II SA/Wa 1215/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej - oddala skargę - Komendant [...] Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania M. M., utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o uznaniu M. M. policjanta [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] obwinionego o to, że: I. w dniu [...] stycznia 2016 roku w trakcie pełnionej wspólnie z [...] M. A., na terenie podległym KP [...] służby patrolowej, bez zgody dyżurnego jednostki KP [...] lub innej osoby uprawnionej - w przedziale czasowym od godziny 13.55 do godziny 14.05 -przebywał poza wyznaczonym rejonem, służbowym, tj. na terenie podległym terytorialnie KP [...] - czym naruszył dyscyplinę służbową wynikającą z treści art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji w zw. z § 29 pkt 2 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym w zw. z § 8 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie wprowadzenia do użytkowania "Ramowej instrukcji organizacji służby patrolowej na terenie podległym Komendantowi [...] Policji", II. w dniu [...] stycznia 2016 roku w czasie, w miejscu i w okolicznościach jak w punkcie pierwszym, wbrew wymogowi wykorzystywania pojazdu służbowego wyłącznie do przemieszczania się pomiędzy rejonami zagrożenia oraz miejscami zagrożonymi, przebywał w stojącym w miejscu przy dukcie leśnym radiowozie oznakowanym marki [...] o nr. rej. [...], w którym to pojeździe siedząc na rozłożonym fotelu pasażera nie realizował podstawowego zadania spoczywającego na policjantach pełniących służbę patrolową, polegającego na przeciwdziałaniu popełnianiu przestępstw lub wykroczeń - czym naruszył dyscyplinę służbową wynikającą z treści art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z § 32 pkt 1 i § 4 ust. 1 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, III. w dniu [...] stycznia 2016 roku w trakcie pełnionej wspólnie z [...] M. A. służby patrolowej (w godzinach: 06.00 - 18.00) w ramach patrolu zmotoryzowanego, podczas obsługi zleconej im interwencji przy ulicy [...], mającej miejsce w czasie od godziny 08.15 do godziny 08.35, odstąpił od dokonania sprawdzenia legitymowanej osoby B. B. w Bazie KSIP, co było czynnością niezbędną do prawidłowego wykonania czynności służbowych związanych z właściwym przeprowadzeniem niniejszej interwencji - czym naruszył dyscyplinę służbową wynikającą z treści art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z § 58 ust. 1 pkt 5 decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu informacyjnego Policji w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2015 roku w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, IV. w dniu [...] stycznia 2016 roku w trakcie pełnionej wspólnie z [...] M. A. służby patrolowej (w godzinach: 06.00 - 18.00) w ramach patrolu zmotoryzowanego, podczas obsługi interwencji przy skrzyżowaniu ulic [...] i [...], mającej miejsce w czasie od godziny 11.05 do godziny 11.25, podjętej w związku z ujawnionym wykroczeniem popełnionym przez W. K., odstąpił od dokonania sprawdzenia w Bazie KSIP wskazanej osoby, w stosunku do której podjęto ową interwencję, co było czynnością niezbędną do prawidłowego wykonania czynności służbowych związanych z właściwym przeprowadzeniem niniejszej interwencji - czym naruszył dyscyplinę służbową wynikającą z treści art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 58 ust. 1 pkt 5 decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu informacyjnego Policji w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2015 roku w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, V. w dniu [...] stycznia 2016 roku w trakcie pełnionej wspólnie z [...] M. A. służby patrolowej (w godzinach: 06.00 - 18.00) w ramach patrolu