II SA/Wa 1218/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 109/07 postanawia - odrzucić skargę - W dniu 20 lipca 2010 r. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 109/07. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę J. B. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu skargi skarżący wymienił numery artykułów, bez wskazania z jakiego aktu prawnego pochodzą, a także bez nawiązania do treści tych przepisów. Skarżący wymienił w ten sposób art. "145 § 1 pkt 1, pkt 2 § 2 i § 3", "art. 145a § 1", "art. 146 § 1", "art. 147", "art. 149 § 1 i § 2" oraz "art. 149 § 3". Dodatkowo w części skargi zatytułowanej "Wyjaśnienie" skarżący wskazał, że "Sprawa dotyczy art. 77 pkt 1, pkt2. Prawne przyczyny art. 76, art. 8 pkt 1, pkt 2a, art. 10 pkt 1, pkt 2, art. 188 pkt 1 pkt 2, pkt 3, pkt 4, dla lepszej kategorii dla gorszej kategorii art. 8 pkt 2b z art. 67". Ponadto skarżący podał, że "fundamentalną podstawą" jego sprawy były prawa człowieka zapisane w konstytucji RP łącznie z prawami wspólnoty Europejskiej. Wskazał, że Konstytucję RP, integrację Polski z UE wybrał naród w drodze referendum. W kwestiach interpretacji prawa właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości Wspólnoty Europejskiej w Luxemburgu. Podniósł, że obowiązkiem prezesa sądu państwa członkowskiego jest zwrócenie się o wydanie orzeczenia prejudycjalnego w celu rozstrzygnięcia kwestii spornych z prawem wspólnotowym, ratyfikowanym przez Polskę i uznanych prawnie przez polski Trybunał Konstytucyjny. Zarzucił, że sędziom Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie trudno jest to zrozumieć. Podniósł, że w Polsce jest konstytucyjny podział na lepszą gorszą kategorię obywateli. W dalszej części skargi zwrócił się do Prezesa Sądu o prawny nadzór podległych mu sędziów w trakcie ponownego, "prawnie właściwego przeprowadzenia sprawy z prawdziwymi dowodami bez ustawowych zakazów". Pismem z dnia 15 września 2010 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych powyższej skargi o wznowienie postępowania sądowego poprzez podanie podstawy wznowienia postępowania oraz poprzez wskazanie, kiedy dowiedział się on o tej podstawie wznowienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący odpowiedział na powyższe wezwanie pismem z dnia 27 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 ustawy). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 powołanej ustawy). Ponadto z godnie z art. 273 § 1 powołanej ustawy można również żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy). oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 ustawy). Zgodnie z art. 277 cytowanej ustawy skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie do treści art. 279 powołanej ustawy skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W skardze o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie skarżący nie wskazał żadnej z podstaw wznowienia. Skarżący nie wskazał ani treści przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi będących podstawą wznowienia postępowania, ani też przedstawione w skardze stwierdzenia nie dały się przyporządkować do jakiejkolwiek podstawy wznowienia postępowania określanej w tych przepisach. Skarżący jedynie wymienił szereg przepisów bez wskazania z jakiego aktu prawnego one pochodzą oraz bez żadnego nawiązania do ich treści. W skardze nie były również zawarte żadne informacje, które pozwoliłyby również na zbadanie, czy skarga ta została wniesiona w terminie określonym w art. 277 powołanej ustawy. Braki te uniemożliwiały merytoryczne rozpoznanie skargi. W związku z powyższym Sąd pismem z dnia 15 września 2010 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego poprzez podanie podstawy wznowienia postępowania oraz poprzez wskazanie, kiedy dowiedział się o tej podstawie wznowienia. Skarżący został zobowiązany do wykonania tego wezwania w termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd pouczył jednocześnie skarżącego o treści art. 270-273, art. 277 oraz art. 279 powołanej ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadsyłał pismo z dnia 26 września 2010 r., które jednak nie stanowiło prawidłowego wykonania wezwania Sądu, albowiem nie zawierało wskazania podstawy wznowienia postępowania, ani też przytoczenia okoliczności wskazujących na zachowanie terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie uzupełnił więc braków formalnych skargi o wznowienie postępowania. Z tych też względów skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 276 oraz 279 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.