II SA/Wa 1223/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia WSA Sławomir Fularski Protokolant Agnieszka Żak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 748/08 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1710/07. W uzasadnieniu NSA wskazał następujący stan faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1710/07, uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2007 r., nr [...] i utrzymaną nią mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie cofnięcia J. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Każdy z orzekających w sprawie organów był związany rygorami procedury administracyjnej. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie powinno być zatem prowadzone w sposób zapewniający pełną realizację zasad ogólnych tej procedury. Z art. 6, 7 k.p.a. statuujących zasadę praworządności i prawdy obiektywnej wynika dla organu administracji obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy na podstawie materiału dowodowego, który powinien być stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. wyczerpująco zebrany tj., w sposób umożliwiający poczynienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń, a następnie wnikliwie oceniony. Ustalenia i ocena prawna powinny, stosownie do wymogu art. 107 § 3 k.p.a. znaleźć pełny wyraz w uzasadnieniu decyzji. Tylko bowiem uzasadnienie decyzji odpowiadające tym wymogom jest źródłem informacji dotyczącej toku rozumowania organu, jak również przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i jako takie umożliwia dokonanie przez Sąd kontroli zaskarżonego aktu. W takim zakresie organy postępowania nie prowadziły, a uzasadnienie decyzji nie w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą materialnoprawną decyzji organu I instancji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 i 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant [...] Policji uznał, iż uzasadnieniem faktycznym dla cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy jest zdarzenie mające miejsce w dniu [...] października 2006 r., polegające na oddaniu przez stronę strzałów z posiadanej broni myśliwskiej do tarczy umieszczonej na bramie wjazdowej, a także warunkowe umorzenie postępowania karnego o czyny z art. 270 § 1 i art. 286 § 3 k.k. Naruszenie zaś zasad określonych w art. 18 ust. 5 pkt 3 i 6 powołanej ustawy wynika z faktu, iż strona w terminie określonym w art. 26 ustawy nie powiadomiła stosownego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu i oddając strzały w dniu [...] października 2006 r. naruszyła przepis art. 45 cyt. ustawy. Jednak zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzut naruszenia obowiązku zawiadomienia organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu oparty jest tylko na twierdzeniu organu. Organ twierdzenia tego w żaden sposób nie uzasadnił, nie odwołał się do stosownych dowodów skutkujących w jego ocenie takim ustaleniem. Z uzasadnienia nie wynika, kiedy nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania, kiedy dokonano formalnych czynności związanych z zaniechaniem ,wreszcie, w jakiej dacie w istocie doszło do zawiadomienia organu Policji o tej zmianie, a w aktach administracyjnych znajdują się jedynie odręczne zapiski odnoszące się do tego zagadnienia i wydruk z bazy KSIP. Wystarczającą podstawą cofnięcia pozwolenia na broń byłoby spełnienie przesłanek z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy zgodnie, z którym organ Policji zobligowany jest do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, która należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cyt. ustawy. Zdaniem organu, przebieg zdarzenia w dniu [...] października 2006 r. oraz fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego w sprawie o sygn. [...] uzasadnia przyjęcie, iż skarżącego należy zaliczyć do osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Jednakże, w świetle powołanego przepisu jedynie skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo m. in. przeciwko mieniu lub prowadzenie postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa (bądź przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu) zwalnia organ z obowiązku szczegółowej analizy i oceny wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, czy istnieje uzasadniona obawa, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednak wedle Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie taka sytuacja w sprawie nie zachodziła. Obowiązkiem organu było zatem wnikliwe rozpatrzenie całego zgromadzonego materiału dowodowego z punktu widzenia powyższej przesłanki. Do tego aspektu organ odniósł się ogólnikowo, nie uzasadniając swojego stanowiska w sposób w pełni zgodny z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a. Odwołanie się do kary upomnienia wymierzonej stronie przez Zarząd Koła Łowieckiego i uchybień w zakresie wykonywania obowiązków myśliwego, też zresztą nie popartych dowodami, również nie jest wystarczające do przyjęcia, iż organ w sposób zgodny z rygorami procedury administracyjnej uzasadnił swoje stanowisko, co do istnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ II instancji, chociaż odmiennie od stanowiska [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji uznał, iż stan faktyczny sprawy nie wyczerpuje dyspozycji art. 18 ust. 5 pkt 6 ww. ustawy z uwagi na wyrok Sądu Rejonowego w K. z [...] maja 2007 r. [...] uniewinniający skarżącego od popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy, to jednak w pozostałym zakresie sprawy w sposób zgodny z zasadami procedury administracyjnej również nie rozpoznał, co skutkuje wadliwością także zaskarżonej decyzji. Podzielił bowiem bezkrytycznie ustalenia organu I instancji o naruszeniu przez stronę obowiązku z art. 26 ustawy pomijając fakt, iż, jak wyżej wskazano, zostały one przywołane bez odwołania się do stosownych dowodów wskazujących na zasadność powyższego ustalenia. Zatem takie uzasadnienie organu II instancji nie odpowiada w pełni w tym zakresie wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Warunkowe umorzenie postępowania nie wywołuje skutku, jakie przepisy prawne wiążą z wyrokiem uniewinniającym, ale również tego rodzaju orzeczenie Sądu nie jest równoznaczne ze skazaniem za przestępstwo. Skoro zatem strona za żadne z przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy nie została skazana i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, to organ II instancji winien szczegółowo wskazać i ocenić całokształt okoliczności z punktu widzenia powołanego przepisu. Samo tylko odwołanie się do wskazanych zdarzeń nie jest wystarczające do przyjęcia, iż wymóg prawidłowego uzasadnienia decyzji został spełniony. Komendant Główny Policji zaskarżył powyższy wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na naruszeniu: - przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegającą na przyjęciu, że wobec J. G. nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, pomimo warunkowego umorzenia wobec wymienionego postępowania karnego, w którym ustalono, iż popełnił on przestępstwo przeciwko mieniu, - przepisu postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że z uzasadnienia decyzji Komendanta Głównego Policji nie wynika, kiedy nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania oraz w jakiej dacie doszło do zawiadomienia organu Policji o tej zmianie, oraz na nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonego w odpowiedzi na skargę faktu, że J. G. dokonał zgłoszenia o zmianie miejsca stałego pobytu pismem z dnia [...] maja 2007 r. Powołując się na wskazane powyżej zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, NSA podkreślił, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji Wedle sądu kasacyjnego stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanych prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Mówiąc innymi słowy, cofnięcie pozwolenia na broń jest uzasadnione faktem skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu, ale i prawdopodobieństwem popełnienia takiego przestępstwa w stopniu uzasadniającym wszczęcie postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa. Fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przeciwko mieniu jest bezsporny, co jednoznacznie wynika z orzeczenia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] maja 2006 r., [...], którym warunkowo umorzono postępowanie karne dotyczące popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i z art. 286 § 3 k.k. Tym samym organy administracyjne miały obowiązek zaliczyć skarżącego do kategorii osób, którym nie wydaje się pozwolenia na broń, a jeżeli już je posiadają, to należy je im cofnąć (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy). Nadto, zdaniem NSA za zasadny należało również uznać drugi z podniesionych zarzutów dotyczący treści uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie bowiem nie daje ono możliwości jednoznacznej rekonstrukcji faktycznej podstawy rozstrzygnięcia, a więc stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie NSA stwierdził, że: fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przeciwko mieniu jest bezsporny, co jednoznacznie wynika z orzeczenia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] maja 2006 r., [...], którym warunkowo umorzono postępowanie karne dotyczące popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i z art. 286 § 3 k.k. Tym samym organy administracyjne miały obowiązek zaliczyć skarżącego do kategorii osób, którym nie wydaje się pozwolenia na broń, a jeżeli już je posiadają, to należy je im cofnąć. W takiej sytuacji rozpatrując sprawę należy wskazać, że jak wynika z akt postępowania administracyjnego wobec J. G. sąd powszechny wydał orzeczenie , w którym warunkowo umorzono postępowanie karne za przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i z art. 286 § 3 k.k. Tego typu czyny są przestępstwami przeciwko mieniu. Fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu oznacza, że skarżący mieści się w kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji, a popełnienie takiego czynu powoduje obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, co w niniejszej sprawie uczyniły organy Policji. Zaskarżone decyzje są więc zgodne z prawem. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.