II SA/Wa 1208/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza - oddala skargę - Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (CBA) decyzją z [...] kwietnia 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o zwolnieniu Z. U. ze służby z dniem 30 marca 2007 r. na podstawie art. 54 ust. 1 i art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dna 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 177, poz. 1311). Jak wynika z akt sprawy, Z. U. pełnił służbę przygotowawczą na stanowisku Kierownika sekcji w Zarządzie Analiz i Ewidencji CBA, przy czym powierzono mu obowiązki naczelnika wydziału rozpoznania informacji. Organ, uzasadniając decyzję o zwolnieniu, powołał się na fakt stwierdzenia nieprzydatności funkcjonariusza do służby w opinii służbowej wydanej na podstawie § 12 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy CBA oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 229, poz. 1672). Opinia służbowa z dnia [...] marca 2007 r. wydana przez Dyrektora Zarządu Analiz i Ewidencji CBA została zweryfikowana przez Szefa CBA, który utrzymał ją w mocy rozstrzygnięciem z dnia [...] marca 2007 r. W skardze do Sądu Z. U. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi rażące naruszenie przepisów ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, w szczególności jej rozdziału 5 oraz przepisów wykonawczych, a także błędne ustalenia faktyczne oraz dowolną ocenę prawną oraz naruszenie procedury administracyjnej. W ocenie wnoszącego skargę, decyzja będąca przedmiotem skargi odnosi się do stanu wytworzonego przez nieobowiązującą już decyzję personalną nr [...] o mianowaniu funkcjonariusza w służbie przygotowawczej, którą powierzono mu obowiązki naczelnika wydziału w Zarządzie Analiz i Ewidencji CBA, obowiązującą od 15 listopada do 31 grudnia 2006 r. Podał, że z treścią powołanej decyzji o mianowaniu został zapoznany w siedzibie organu, jednakże odmówiono mu jej doręczenia. Stwierdził, że opinia służbowa z dnia [...] marca 2007 r. to zbiór nieuporządkowanych ogólników, poświadczający nieprawdę, sporządzony z pominięciem wymogów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy CBA (...). Zwrócił uwagę, że przedmiotową opinię o nieprzydatności do służby wręczono mu po dwóch dniach od zgłoszenia przez niego przełożonemu zamiaru złożenia raportu w sprawie przejścia do służby w pionie śledczym CBA. Podniósł, że pomimo, iż zarzuty zawarte w opinii służbowej kwalifikują wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, to jednak organ takiej procedury nie uruchomił. Podniósł również, że jego wniosek z dnia 15 marca 2007 r. o uzupełnienie opinii pozostał bez odpowiedzi. Skarżący stwierdził, że decyzja z [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymująca w mocy opinię z [...] marca 2007 r. została wydana z datą wsteczną. Zdaniem skarżącego, o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia świadczy również fakt, iż od 1 października 2006 r. pełnił obowiązki naczelnika wydziału, których wymiar i sposób realizacji zmuszał go do pracy ponad siły wbrew warunkom określonym w prawomocnym orzeczeniu Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]. Podał, że w toku służby nie skierowano go na żadne obligatoryjne szkolenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a ustosunkowując się do skargi wyjaśnił, że podstawą do zwolnienia skarżącego ze służby była negatywna opinia służbowa opracowana w toku postępowania przewidzianego ustawą o CBA. Natomiast decyzja z [...] listopada 2006 r. nr [...] o mianowaniu skarżącego, wbrew jego twierdzeniom, wydana była na czas nieokreślony. Za nieuzasadniony uznano zarzut zmuszania skarżącego do pracy wbrew zakazowi pracy zmianowej w orzeczeniu lekarskim nr [...], ponieważ przejmując obowiązki organizatora i kierującego komórką organizacyjną był świadomy, że będzie to wymagać pracy ponad określone normy czasowe. Wskazano, że sposób doręczania skarżącemu decyzji personalnych był zgodny z § 4 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego. W dniu 23 lipca 2007 r. Z. U. skierował do Sądu wniosek o nadesłanie przez organ akt personalnych. Następnie w dniu 29 października 2007 r. wniósł o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego oraz ponownie wnosił o nadesłanie przez organ jego akt osobowych, a także oryginalnych akt administracyjnych. Żądał także nadesłania dokumentów w