II SA/Wa 1239/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydanym na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. odmówił T. B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. obniżył [...] T. B. dodatek służbowy o kwotę 300 zł do kwoty 700 zł miesięcznie z dniem 1 stycznia 2011 r. Powyższa decyzja została wysłana na adres domowy strony za pośrednictwem Poczty Polskiej. Przesyłka została dwukrotnie awizowana 16 grudnia oraz 23 grudnia 2010 r., a następnie 31 grudnia 2010 r. zwrócona do nadawcy w związku z niepodjęciem w terminie. Pismem z dnia 5 stycznia 2011 r. T. B. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z raportem, w którym - w związku z niewypłaceniem mu w styczniu 2011 r. całości wynagrodzenia – zwrócił się o wpłacenie należnej kwoty na jego konto bankowe. W piśmie tym zaznaczył, iż nie wie z jakiego powodu jego pobory zmniejszyły się, ponieważ nie otrzymał żadnej prawomocnej decyzji na podstawie której zaistniałaby ewentualnie podstawa prawna do potrącenia lub obniżenia jego poborów. W odpowiedzi na powyższy raport pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. (doręczonym zainteresowanemu w dniu 24 stycznia 2011 r.) T. B. został poinformowany, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. obniżył mu dodatek służbowy o 300 zł, a decyzja ta została doręczona w sposób zastępczy określony w art. 44 § 4 k.p.a. poprzez jej dwukrotne awizowanie. Po otrzymaniu powyższej informacji T. B. w piśmie z dnia 26 stycznia 2011 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz doręczenie mu tego rozkazu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż o fakcie obniżenia mu dodatku służbowego oraz doręczeniu rozkazu personalnego w trybie art. 44 § 4 k.p.a. został powiadomiony dopiero pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. Podkreślił, że nie został o powyższym postępowaniu administracyjnym powiadomiony ani też nie brał w nim udziału, dlatego też organ nie może powoływać się na zastępcze doręczenie decyzji wydanej z urzędu. Nadmienił, że w dniach 16 grudnia 2010 r. oraz 23 grudnia 2010 r. nie otrzymał z poczty informacji, aby odebrać list. Także nikt z członków jego rodziny nie pamięta, aby odbierał awizo. Zaznaczył też, że był to okres przedświąteczny i do skrzynek pocztowych wkładano mnóstwo gazetek promocyjnych, czy też ulotek, a takie rzeczy zazwyczaj wyrzucane są do kosza. Przywołał sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1828/07. Ponadto zwrócił się o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 60 k.p.a. wskazując, że obniżenie uposażenia o 300 zł w obecnej jego sytuacji, gdy choruje w związku z warunkami służby, spowodowało znaczne obniżenie standardu życia jego rodziny ze względu na spłacany kredyt we frankach szwajcarskich. Zwrócił się również o doręczenie mu rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...], ponieważ nie wie na jakich przesłankach organ oparł swoje stanowisko, a chciałby o te okoliczności uzupełnić swoje odwołanie. Wraz z wnioskiem złożył odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. Komendant Główny Policji, rozpoznając powyższy wniosek postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydanym na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. odmówił T. B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podkreślił, iż z porównania daty doręczenia rozkazu personalnego nr [...] i daty wniesienia odwołania wynika, że odwołanie zostało wniesione po przekroczeniu czternastodniowego terminu, określonego w art. 129 § 2 k.p.a. dla dokonania tej czynności. Organ zaznaczył, że doręczenie powyższej decyzji nastąpiło w trybie przewidzianym przez ustawodawcę, przez Pocztę Polską jako podmiot wskazany w Kodeksie postępowania administracyjnego. Trudno zatem dać wiarę, że stosowne awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela ani 16 grudnia 2010 r., ani też 23 grudnia 2010 r. Nie jest również możliwe obciążenie organu odpowiedzialnością za to, że nikt z członków rodziny T. B. nie pamięta, aby odbierał awizo. Organ podkreślił, że Kodeks postępowania administracyjnego wymaga w art. 58 § 1 uprawdopodobnienia okoliczności, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Uprawdopodobnienie oznacza zaś wzbudzenie w organie orzekającym ufności w to, że pewne twierdzenie odpowiada prawdzie. Przywrócenie terminu może mieć zaś miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie nastąpiło na skutek przeszkody, której strona usunąć nie mogła nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem T. B. wskazał we wniosku, że w okresie przedświątecznym do skrzynek pocztowych wkładano mnóstwo gazetek promocyjnych i ulotek, a takie rzeczy zazwyczaj wyrzucane są do kosza. W tym stanie sprawy trudno zatem uznać, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, skoro zainteresowany sam sugeruje, że być może nie dołożono należytej staranności podczas segregacji odbieranych przesyłek. Organ zaznaczył, że T. B. powinien przykładać zdecydowanie większą wagę do kwestii otrzymywanych przesyłek pocztowych, w tym zawiadomień typu "awizo", zwłaszcza, że - jak wynika z internetowego Serwisu Informacyjnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. - pod adresem, na jaki przesłano przedmiotowy rozkaz personalny zlokalizowana jest jego kancelaria radcy prawnego. W ocenie organu, pójście tokiem rozumowania strony doprowadziłoby właściwie do wyłączenia stosowania przepisu art. 44 § 4 k.p.a., albowiem każda osoba, której doręczono przesyłkę w tym trybie mogłaby w dowolnym terminie podnieść, iż nie była zawiadomiona