zmotoryzowanego, podczas obsługi interwencji przy ulicy [...], mającej miejsce w czasie od godziny 11.25 do godziny 11.40, podjętej w związku z ujawnionym wykroczeniem popełnionym przez M. K., odstąpił od dokonania sprawdzenia w Bazie KSIP wskazanej osoby, w stosunku do której podjęto ową interwencję, co było czynnością niezbędną do prawidłowego wykonania czynności służbowych związanych z właściwym przeprowadzeniem niniejszej interwencji - czym naruszył dyscyplinę służbową wynikającą z treści art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 58 ust. 1 pkt 5 decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2015 roku w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, VI. w dniu [...] stycznia 2016 roku w trakcie pełnionej wspólnie z [...] M. A. służby patrolowej (w godzinach: 06.00 - 18.00) w ramach patrolu zmotoryzowanego, podczas obsługi interwencji przy ulicy [...], mającej miejsce w czasie od godziny 11.40 do godziny 11.55, podjętej w związku z ujawnionym wykroczeniem popełnionym przez W. K., odstąpił od dokonania sprawdzenia w Bazie KSIP wskazanej osoby, w stosunku do której podjęto ową interwencję, co było czynnością niezbędną do prawidłowego wykonania czynności służbowych związanych z właściwym przeprowadzeniem niniejszej interwencji - czym naruszył dyscyplinę służbową wynikającą z treści art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 58 ust. 1 pkt 5 decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu informacyjnego Policji w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2015 roku w sprawie przetwarzania informacji przez Policję; winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2016 roku w godzinach 6.00 - 18.00 [...] M. M. i [...] M. A. pełnili służbę patrolowo - interwencyjną w rejonie służbowym obejmującym sektory: [...],[...].[...] M. A. został wyznaczony na dowódcę patrolu. Od godz. 13.00 policjanci przebywali na przerwie, która miała trwać 45 minut. Około godziny 14.00 [...] K. B. - Naczelnik Wydziału Prewencji Komisariatu Policji [...] oraz [...] A. T. - kierownik [...] Komisariatu Policji [...] udali się na kontrolę pełnienia służby. Przemieszczając się ul. [...], na drodze prowadzącej w głąb lasu, zauważyli na śniegu ślady kół. Jadąc tą drogą w głąb lasu przełożeni ujawnili stojący na poboczu radiowóz oznakowany marki [...] o numerze bocznym [...]. Radiowóz znajdował się poza zasięgiem terytorialnym Komisariatu Policji [...]. Policjanci obserwowali radiowóz kilka minut. W tym czasie nie widzieli żadnego ruchu ciał osób przebywających wewnątrz pojazdu. W związku z powyższym [...] K. B. wykonała zdjęcia radiowozu za pomocą telefonu komórkowego. Po pewnym czasie kontrolujący zauważyli jak jedna z osób siedzących na fotelu pasażera podniosła głowę. Po chwili z radiowozu wyszli [...] M. A. oraz [...] M. M. [...] K. B. rozpoczęła kontrolę, a następnie dokonała w notatnikach służbowych policjantów wpisów dokumentujących stwierdzone nieprawidłowości. W dniu [...] kwietnia 2016 roku Komendant Rejonowy Policji [...] wszczął przeciwko [...] M. M. postępowanie dyscyplinarne zarzucając funkcjonariuszowi przebywanie bez zgody dyżurnego poza wyznaczonym rejonem służbowym, nierealizowanie zdań służbowych oraz odstąpienie od dokonania sprawdzeń czterech osób legitymowanych w bazie KSIP. Postępowaniem dyscyplinarnym objęty został również [...] M. A. Przesłuchani w charakterze świadków [...] K. B. i [...] A. T. w złożonych zeznaniach potwierdzili, że policjanci znajdowali się poza wyznaczonym rejonem służbowym. Według świadków funkcjonariusze od kilku lat pełnią służbę patrolową i dobrze znają granice poszczególnych rejonów. Poza tym posiadali przy sobie ceduły, w których uwzględnione są wszystkie sektory. Z uwagi na powyższe nie było możliwości, aby patrol zagubił się w lesie. Nadto z zeznań wynika, że policjanci byli ułożeni w pojeździe w pozycji półleżącej, co świadczy o tym, iż nie mogli prowadzić obserwacji. Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna wykonana przez [...] K. B. W zakresie braku sprawdzeń w bazie KSIP osób, wobec których podjęto interwencję świadkowie zeznali, że policjanci nie wyjaśniali z jakiego powodu nie dokonali sprawdzeń. Nie wspominali o jakichkolwiek trudnościach w nawiązywaniu łączności lub problemach z terminalami. Przeprowadzone oględziny miejsca postoju radiowozu - wskazanego przez kontrolującą - potwierdziły, że pojazd zaparkowany był poza granicami rejonu służbowego przydzielonego policjantom. Teren powyższy należy do Komisariatu Policji [...]. Dokumentacja przekazana przez Wydział Teleinformatyki w postaci map poglądowych z widocznymi pozycjami patrolu z dnia [...] stycznia 2016 roku w godzinach 13.53 - 14.05, wygenerowanych na podstawie danych lokalizacyjnych uzyskanych za pomocą raportu analitycznego Systemu Wspomagania Dowodzenia dla terminala mobilnego nr [...] wyposażonego w nadajnik GPS również potwierdza, że pojazd znajdował się na terenie dzielnicy [...], poza właściwością miejscową Komisariatu Policji [...]. Przesłuchani w charakterze świadków policjanci służby dyżurnej: [...] J. F., [...] A. K. oraz [...] A. G. zeznali, że w dniu [...] stycznia 2016 roku nie odbierali korespondencji radiowej ani telefonicznej od [...] M. A. i [...] M. M. w sprawie zgody na opuszczenie rejonu służbowego. Nadto policjanci nie zgłaszali im rozpoczęcia i zakończenia przerwy w służbie. Nie zwracali się również z prośbą o sprawdzenie osób w bazie KSIP, jak również nie informowali o problemach związanych ze sprawdzeniami. Z analizy notatnika służbowego obwinionego wynika, że wykonywał m.in. czynności: godz. 8.00/ 8.15/ 8.35 zlec. ([...]) ul. [...] B. B. - osoba legitymowana; godz. 11.05/11.25 - ul. [...] - legitymowanie W. K.; godz. 11.25/11.40 ul. [...] - legitymowanie M. K.; godz. 11.40/11.55 ul. [...] - legitymowanie W. K. Na stronach 43 - 44 notatnika po legitymowaniu W. K. znajduje się wpis "(...) nie sprawdzono w KSIP - brak uprawnień [...], brak odpowiedzi dyżurnego. Organ podał, że [...] M. M. przesłuchany w charakterze obwinionego odmówił złożenia wyjaśnień w zakresie zarzucanych mu czynów oświadczając, że złoży je w obecności ustanowionego obrońcy. Wskazał, że materiał dowodowy potwierdził w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że obwiniony dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej. Za udowodnione organ uznał zarzuty dotyczące przebywania, bez zgody dyżurnego Komisariatu Policji [...] lub innej osoby uprawnionej, poza wyznaczonym rejonem służbowym oraz nierealizowania podstawowego zadania policjantów służby patrolowej polegającego na przeciwdziałaniu popełnianiu przestępstw lub wykroczeń. Stosownie do treści § 29 pkt 2 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, opuszczenie rejonu pełnienia służby patrolowej może nastąpić wyłącznie na polecenie lub za uprzednią zgodą dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby. Z kolei stosownie do dyspozycji § 4 ust. 1 powyższego zarządzenia podstawowym zadaniem policjantów pełniących służbę patrolową jest przeciwdziałanie popełnianiu przestępstw lub wykroczeń. W myśl zaś § 32 pkt 1 policjanci w czasie patrolowania przy użyciu samochodu służbowego powinni wykorzystywać pojazd wyłącznie do przemieszczania się pomiędzy rejonami zagrożenia oraz miejscami zagrożonymi, zachowując prędkość umożliwiającą obserwację terenu i osób. Zgromadzony w powyższym zakresie materiał dowodowy w postaci zeznań [...] K. B., [...] A. T., policjantów służby dyżurnej, a