II SA/Wa 124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. M. na pismo Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby postanawia - odrzucić skargę- R. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Zgodnie z art. 3 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo Szefa CBA informujące skarżącego o braku podstaw do sprostowania jego świadectwa służby. Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 621 ze zm.) funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby. Stosownie zaś do treści art. 69 ust. 2 tej ustawy funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. W ustępie 3. tego artykuł zawarta jest natomiast delegacja dla Prezesa Rady Ministrów do wydania rozporządzenia określającego dane, które należy podać w świadectwie służby, a także tryb wydawania i sprostowania świadectwa służby oraz formularz świadectwa służby, uwzględniając właściwość przełożonych w tych sprawach oraz specyfikę służby. Rozporządzenie takie zostało wydane – rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie danych, które należy podać w świadectwie służby funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także trybu wydawania i prostowania świadectwa służby oraz jego formularza (Dz. U. Nr 202, poz. 1487). Stosownie do treści § 7 ust. 1 tego rozporządzenia funkcjonariusz zwolniony ze służby może, w terminie określonym w art. 69 ust. 2 ustawy, złożyć wniosek o sprostowanie świadectwa służby. Wniosek składa się na piśmie do przełożonego, który wydał świadectwo służby. W razie uwzględnienia wniosku o sprostowanie świadectwa służby funkcjonariuszowi wydaje się nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 7 ust. 4 cytowanego rozporządzenia o nieuwzględnieniu wniosku o sprostowanie świadectwa służby przełożony, który wydał to świadectwo, zawiadamia pisemnie funkcjonariusza w terminie 7 dni od dnia złożenia tego wniosku. Zauważyć należy, że przepisy powyższego rozporządzenia nie przewidują kontroli instancyjnej, a także sądowej nieuwzględnienia wniosku o sprostowanie świadectwa służby. Pismo kierowane do strony w tej sprawie, które skarżący określa jako czynność, jest wyłącznie pismem informacyjnym. Nie jest to decyzja administracyjna, ani też żaden inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, iż nie może ono stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 511/08, postanowienie NSA z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 57/13 orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też względu skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.