II SA/Wa 1241/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2025 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zw. dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji D. O., zw. dalej "skarżącym", na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145), z dniem [...] lutego 2024 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] listopada 2023 r. funkcjonariusze Biura Spraw Wewnętrznych Policji w [...], na podstawie postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], dokonali zatrzymania skarżącego - [...] Ogniwa do spraw [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Po przeprowadzeniu czynności procesowych, podejrzany został tego samego dnia zwolniony. W związku z zaistniałą sytuacją, Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia następnego po doręczeniu decyzji, co miało miejsce [...] listopada 2023 r. Dnia [...] listopada 2023 r. Komendant Powiatowy Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, przedstawiając mu zarzut dotyczący wręczenia korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej. Czyn ten stanowił przewinienie dyscyplinarne, naruszające zasady etyki zawodowej, określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji. W związku z tym, 15 listopada 2023 r. Komendant zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Dnia [...] listopada 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji wszczął postępowanie administracyjne dotyczące zwolnienia skarżącego, pouczając go o przysługujących mu prawach oraz wzywając do wskazania zakładowej organizacji związkowej. W odpowiedzi na to, [...] listopada 2023 r. skarżący wskazał, że reprezentuje go Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w [...]. Dnia [...] listopada 2023 r. Komendant Wojewódzki zwrócił się do Prokuratury Regionalnej w [...] o przesłanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz innych dokumentów związanych z postępowaniem karnym. W dniu [...] grudnia 2023 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynęło postanowienie prokuratora o wyrażeniu zgody na udostępnienie dokumentów z akt śledztwa dotyczącego skarżącego. Pismo to zawierało m.in. postanowienie o przedstawieniu zarzutów oraz protokół przesłuchania podejrzanego. W tym samym dniu do Komendy wpłynęło również pismo Wiceprzewodniczącego NSZZ Policjantów, w którym podniesiono uwagi co do trybu zwolnienia skarżącego ze służby, podkreślając zasadę domniemania niewinności. Dnia [...] stycznia 2024 r. Komendant Wojewódzki poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie zwolnienia go ze służby. Następnie, dnia [...] stycznia 2024 r., skarżący zapoznał się z materiałami postępowania administracyjnego. W dniu [...] stycznia 2024 r. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z całości akt postępowania karnego, co miało na celu włączenie do akt sprawy materiałów dowodowych, które mogłyby mieć znaczenie dla jego obrony. Dnia [...] stycznia 2024 r. Komendant Wojewódzki wydał rozkaz personalny nr [...], zwalniając skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2024 r. który został utrzymany w mocy zaskarżonym rozkazem personalnym. Podstawę prawną zwolnienia skarżącego stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, przewidujący możliwość zwolnienia policjanta w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Decyzja o zwolnieniu nie jest obowiązkowa, lecz fakultatywna i powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. W niniejszej sprawie bezspornym pozostawał fakt, iż prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], delegowany do Prokuratury Regionalnej w [...], w toku śledztwa o sygn. akt [...], w dniu [...] października 2023 r., wydał postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutu o to, że w dniu [...] maja 2023 r. w [...], jako funkcjonariusz Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej poprzez uzyskanie fałszywej dokumentacji niezbędnej do wystąpienia o wypłatę świadczenia z tytułu inwalidztwa związanego z pełnioną służbą oraz fałszywego zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, w związku z funkcją publiczną pełnioną przez lekarza medycyny - specjalistę [...], wręczył mu korzyść majątkową w postaci banknotu o nominale 100 złotych, by skłonić go do poświadczenia nieprawdy w karcie zdrowia pacjenta odnośnie zdiagnozowania zaburzeń [...] uwarunkowanych pracą w Policji, podczas gdy w rzeczywistości lekarz nie przeprowadził badania stanu jego zdrowia ani nie podjął czynności terapeutycznych opisanych w karcie pacjenta w rubryce "przebieg choroby i zalecenia". Czyn ten był kwalifikowany jako przestępstwo z art. 229 § 3 Kodeksu karnego w zb. z art. 18 § 2 Kodeksu karnego, w zw. z art. 271 § 3 Kodeksu karnego, w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego. Ponadto, w