także dokumentacji w postaci zdjęć wykonanych przez [...] K. B. oraz oględzin miejsca ujawnienia radiowozu i map poglądowych wygenerowanych na podstawie danych lokalizacyjnych dla urządzenia mobilnego wyposażonego w nadajnik GPS wskazuje jednoznacznie, że podczas kontroli policjanci znajdowali się poza wyznaczonym rejonem i żaden z nich nie występował o zgodę na jego opuszczenie. Nadto okoliczności, w jakich kontrolujący zastali funkcjonariuszy świadczą o tym, że nie pełnili oni służby w sposób prawidłowy. Policjanci byli ułożeni w radiowozie w sposób, który uniemożliwiał im prowadzenie obserwacji. Wobec powyższego należy przyjąć, że obwiniony nie realizował podstawowych obowiązków służbowych. Z uwagi na fakt, że materiał dowodowy nie opiera się jedynie na ustaleniach GPS, lecz również na zeznaniach świadków, a także dokumentacji fotograficznej oraz oględzin miejsca ujawnienia radiowozu, nie można podzielić twierdzenia obwinionego w zakresie braku możliwości precyzyjnego ustalenia miejsca postoju radiowozu. Obwiniony od 2012 roku pełnił służbę patrolową w Komisariacie Policji [...] w związku z powyższym znane mu były granice poszczególnych sektorów. Ponadto patrol posiadał ceduły, które obwiniony pobrał w dniu [...] stycznia 2016 roku. Dlatego też nie sposób przyjąć, że [...] M. M. nie wiedział, że znajduje się poza wyznaczonym rejonem służbowym. Za potwierdzone organ uznał również zarzuty w zakresie odstąpienia od sprawdzenia w bazie KSIP czterech osób wobec, których podejmowane były czynności służbowe. Z zapisów w notatniku służbowym obwinionego wynika, że w godzinach 8.15 - 8.35, 11.05 - 11.25, 11.25 - 11.40, 11.40 - 11.55 legitymował cztery osoby. Żadna z tych osób nie została sprawdzona w bazie KSIP. Na stronach 43 - 44 notatnika po legitymowaniu W. K. znajduje się wpis (...) nie sprawdzono w KSIP - brak uprawnień [...], brak odpowiedzi dyżurnego. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego obwiniony posiadał uprawnienia do sprawdzeń w bazie KSIP. Uprawnień takich nie posiadał natomiast [...] M. A. Zatem wpis dokonany przez [...] M. M. nie jest zgodny z stanem faktycznym. Stosownie do treści § 66 ust. 1 pkt 2 decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji sprawdzenia osoby z powodu kwalifikowanego jako "inny" dokonuje się w związku z wykonywaniem uprawnień Policji określonych w art. 15 i 15a ustawy o Policji (m.in. legitymowanie osób w celu ustalenia ich tożsamości). Z uwagi na powyższe dla prawidłowego wykonania czynności legitymowania niezbędne było sprawdzenie tych osób w zbiorach KSIP. Prezentowane przez obwinionego w odwołaniu argumenty nie zasługują zdaniem organu na uwzględnienie, gdyż z zeznań: [...] J. F., [...] A. K. oraz [...] A. G. wynika, że w dniu [...] stycznia 2016 roku nie odbierali korespondencji radiowej ani telefonicznej od [...] M. M. lub [...] M. A. Policjanci nie zwracali się do nich z prośbą o sprawdzenie osób w bazie KSIP, jak również nie informowali o problemach związanych ze sprawdzeniami. Nie jest słuszny podnoszony w odwołaniu zarzut, dotyczący naruszenia praw obwinionego. Rzecznik dyscyplinarny prowadzący postępowanie dyscyplinarne odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych składanych przez [...] M. M. i wydał w tym zakresie postanowienia, które zostały utrzymane w mocy przez Komendanta Rejonowego Policji [...]