjonariuszy. Organ prawidłowo także uznał, że S.S. nie spełnia wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii, przez co naruszył treść art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, Lex nr 821111). Zdaniem Sądu prawidłowo przeprowadzono postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. Wskazały zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące konieczność zwolnienia funkcjonariusza ze służby, jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętego rozkazu personalnego. Ponadto, biorąc pod uwagę treść art. 7 k.p.a., który nakazuje załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny (interes służby) i słuszny interes strony, dokonały ich wyważenia i uzasadniły przyjęcie interesu społecznego, który wynika ze szczególnego charakteru Policji, jako formacji opartej na dyspozycyjności funkcjonariuszy i ich gotowości do wykonywania zadań dla dobra społeczeństwa. W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia. Tym samym, za niezasadne należy uznać zarzuty S.S. dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Nie można także zgodzić się ze skarżącym, że organy Policji oparły rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby na przeświadczeniu popełnienia zarzucanego mu czynu. Zasadnie zwrócono uwagę, że zwolnienie policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w kwestii zwolnienia ze służby. W przedmiotowej sprawie organ przywołuje fakt postawienia skarżącemu zarzutów, jednak nie stwierdza, czy S.S. popełnił zarzucany czyn czy też nie, bowiem kwestia ta nie należy do jego kompetencji. Zgodnie bowiem z poglądami orzecznictwa w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, właściwy organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazywać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia zarzucanych mu przestępstw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07, Lex nr 499920). Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostają stosunki rodzinne S.S. z bratem. Istotą jest natomiast okoliczność, że skarżący jako funkcjonariusz Policji umożliwił by na posesji stanowiącej współwłasność z bratem, w której mieszkał na stałe uprawiane były [...] inne niż [...]. Takie zachowanie policjanta godzi w dobre imię formacji, wzbudza negatywny wydźwięk społeczny i podważa interes służby. Prowadzenie zaś przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego jest wskazane przez organ jako fakt, który nie może pozostać niezauważony. Również na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu S.S. nie ma wpływu, że w 2014 r., przed postawieniem zarzutu popełnienia przestępstwa, był pozytywnie oceniany. Nie zmienia to faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających służbę w Policji. Zwrócenie zatem przez organy Policji uwagi na aspekty służby skarżącego, które w opinii z 2012 r. i 2013 r. oceniono "poniżej wymagań", czy też w przeszłości zawieszenie w czynnościach służbowych, dwukrotne ukaranie mandatami karnymi za wykroczenia popełnione w służbie, naruszenie prawa karnego i zasad etyki, co skutkowało mianowaniem na niższe stanowisko i wydaniem wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] oraz niezgłoszenie się na badania lekarskie miały jedynie ukazywać uprzednią postawę funkcjonariusza. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że samo zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nie chroniłoby dobra służby w sposób dostateczny. Fakt długotrwałego zawieszenia w tych czynnościach wpływa na dezorganizację jednostki, w której policjant pełnił służbę poprzez obciążenie obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy. Reasumując Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak również przepisu prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organy orzekające dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także wystarczająco uzasadniły rozkaz personalny w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując, że w okolicznościach niniejszej sprawy pozostawanie policjanta w służbie, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa godzi w interes służby, a tym samym w interes społeczny, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu. Zwolnienie policjanta nastąpiło również bez naruszenia innych przepisów ustawy o Policji, w szczególności art. 43 ust. 3, bowiem nastąpiło po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, która wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wymagała wysłuchania jego wyjaśnień, gdyż nie była wiążąca. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze, jak również wniosek o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Prokuratury Okręgowej w [...] o umorzeniu śledztwa z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...] wobec T.S. należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak i w odpowiedzi na skargę. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.