powyższym postępowaniu karnym, postanowieniem z dnia [...] listopada 2023 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], delegowany do Prokuratury Regionalnej w [...], zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego. Komendant Główny Policji zauważył, że czyn, o który podejrzewano skarżącego (art. 229 § 3 Kodeksu karnego), był typem kwalifikowanym przestępstwa tzw. łapownictwa czynnego i zachodził wówczas, gdy sprawca przekupstwa w zamian za korzyść lub jej obietnicę nakłaniał osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa bądź udzielał korzyści za naruszenie przepisów prawa. Wymieniony, będąc funkcjonariuszem Policji, był podejrzany o to, że nie tylko wręczył korzyść majątkową, ale zrobił to w zamian za poświadczenie nieprawdy w dokumencie, który stał się podstawą nienależnego uzyskania świadczenia przez niego samego. Zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadziło do przedstawienia mu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 229 § 3 Kodeksu karnego, nie tylko dyskredytowało skarżącego jako osobę o nieposzlakowanej opinii, wymaganej przez art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale także narażało na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wymieniony, jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie stykała się z objawami naruszeń przepisów prawa, powinien mieć świadomość tego, jakie były konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki takie działania wywoływały w sferze publicznej. Komendant zgodził się ze stanowiskiem judykatury, że już "samo postawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego (...) może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a tym samym co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie". W uwagi na przedstawione powyżej fakty w ocenie Komendanta Głównego Policji podejrzenie skarżącego o popełnienie przestępstwa z art. 229 § 3 Kodeksu karnego (umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego), systematycznie zwalczanego w szeregach formacji i negatywnie odbieranego wśród społeczeństwa, sprawiło, że wymieniony niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Tym samym skarżący nie cieszył się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełniał podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Zatem okoliczności te uniemożliwiały pozostawienie wymienionego w służbie. Skarżący, jako policjant, był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw - tymczasem sam był podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony zawartych w odwołaniu, dotyczących nieuwzględnienia zasady domniemania niewinności podczas rozpatrywania przedmiotowej sprawy, Komendant podkreślił, że art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależniał możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 roku, sygn. akt I OSK 1738/07, stwierdził, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostawało bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie mogło nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostawało bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Ponadto w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 roku, sygn. akt I OSK 2318/13, Sąd ten stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie mogła być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogły oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet gdyby zapadł prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe było ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych". Komendant zaznaczył, iż materiał dowodowy zebrany w niniejszym postępowaniu administracyjnym jednoznacznie wskazywał, że pomimo niezakończenia prowadzonego przeciwko stronie postępowania karnego, uzasadnione było rozwiązanie z nią stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby. W interesie służby leżało bowiem, aby zadania stawiane przed Policją były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Natomiast postępowanie prowadzące do przedstawienia przez oskarżyciela publicznego zarzutu popełnienia przestępstwa o charakterze korupcyjnym wskazywało nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim stanowiło jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością policjanta, a tym samym było zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który miał stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stanowiło także zaprzeczenie zobowiązania wynikającego z roty złożonego ślubowania. Nie do przyjęcia było stanowisko, które akceptowałoby sytuację, że osoba zatrudniona w formacji mającej za zadanie wykrywanie przestępstw i ściganie ich sprawców, sama jest podejrzana o popełnienie czynów, których dokonaniu powinna przeciwdziałać. Zgromadzona w sprawie dokumentacja była bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalała na jego merytoryczne zakończenie. Określenie bowiem faktów mających znaczenie dla konkretnej sprawy winno być oparte o przepisy prawa materialnego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tej sprawy, w tym przypadku były nimi art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2024 r. skargę wniósł skarżący, zarzucając mu: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7 i 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a, art. 78 § 1 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a. przez: - uznanie, iż rolą organu przy wydawaniu rozkazu w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest weryfikacja okoliczności, które przyczyniły się do zdarzenia z udziałem skarżącego, a tylko i wyłącznie zebranie dowodów na potwierdzenie, iż jego dalsze pozostawanie w szeregach Policji jest sprzeczne z interesem społecznym, tożsamym z interesem służby, a w konsekwencji uznanie, iż zasadnym było nieuwzględnienie przez organ I instancji wniosku strony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z całości akt toczącego się przeciwko skarżącemu przed Prokuraturą Regionalną w [...] postępowania przygotowawczego do sygn. akt [...], a w szczególności, zalegających w tych aktach, protokołów przesłuchania wszystkich świadków i podejrzanych występujących w ww. sprawie, materiałów z kontroli operacyjnej "[...]", dokumentacji medycznej, w tym w szczególności dokumentami dotyczącej skarżącego, a także dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka R. R., albowiem nie przyczyniłoby się to do wyjaśnienia toczącego się postępowania oraz nie zmieniłoby faktu, iż skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, a jedynie mogłoby spowodować jego bezpodstawne przedłużenie; - nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych wyżej w ramach postępowania odwoławczego przez organ II instancji; w sytuacji gdy: a) dopuszczenie i przeprowadzenie ww. dowodów było niezbędne dla rzetelnego, wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a w szczególności ustalenia czy w konkretnych realiach niniejszej sprawy zachowanie skarżącego które jest przedmiotem oceny w ramach sprawy do sygn. akt [...] rzeczywiście, naruszyło ważny interes służby w taki sposób aby uzasadniało to jego zwolnienie oraz w jaki sposób doszło do jego naruszenia, jak też czy dalsze pozostawania skarżącego w służbie godzi w jej ważny interes; b) materiał dowodowy zgromadzony w ramach niniejszej sprawy przez organ I instancji, a w szczególności otrzymane przez ten organ w dniu [...] grudnia 2023 r. udostępnione zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2023 r. materiały z Prokuratury Regionalnej w [...] (w postaci: postanowienia prokuratora o zatrzymaniu i o przeszukaniu z dnia [...] października 2023 r., spis i opis rzeczy znalezionych w toku przeszukania, protokół przeszukania osoby, jej odzieży i podręcznych przedmiotów, protokołu zatrzymania osoby, postanowienia prokuratora o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] października 2023 r., protokołu przesłuchania podejrzanego, postanowienia z dnia [...] listopada 2023 r. o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych do zakończenia postępowania przygotowawczego) nie pozwalają na rzetelne, wszechstronne i dokładne wyjaśnienie okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a w szczególności ustalenie czy w konkretnych realiach niniejszej sprawy zachowanie skarżącego, które jest przedmiotem oceny w ramach sprawy do sygn. akt [...], rzeczywiście naruszyło ważny interes służby w taki sposób aby uzasadniało to jego zwolnienie oraz w jaki sposób doszło do jego naruszenia; 2. art. 7 i 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k,p.a" art. 78 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: a) oparcie zaskarżonego rozkazu wyłącznie na materiałach z Prokuratury Regionalnej w [...] otrzymanych przez organ I instancji w dniu [...] grudnia 2023 r. i udostępnionych zarządzeniem Prokuratora z dnia [...] grudnia 2023 r. (w postaci ww.) oraz uznanie, iż zasadnym było tego rodzaju postępowanie organu I instancji, w sytuacji gdy ww. dokumenty nie pozwalają na poczynienie jakichkolwiek rzetelnych, realnych i wszechstronnych ustaleń co do okoliczności w których skarżący miał dopuścić się zachowań objętych postawionym mu zarzutem, albowiem żaden z ww. dokumentów poza postanowieniem prokuratora o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] października 2023 r. nie zawiera jakichkolwiek dokładnych informacji związanych z toczącym się postępowaniem, a w szczególności wśród ww. dokumentów brak jest jakichkolwiek dowodów które uprawdopodabniałyby, iż skarżący dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu w sposób opisany w zarzucie; b) pominięcie przez