. W ocenie organu odwoławczego Komendant Rejonowy Policji [...] słusznie ocenił postępowanie policjanta jako zawinione, bowiem zarzucane przewinienia polegały na niestosowaniu się do przepisów, które były obwinionemu znane. Wymierzona kara nagany jest najniższa w katalogu kar i zgodnie z treścią art. 134a ustawy o Policji, oznacza wytknięcie ukaranemu policjantowi niewłaściwego postępowania. W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego kara ta jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych, gdyż jak wykazano powyżej, postępowanie obwinionego z pewnością właściwe nie było. Niewątpliwie służba w Policji wiąże się z obowiązkiem podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, a obwiniony swoim zachowaniem dyscyplinę tę naruszył. Orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. stało się przedmiotem skargi M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia zarzucił: 1. obrazę art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. i art. 77 k.p.a. przez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy dowody przeprowadzone w sprawie wskazują w ocenie obwinionego bezspornie, że nie miał możliwości poinformować dyżurnego jednostki KP [...] o zakończeniu przerwy jak też sprawdzić B. B., W. K., M. K. i W. K. w Bazie KSIP wobec braku zasiągu urządzenia do komunikacji z bazą, za co obwiniony nie może ponosić odpowiedzialności, zaś jego działaniu nie sposób przypisać waloru bezprawności skoro sprawdzenie osób w bazie wymagało połączenia telefonicznego, którego zabrakło w sposób niezawiniony, a nadto zignorowanie wątpliwości dotyczących prawidłowości działania urządzenia lokalizacyjnego oraz błędu co do dokładności wskazania rzędu kliku metrów co wyklucza uznanie, jakoby obwiniony M. M. przebywał poza rejonem patrolowym, zaś samo urządzenie nawigacyjne jako pozbawione certyfikatu nie może być podstawą do jakiegokolwiek wiarygodnego ustalania miejsca przebywania obwinionego zwłaszcza, że obwinionemu zarzuca się przekroczenie granicy rejonu o kilka metrów, tj. o granicę błędu wskazania urządzenia, 2. niewzięcie pod uwagę całokształtu okoliczności ujawnionych w trakcie postępowania, w tym wniosków dowodowych składanych przez obwinionego bezzasadnie pominiętych w trakcie postępowania w sprawie, w tym w szczególności w zakresie sprawdzenia dokładnej pozycji radiowozu w systemie pozycjonowania, a także ustalenia dokładnej godziny jaka została ujawniona przez funkcjonariusza sprawdzającego służbę obwinionego w oparciu o wiarygodne źródła, a nadto pominięcie słusznych wniosków dowodowych składanych w trakcie postępowania przez obwinionego, czym zostało naruszone jego prawo do obrony, a nadto przypisywanie braku dodatkowego informowania dyżurnego o zakończeniu przerwy w sytuacji, kiedy, jak podał skarżący, informacja o zakończeniu służby następuje automatycznie a System Wspomagania Dowodzenia po 45 minutach informuje o zakończeniu służby, co funkcjonuje od lat, 3. błędne ustalenia faktyczne przez uznanie, że obwiniony w dniu [...] stycznia 2016 r. ok. godz. 13:55 przebywał na terenie poza rejonem służbowym, tj. na terenie podległym terytorialnie KP [...] w sytuacji, kiedy obwiniony został zastany w radiowozie na ul. [...], która to ulica w całości jest terytorialnie położona na terenie dzielnicy [...], zaś według posiadanych informacji był to teren zagrożony przestępstwami, 4. błędne ustalenia faktyczne dotyczące rzekomego braku realizowania obowiązku polegającego na przeciwdziałaniu popełnianiu przestępstwa w sytuacji, kiedy wbrew poglądowi Komendanta [...] Policji, M. M. będąc w radiowozie oznakowanym [...] nr rej. [...] obserwował okolicę z miejsca postoju radiowozu, droga nieopodal której przebywał znana była obwinionemu z możliwego miejsca dokonywania przestępstw, zatem zarzut naruszenia obowiązku służbowego przez przebywanie w radiowozie w sytuacji, kiedy obwiniony taki obowiązek realizował jest w jego ocenie zupełnie pozbawiony podstaw. W uzasadnieniu wskazał, że odmówiono mu możliwości składania wyjaśnień w sprawie w obecności ustanowionego obrońcy. Podniósł, że w ramach przesłuchania nie przyznał