sprawie procedury kwalifikacyjnej przyjęcia do służby i oceny bieżącej przydatności funkcjonariusza do służby, schematu organizacyjnego wydziału rozpoznania i zmian jakim podlegał, zakresu czynności skarżącego ze zmianami, jego bieżących raportów do Szefa CBA w zakresie organizacji wydziału, metod pracy, potrzeb kadrowych i sprzętowych, korespondencji wewnętrznej kierowanej przez skarżącego do Szefa CBA lub jego zastępcy po uzyskaniu sygnałów o zamiarze zwolnienia go ze służby, a także innych nieznanych skarżącemu i Sądowi dokumentów wytworzonych w CBA na temat skarżącego w związku ze zwolnieniem ze służby. Organ w piśmie z dnia 14 listopada 2007 r. przychylił się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Z. U. w dniu 8 listopada 2007 r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zdjęcie jego sprawy z wokandy (odwołanie terminu rozprawy) w związku z nierozpoznaniem jego wniosku o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem oceny Sądu w tej sprawie była decyzja Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o zwolnieniu Z. U. ze służby. Stosownie do art. 57 ust. 2 ustawy o CBA w okresie służby przygotowawczej funkcjonariusz podlega opiniowaniu służbowemu, nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy. Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w terminie 7 dni od dnia jej sporządzenia; może on w terminie 7 dni od dnia zapoznania się z opinią służbową wnieść odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 3). Szczegółowe uregulowanie warunków i trybu opiniowania funkcjonariuszy oraz tryb zapoznawania funkcjonariuszy z opinią służbową oraz wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii, a także wzór formularza opinii służbowej określił, zgodnie z upoważnieniem ustawowym określonym w art. 57 ust. 4 ustawy o CBA, Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy CBA oraz wzoru formularza opinii służbowej. Materialnoprawną podstawę decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby stanowił przepis art. 64 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o CBA, który stanowi, iż funkcjonariusza zwalnia się ze służby w wypadku nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Powyższa regulacja prawna wskazuje, iż organ decyzyjny ma obowiązek zwolnić ze służby funkcjonariusza, który w okresie służby przygotowawczej uzyskał w opinii służbowej stwierdzenie nieprzydatności do służby. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Prawo opiniowania służbowego jest uprawnieniem bezpośrednich i wyższych przełożonych opiniowanego. Prawa osób opiniowanych podlegają ochronie przez ustalony w przepisach prawa tryb odwołania się od treści wydanej opinii do kompetentnych przełożonych wyższego stopnia. Od opinii służbowej skarżący złożył odwołanie do Szefa CBA, który nie znalazł podstaw do jej zmiany. Sąd nie mógł natomiast ocenić zasadności kwestionowanej przez skarżącego opinii służbowej. Podkreślenia bowiem wymaga, że prawdziwość stwierdzeń i ocen zawartych w opinii służbowej nie podlega kontroli sądowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. sygn. akt III ARN 66/95 - OSNP 1996/17/244 oraz wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 1434/02 -LEX nr 142367). Wobec spełnienia przesłanek uzasadniających zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o CBA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi. Sąd na rozprawie uznając, że nie zachodzą okoliczności wskazujące na celowość przeprowadzenia postępowania mediacyjnego, postanowieniem oddalił wniosek strony o jego przeprowadzenie. Sąd oddalił też inne wnioski złożone przez skarżącego w toku postępowania sądowego: o uzupełnienie akt sprawy, o przedłożenie akt w oryginale. Fakt oddalenia wniosków wpisano do protokołu rozprawy i ogłoszono stronom. Należy wyjaśnić, że odpis i kserokopia dokumentu stanowią odzwierciedlenie oryginału z tym, że pierwszy jest metodą tradycyjną, a drugi metodą nowoczesną. Umieszczenie na odpisie lub kserokopii oświadczenia zaopatrzonego podpisem, zawierającego stwierdzenie jego zgodności z oryginałem, stanowi jego uwierzytelnienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2006r. sygn. akt I OSK 1112/05 LEX nr 275435). Nadesłane przez organ akta administracyjne w sprawie skarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby dały Sądowi możliwość kontroli legalności zaskarżonej decyzji.