o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej, bądź też zawiadomienie umknęło jej uwadze. Organ zaznaczył jednocześnie, iż nie można też uwzględnić wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 60 k.p.a., gdyż nie może tu być mowy o wywołaniu przez wykonanie decyzji nieodwracalnych skutków prawnych. Podkreślił przy tym, że skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o obniżeniu dodatku służbowego mogą zostać odwrócone w przypadku wycofania z obrotu prawnego tejże decyzji. Zaznaczył ponadto, że dodatek służbowy jest uznaniową częścią uposażenia i [...] T. B. podczas podejmowania decyzji odnoszących się do kwestii finansowych winien był liczyć się z tym, że ten składnik jego uposażenia może ulec zmianie, w tym obniżeniu, zaś 300 zł, o które obniżono wymienionemu oficerowi dodatek służbowy, to około 5 % jego miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. B. zarzucił organowi: naruszenie prawa procesowego, tj. przepisu art. 58 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy strony, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika brak winy strony; rażące naruszenie prawa procesowego, tj. przepisów art. 6-11 k.p.a., poprzez oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu; rażące naruszenie prawa procesowego, tj. przepisów art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy wyrażające się niezebraniem i nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego, a następnie błędną oceną, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; rażące naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe w zw. z § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego, poprzez przyjęcie, że adresat ma prawo do wniesienia reklamacji w przypadku, gdy nadawca zrzeknie się roszczeń reklamacyjnych w stosunku do adresata i wyda mu potwierdzenie nadania. Z uwagi na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Policji w całości oraz wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji P. z dnia [...] grudnia 2010 r. o obniżeniu dodatku służbowego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu, że okoliczności wskazane w prośbie o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniają braku jego winy w uchybieniu terminu. Podkreślił, że we wniosku o przywrócenie terminu wskazał, iż nie miał świadomości o toczącym się postępowaniu w sprawie obniżenia dodatku służbowego oraz o braku informacji ze strony poczty o fakcie odebrania przesyłki poleconej sugerując jedynie przykładowo jedną z wielu możliwości jak mogło się stać, że informacja taka do strony nie dotarła. Podkreślił, że przesłanką zastosowania doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.pa. w odniesieniu do pism adresowanych do osób fizycznych jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a. On w miesiącu grudniu 2010 r. cały czas przebywał natomiast w swoim miejscu zamieszkania, ponieważ chorował, a w okresie 16-31 grudnia 2010 r. w miejscu zamieszkania przebywali też inni członkowie rodziny. W związku z powyższym niemożliwe jest aby, jak wskazano w korespondencji "adresata nie zastano", ponieważ skarżący przebywał cały czas w domu wspólnie z dorosłymi członkami rodziny. Zaznaczył, że w skrzynce pocztowej ani w dniu 16 grudnia 2010 r. ani w dniu 23 grudnia 2010 r. nie było pozostawionego awiza. Skoro zaś pod wskazanym adresem można było doręczyć pismo adresatowi, a tego nie uczyniono, to nie może być mowy o domniemaniu doręczenia zastępczego. Nadmienił też, że pod wskazanym adresem prowadzi Kancelarię Radcy Prawnego i dlatego też korespondencję sprawdza z należytą pieczołowitością, a listonosz często doręcza korespondencję za potwierdzeniem odbioru również z Komendy Głównej Policji. Zaznaczył ponadto, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zawarł tylko sugestię, że był to okres przedświąteczny i do skrzynek pocztowych wkładano mnóstwo gazetek promocyjnych i ulotek, a takie rzeczy zazwyczaj wyrzucane są do kosza, choć nie wiedział jaka była faktyczna przyczyna nieotrzymania informacji o odbiorze przesyłki poleconej w grudniu 2010 r. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreślił, że instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia. Dlatego też zasady stosowania tej instytucji winny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje zaś, iż podmiot zeń korzystający nie może skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu organu, że nie podjął jakichkolwiek działań w związku z niedoręczeniem przesyłki wobec Poczty Polskiej skarżący, wskazując na przepisy art. 61 ust. 1. ustawy Prawo pocztowe oraz § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego podniósł, że to organ rozpatrując jego prośbę o przywrócenie terminu nie dokonał zgodnie z przepisami prawa sprawdzenia okoliczności nieotrzymania przez adresata przesyłki, jak również nie zrzekł się tego prawa na adresata i nie przekazał mu oryginału potwierdzenia nadania aby te okoliczności sprawdził adresat zgodnie z wolą organu. Organ naruszył tym samym podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w przepisach art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80. k.p.a. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Nie można natomiast przyjąć, że to na Komendancie Głównym Policji, który rozpoznawał wniosek o przywrócenie terminu, spoczywał obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność poparcia twierdzeń formułowanych przez wnioskodawcę. Ciężar uprawdopodobnienia, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., jak również ciężar obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, jakim jest pocztowy dowód doręczenia, spoczywa bowiem na osobie zainteresowanej przywróceniem terminu i obaleniem wskazanego domniemania. Skarżący nie wystąpił natomiast do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o zrzeczenie się na jego rzecz prawa wniesienia reklamacji usługi pocztowej. Organ nie widział zaś podstaw do wnoszenia takiej reklamacji, a z przepisu art. 61 ustawy Prawo pocztowe nie wynika obowiązek wnoszenia reklamacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga T. B. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie obniżenia T. B. dodatku służbowego został doręczony stronie w sposób zastępczy określony w art. 44 k.p.a. . Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zakwestionował natomiast prawidłowość powyższego doręczenia zastępczego podnosząc, iż nie otrzymał informacji o pozostawionym awizie w urzędzie pocztowym ani w dniu 16 grudnia 2010 r. ani w dniu 23 grudnia 2010 r. mimo, że przebywał w tym czasie w miejscu zamieszkania. Decydująca dla oceny zasadności wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania była więc ocena prawidłowości doręczenia zastępczego decyzji organu I instancji. Przepis art. 44 k.p.a. określa, kiedy możliwe jest przyjęcie fikcji doręczenia. Przesłanką zastosowania komentowanego przepisu jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., zgodnie z którym pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Przepis art. 44 k.p.a., formułuje precyzyjnie przesłanki, pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia przez awizo. Przepis ten został dostosowany (zmiana wprowadzona ustawą z dnia 11 marca 2005 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. Nr 78, poz. 682) do stanowiska zajętego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 września 2002 r. SK 35/01 (Dz. U. Nr 157, poz. 1318) odnośnie obowiązku dwukrotnej awizacji pism sądowych ze względu na poszanowanie prawa do sądu zawartego w art. 45 Konstytucji RP. Jak słusznie zauważył skarżący, instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia. Dlatego też zasady stosowania tej instytucji winny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje zaś, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Pierwszą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w art. 44 k.p.a. jest przechowanie pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub złożenie pisma w urzędzie właściwej gminy (miasta) na ten okres (§ 1 pkt 1 i 2). Drugą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w tym przepisie jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W wypadku gdy adresat pisma nie podjął przesyłki w terminie siedmiu dni, wówczas doręczający jest obowiązany pozostawić powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pisemnego zawiadomienia (§ 3). Złożenie przez doręczającego pisma w jednym z miejsc wskazanych omawianej normie oraz umieszczenie zawiadomienia o złożeniu pisma w miejscu określonym w tym przepisie należy uważać za doręczenie dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastu dni liczonego od następnego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy z adnotacji i pieczęci zamieszczonych na kopercie załączonej do rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., znajdującej się w aktach administracyjnych wynika zaś, że przesyłka ta została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 14 grudnia 2010 r. oraz, że po raz pierwszy awizowano ją w dniu 16 grudnia 2010 r., po raz drugi w dniu 23 grudnia 2010 r., a następnie w dniu 31 grudnia 2010 r. zwrócono do nadawcy jako nie podjętą w terminie. Na przesyłce tej brak natomiast jakichkolwiek informacji doręczyciela o tym, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o miejscu odbioru przesyłki. W sytuacji zatem, gdy skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zakwestionował prawidłowość powyższego doręczenia zastępczego zarzucając, że nie został zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym obowiązkiem organu było podjęcie czynności wyjaśniających na tę okoliczność, aby ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, czy dopełnione zostały przez doręczyciela obowiązki wynikające z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Nie do przyjęcia jest stanowisko organu, że w sytuacji, gdy powierzył doręczenie przesyłki Poczcie Polskiej, czyli podmiotowi wskazanemu przez ustawodawcę w Kodeksie postępowania administracyjnego, to należy uznać, że doręczający dopełnił wszelkich formalności, w tym także dwukrotnie pozostawił zawiadomienie o awizie. Przepis art. 44 k.p.a. bezwzględnie wymaga dla przyjęcia prawidłowości doręczenia zastępczego zamieszczenia informacji o miejscu odbioru awizowanej przesyłki. Organ prowadzący postępowanie musi zatem dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o przesyłce, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas, musi również posiadać informację gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Skutek prawny doręczenia mogą mieć bowiem tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w § 1-3 art. 44 k.p.a. Komendant Główny Policji, ponownie rozpoznając sprawę, winien zatem wyjaśnić, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki zawierającej decyzje organu I instancji w urzędzie pocztowym oraz ocenić w tym kontekście, czy spełnione zostały przesłanki, określone w art. 44 k.p.a., pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia "przez awizo", a następnie w tym kontekście dopiero ocenić zasadność wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.