się do zarzutów, jednocześnie wbrew orzeczeniom przypisujących obwinionemu oświadczenie o odmowie składania wyjaśnień - złożył wniosek o przesłuchanie go w charakterze obwinionego w obecności ustanowionego w sprawie obrońcy. Przesłuchujący nie dość, że nie dopuścił do przesłuchania M. M. w obecności obrońcy, to w treści orzeczenia uznał, że obwiniony odmówił składania wyjaśnień w ogóle. Skarżący wskazał, że prowadzący postępowanie zupełnie zignorował uprawnienia dane obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym łamiąc prawo do obrony. Skarżący podniósł, że zarzut dotyczący braku zarejestrowania w notatniku służbowych interwencji z udziałem W. K., M. K. i W. K. jako sprzeczny z wytycznymi nr [...] KGP z dnia [...] czerwca 2007r. jest zupełnie nieadekwatny do okoliczności zdarzenia. Wskazał, że obowiązek odnotowania zdarzeń służbowych funkcjonariusz powinien spełnić niezwłocznie po wykonaniu czynności, co nie powinno kolidować z aktualnie wykonywanymi czynnościami. Zarzut dotyczący przebywania poza rejonem służbowym jest nie dość, że sformułowany bez wskazania dokładnych danych pozycjonowania GPS, to został o postawiony z rażącym naruszeniem art. 5 § 2 k.p.k. Podniósł, że nie zostało ustalone miejsce jego faktycznego przebywania w dniu [...] stycznia 2016 r. w godzinach 13:55-14:05. Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że materiał dowodowy nie opiera się jedynie na ustaleniach GPS, lecz również zeznaniach świadków, dokumentacji fotograficznej oraz oględzinach miejsca ujawnienia radiowozu. Nie można podzielić twierdzenia obwinionego w zakresie braku możliwości precyzyjnego ustalenia miejsca postoju radiowozu. Nie są słuszne podnoszone w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia praw obwinionego. Rzecznik dyscyplinarny prowadzący postępowanie dyscyplinarne odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych składanych przez [...] M. M. i wydał w tym zakresie postanowienia, które zostały utrzymane w mocy przez Komendanta Rejonowego Policji [...]. W ocenie Komendanta [...] Policji organ orzekający w I instancji dostatecznie wyjaśnił przesłanki, którymi się kierował odmawiając uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego. Ponadto nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa obwinionego do obrony. Skarżący po przesłuchaniu w dniu [...] kwietnia 2016 roku miał możliwość złożenia wyjaśnień w obecności obrońcy w dniu [...] maja 2017 roku, z którego to uprawnienia nie skorzystał (karty 136 i 155). Dodatkowo w dniach [...] stycznia 2017 roku, [...] lutego 2017 roku oraz [...] kwietnia 2017 roku zaplanowane zostały czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego oraz uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego, na które obwiniony oraz ustanowiony obrońca nie stawili się. Trudno zgodzić się ze skarżącym, że zarzuty w zakresie braku zarejestrowania interwencji z udziałem W. K., M. K., W. K. w notatniku służbowym oraz braku możliwości poinformowania dyżurnego jednostki o zakończeniu przerwy w służbie są bezzasadne, gdyż takich przewinień dyscyplinarnych nie zarzucono obwinionemu. Organ wskazał, że ustawa o Policji nie odsyła w zakresie w niej nieuregulowanym do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. należy uznać za chybione, bowiem nie miały one zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne, jak również orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji odpowiadają prawu. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie są zasadne. Organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, jak również nie naruszyły przepisów postępowania dyscyplinarnego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy o Policji). Komendant Rejonowy Policji [...] prawidłowo zastosował w tej sprawie art. 132 ust. 3 pkt 3 oraz art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w powiązaniu z odpowiednio § 29 pkt 2 zarządzenia nr 768 KGP z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym w zw. z § 8 ust. 1 decyzji nr [...] [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie wprowadzenia do użytkowania "Ramowej instrukcji organizacji służby patrolowej na terenie podległym Komendantowi [...] Policji", oraz z § 32 pkt 1 i § 4 ust. 1 zarządzenia nr 768 KGP z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, a także z § 58 ust. 1 pkt 5 decyzji nr 125 KGP z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania KSIP w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2015 roku w sprawie przetwarzania informacji przez Policję. Organ przedstawił w orzeczeniu dyscyplinarnym pełny, niebudzący wątpliwości opis przewinień dyscyplinarnych wraz z właściwą kwalifikacją prawną, stwierdził winę skarżącego, a wymierzając najniższą karę (nagany), uwzględnił dyrektywy określone w art. 134 h ustawy o Policji. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do popełnienia przez skarżącego zarzuconych przewinień dyscyplinarnych. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego Sąd wskazuje, że jest on nietrafny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej na gruncie k.p.a. Zarówno z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w ustawie o Policji, przepisów k.p.a. nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że podniesiona w skardze kwestia poinformowania przełożonego o zakończeniu przerwy jest bez znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem skarżącemu zarzutu w tym zakresie nie postawiono. Nie budzi zaś wątpliwości na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżący przebywał poza wyznaczonym rejonem służbowym (poza zasięgiem terytorialnym Komisariatu Policji [...]), czym naruszył dyscyplinę służbową. Niezależnie od wątpliwości skarżącego dotyczących prawidłowości działania urządzenia lokalizacyjnego (certyfikatu), podnoszonego błędu co do dokładności, podkreślenia wymaga, że to, gdzie znajdował się skarżący zostało wykazane w materiale dowodowym w sposób nie budzący wątpliwości. Ustalenie to opiera się na bogatym materiale dowodowym, w tym na zeznaniach świadków (policjantów), dokumentacji fotograficznej, mapkach poglądowych uzyskanych z Wydziału Teleinformatyki [...] i oględzinach miejsca ujawnienia radiowozu, w którym znajdował się skarżący, w czasie wskazanym w opisie zarzutu ujętego w punkcie I i II. Kwestia wątpliwości skarżącego co do prawidłowości działania urządzenia lokalizacyjnego nie zmienia niczego w zakresie ustalenia faktycznego miejsca, w którym skarżący (pozostając w radiowozie) przebywał. Materiał dowodowy potwierdza również, że skarżący nie realizował, w czasie, miejscu i okolicznościach, jak określone w zarzucie I, podstawowego zadania spoczywającego na policjantach pełniących służbę patrolową polegającego na przeciwdziałaniu popełnianiu przestępstw i wykroczeń (zarzut II), co trafnie uznane zostało za przewinienie dyscyplinarne. Powyższe w sposób jednoznaczny wynika z materiału dowodowego. Zeznania świadków (policjantów) nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że skarżący siedział w samochodzie na rozłożonym siedzeniu pasażera. Sąd nie ma podstaw, aby podważyć stwierdzenie Komendanta Rejonowego Policji [...] i Komendanta [...] Policji, że półleżąca pozycja policjanta (na tylnym siedzeniu radiowozu, z odchyloną głową) nie stanowi o realizowaniu podstawowego zadania spoczywającego na funkcjonariuszu pełniącym służbę patrolową. W sytuacji braku możliwości zakwalifikowania takiej półleżącej pozycji funkcjonariusza (na tylnym siedzeniu samochodu) z odchyloną głową jako pozycji obserwacyjnej, nie ma podstaw, aby podważyć prawidłowość ustaleń organów, co do tego, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne. Pamiętać trzeba, że ustalenia te poczyniono na podstawie zeznań świadków (policjantów) i znajdują one wyraz w materiale dowodowym. Za nietrafne tym samym Sąd uznał zarzuty dotyczące błędnych ustaleń faktycznych. Materiał dowodowy potwierdza także popełnienie czynu opisanego w zarzucie III, IV, V i VI orzeczenia dyscyplinarnego w postaci odstąpienia od dokonania sprawdzenia osób, wobec których podjęto interwencję, co także prawidłowo z powołaniem się na przepisy prawa, organ zakwalifikował jako naruszenie dyscypliny służbowej. Z zeznań świadków (policjantów) nie wynika, aby skarżący zwracał się do nich o sprawdzenie osób, wobec których podjęto interwencję, jak również nie informował o problemach związanych ze sprawdzeniami. W sprawie tej nie stanowi naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy, odmowa uwzględnienia wniosków dowodowych. Postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego poddawane były przez skarżącego ocenie Komendanta Rejonowego Policji [...]. Każde z postanowień zawiera jasne wskazanie braku podstaw uwzględnienia tych wniosków. Nadto, zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawiał wątpliwości, co do faktów (zdarzeń) zakwalifikowanych jako przewinienia dyscyplinarne. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony. Dokument pełnomocnictwa z dnia [...] maja 2016 r. udzielonego przez skarżącego adwokatowi M. W. złożony został dopiero w dniu [...] maja 2016 r. Z akt postępowania dyscyplinarnego nie wynika, aby obrońca skarżącego wnosił o przesłuchanie obwinionego w jego obecności. Rzecznik dyscyplinarny – w sytuacji, gdy obwiniony nie ustanowił obrońcy do [...] kwietnia 2016 r. pismem dnia [...] kwietnia 2016 r. – wezwał obwinionego na dzień [...] maja 2016 r. (po pierwszym przesłuchaniu, które miało miejsce [...] kwietnia 2016 r.) w celu złożenia wyjaśnień (wezwanie doręczono skarżącemu w dniu [...] maja 2016 r.). Skarżący, choć jak wynika z dokumentu pełnomocnictwa ustanowił obrońcę w dniu [...] maja 2016 r. – nie stawił się na wezwanie ani sam, ani z obrońcą. Rzecznik dyscyplinarny nie miał w tej sytuacji obowiązku ponawiania wezwania. Sam zaś skarżący i jego obrońca po dniu [...] maja 2016 r. także nie wnosili o kolejne przesłuchanie obwinionego. Zarzut naruszenia prawa do obrony poprzez uniemożliwienie składania wyjaśnień w obecności obrońcy jest więc niezasadny. Z kolei odmowa zapoznania się z aktami postępowania (niezapoznanie się z nimi mimo wyznaczonego terminu) nie wstrzymuje toku postępowania (art. 135 i ust. 4 ustawy o Policji). W sprawie tej rzecznik dyscyplinarny wyznaczał terminy zapoznania się z aktami postępowania. Z uprawnienia tego nie korzystał ani skarżący ani obrońca. Z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że wszystkie czynności w postępowaniu od dnia złożenia pełnomocnictwa opatrzonego datą [...] maja 2016 r. kierowane były tak do obwinionego jak i do obrońcy i były prawidłowo doręczane. Brak jest naruszeń przepisów postępowania dyscyplinarnego, które miałby wpływ na wynik sprawy. Trafnie organ dyscyplinarny stwierdził, że wymierzona skarżącemu kara jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionych przez niego przewinień dyscyplinarnych. Podkreślić przy tym należy, że skarżącemu wymierzono najłagodniejszą z kar dyscyplinarnych. Na podstawie całości akt postępowania dyscyplinarnego należy stwierdzić, że zasadnie Komendant [...] Policji utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Rejonowego Policji [...]. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.