organ II instancji (w ślad za organem I instancji), przy ocenie materiału dowodowego oraz ocenie czy zachodzą przesłanki do zwolnienia z Policji skarżącego z uwagi na ważny interes służby stanowiska Wiceprzewodniczącego NSZZ Policjantów w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. zgodnie z którym zwolnienie skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji należy uznać za przedwczesne i godzące w zasadę domniemania niewinności; 3. art. 80 k.p.a. poprzez błędną, dowolną i sprzeczną z zasadami wynikającymi z powołanego przepisu ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem I i II instancji, a w szczególności otrzymanego przez organ I instancji w dniu [...] grudnia 2023 r. i udostępnionych zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2023 r. materiałów z Prokuratury Regionalnej w [...] (w postaci ww.) i wyciągnięcie na jego podstawie wniosku, iż skarżący dopuścił się nagannego i sprzecznego z prawem zachowania uzasadniającego przyjęcie, iż jego dalsze pozostawanie w służbie w Policji jest nie do pogodzenia z ważnym interesem tej formacji i mogłoby stawiać w niekorzystnym świetle całą formację oraz wpłynąć niekorzystnie na kształtowanie pozytywnej postawy moralnej w szeregach podkarpackiej Policji, w sytuacji gdy: - ww. dowody nie pozwalają na poczynienie jakichkolwiek rzetelnych, realnych i wszechstronnych ustaleń co do okoliczności w których skarżący miał dopuścić się zachowań objętych postawionym mu zarzutem, albowiem żaden z ww. dokumentów poza postanowieniem prokuratora o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] października 2023 r. nie zawiera jakichkolwiek dokładnych informacji związanych z toczącym się postępowaniem, a w szczególności wśród ww. dokumentów brak jest jakichkolwiek dowodów które uprawdopodabniałyby, iż skarżący dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu w sposób opisany w zarzucie; - sama treść zarzutu zawiera w sobie z gruntu nieprawdziwą tezę o działaniu przez skarżącego w celu uzyskania fałszywego zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy skoro tego rodzaju zaświadczenia nie uzyskał, jak też o tego rodzaju zaświadczenie się nie starał, a wizyta w gabinecie R. R. była wizytą prywatną, jak też zawiera z gruntu nieprawdziwą tezę o zamiarze skarżącego nakłonienia R. R. do poświadczenia nieprawdy w karcie zdrowia pacjenta poprzez zapłatę kwoty 100,00 zł, w sytuacji gdy kwota ta została uiszczona już po zakończonej wizycie; - w ramach materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem I i II instancji znajdują się dokumenty zawierające nieprawdziwe informacje co do stosowania wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci poręczenia majątkowego (pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] listopada 2023 r., w sytuacji gdy środek taki nie został wobec skarżącego zastosowany; 4. art. 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu organu I instancji zwalniającego skarżącego ze służby w Policji z uwagi na to, iż wymagał tego ważny interes tej służby w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i realizujący się w tym, iż dalsze pozostawanie w służbie funkcjonariusza któremu postawiono tego rodzaju zarzut mogłoby stawiać w niekorzystnym świetle całą formację oraz wpłynąć niekorzystnie na kształtowanie pozytywnej postawy moralnej w szeregach podkarpackiej Policji, a także przyczynić się do ryzyka społecznej dezaprobaty dla działań funkcjonariuszy Policji, w sytuacji gdy jednocześnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie skorzystał wg wiedzy strony z możliwości zwolnienia ze służby w Policji w trybie art. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji innego funkcjonariusza Policji, który również został zatrzymany w ramach sprawy do sygn. akt [...] i któremu został postawiony tego samego rodzaju zarzut jak skarżącemu, a jednocześnie niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu, jakie względy przemawiały za odmiennym potraktowaniem innego funkcjonariusza w zestawieniu z sytuacją skarżącego; 5. art. 136 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego pomimo, iż istniały ku temu przesłanki w świetle postanowień powołanego przepisu oraz realiów niniejszej sprawy; 6. art. 135 k.p.a. poprzez uznanie, iż brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu; II. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, w ślad za organem I instancji, iż skarżącemu został postawiony zarzut przestępstwa polegającego na przekupstwie, podżeganiu i oszustwie, co nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a nawet treści postanowienia z dnia [...] października 2023 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutu; III. naruszenie prawa materialnego, a to art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione w realiach niniejszej sprawy zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu organu I instancji i skutkujące zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2024 r. w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia powołanego przepisu oraz ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana zgodnie z regułami wynikającymi z k.p.a. prowadzą do wniosku, iż dalsze pozostawanie skarżącego w służbie, pomimo postawienia mu zarzutu w ramach postępowania do sygn. akt [...], nie stoi w sprzeczności z właściwie rozumianym interesem tej służby, a ponadto zwolnienie skarżącego ze służby w trybie powołanego przepisu zostało uznane przez Wiceprzewodniczącego NSZZ Policjantów w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. za przedwczesne i godzące w zasadę domniemania niewinności. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego, jak również rozkazu go poprzedzającego oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący zgodził się z stanowiskiem organu II instancji, które podkreśla, że rolą organu nie jest ustalanie, czy skarżący popełnił zarzucony mu czyn, ani czy zachodzą przesłanki do przypisania mu tego czynu na gruncie prawnokarnym. Ustalanie tych faktów należy wyłącznie do organów prowadzących postępowanie karne oraz sądu, który ostatecznie rozstrzygnie sprawę. Niemniej jednak, organ II instancji nie jest w pełni zwolniony z obowiązku weryfikacji okoliczności i dowodów związanych z zaistniałym zdarzeniem, które mogą wskazywać, że dalsze pozostawanie skarżącego w służbie koliduje z ważnym interesem Policji. W przypadku zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który w sposób daleko idący ingeruje w prawa funkcjonariusza, organ I i II instancji powinny szczegółowo zebrać i przeanalizować materiał dowodowy oraz rozważyć, czy rzeczywiście w tej konkretnej sprawie występują okoliczności, które uzasadniają dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie. Skarżący zauważa, że Komendant Główny Policji, jak również Komendant Wojewódzki Policji w [...], oparli swoją decyzję na materiałach dowodowych, które nie dostarczają informacji wykraczających poza stwierdzenie, że skarżący został objęty postępowaniem karnym, w którym postawiono mu zarzut z artykułów kodeksu karnego dotyczących przestępstwa. Skarżący podkreślił, że zarówno Komendant Główny, jak i Komendant Wojewódzki nie zapoznali się z dokładną kwalifikacją prawną, ignorując jednocześnie istotne argumenty zawarte w uzasadnieniu rozkazu. Oczekiwać należy, że Komendant Główny Policji, jako organ decyzyjny, w sprawach o takiej wadze będzie wykazywał większą precyzję oraz znajomość przepisów prawa karnego. Zdziwienie skarżącego budzi fakt, że wydanie zaskarżonego rozkazu nie zostało poprzedzone zapoznaniem się z jakimikolwiek dowodami zgromadzonymi w toku postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w [...], co ogranicza możliwość rzetelnej oceny sytuacji skarżącego. Dokumenty, takie jak postanowienie prokuratora o zatrzymaniu, spis rzeczy znalezionych w toku przeszukania oraz protokoły przesłuchania, nie mają wartości dowodowej, która mogłaby przyczynić się do ustalenia okoliczności, na podstawie których można by rozważać zwolnienie ze służby skarżącego. Natomiast materiały zgromadzone w toku postępowania przygotowawczego, które skarżący zgłosił po zapoznaniu się z materiałami postępowania, mogą dostarczyć kluczowych informacji w tej sprawie. Skarżący również podniósł, że Komendant Główny Policji, podobnie jak Komendant Wojewódzki, zignorował ważne argumenty zawarte w stanowisku Wiceprzewodniczącego NSZZ Policjantów w [...], który wskazał na przedwczesność decyzji o zwolnieniu skarżącego i naruszenie zasady domniemania niewinności. Pomimo że stanowisko to nie miało charakteru wiążącego, powinno zostać rozważone w kontekście prowadzonego postępowania. Zdaniem skarżącego decyzje dotyczące zwolnienia funkcjonariuszy powinny być podejmowane w sposób rzetelny i zgodny z zasadami postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy oraz materiału dowodowego. W niniejszym przypadku zarówno organ I, jak i II instancji naruszyły przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym dalsze pozostawanie skarżącego w służbie, mimo postawienia mu zarzutu, nie musi stać w sprzeczności z ważnym interesem Policji. W przypadku postawienia zarzutu, kluczowe jest, aby nie wprowadzać automatyzmu w decyzjach o zwolnieniu funkcjonariuszy, lecz przeprowadzać rzetelną weryfikację okoliczności związanych z danym przypadkiem. Takie podejście sprzyja nie tylko prawidłowemu zarządzaniu w Policji, ale także utrzymaniu zaufania wśród funkcjonariuszy oraz społeczeństwa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuję: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2492 ze zm.), zw. dalej "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozkazu personalnego KWP w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., utrzymanego następnie w mocy rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2024 r., stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym z policjantem można rozwiązać stosunek służbowy, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru tego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać o tym, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też słuszne było wykluczenie jej z grona funkcjonariuszy formacji. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Omawiana ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego pojęcia należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę może zatem wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby w omawianej formacji (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 6020/21). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 19 października 2004 r., sygn. K 1/04, OTK-A 2004/9/93, lex 127308). Trybunał wskazywał również, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem - mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W tej sytuacji, wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. Skarżący, jako funkcjonariusz Policji miał świadomość, jaki charakter ma macierzysta formacja oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze, a ponadto że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy nie tylko od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, ale także od postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym wszystkich policjantów. Skarżący powinien wykazać, iż w każdej sytuacji gotowy jest wypełniać rotę złożonego ślubowania, oraz że posiada wszelkie predyspozycje do wykonywania zawodu policjanta. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Z ustaleń organów Policji, które znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy wynika, że prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], delegowany do Prokuratury Regionalnej w [...], uwzględniając dane zebrane w sprawie korupcji w ZOZ w [...], tj. o występki z art. 228 § 3 i § 4 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. i inne k.k., przeciwko m.in. R. R. – podejrzanemu z art. 228 § 3 k.k. i inne k.k. na podstawie art. 313 § 1 – 3 k.p.k., wydał postanowienie w dniu [...] października 2023 r., o przedstawieniu skarżącemu zarzutu o to, że w dniu [...] maja 2023 r. w [...], jako funkcjonariusz Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej poprzez uzyskanie fałszywej dokumentacji niezbędnej do wystąpienia o wypłatę świadczenia z tytułu inwalidztwa związanego z pełnioną służbą i fałszywego zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, w związku z funkcją publiczną pełnioną przez lekarza medycyny – specjalistę [...] R. R., wręczył mu korzyść majątkową w postaci banknotu o nominale 100 zł, by skłonić go do poświadczenia nieprawdy w karcie zdrowia pacjenta odnośnie do zdiagnozowania zaburzeń psychicznych uwarunkowanych pracą w Policji, podczas gdy w rzeczywistości w trakcie wizyty terapeutycznej lekarz nie prowadził badania stanu zdrowia, ani nie podjął czynności terapeutycznych opisanych w karcie pacjenta w rubryce "przebieg choroby i zalecenia", tj. o czyn z art. 229 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ponadto, w powyższym postępowaniu karnym, postanowieniem z dnia [...] listopada 2023 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], delegowany do Prokuratury Regionalnej w [...], zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego. Policjant, któremu postawiono zarzuty dotyczące oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby, powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Policji. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, co wynika z treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, także skarżący, musi zdawać sobie z tego sprawę. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu" służby (wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10). Zaznaczyć należy, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z wynikiem prowadzonego postępowania karnego. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W sprawie dotyczącej zwolnienia Policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania karnego, w szczególności nie musi wykazywać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Wobec tego zbędne było prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie żądanym przez skarżącego. Materiał zgromadzony w toku postępowania administracyjnego jednoznacznie dowodzi, że skarżący w konsekwencji swych poczynań z dnia 15 maja 2023 r. ma postawione zrzuty o czyn z art. 229 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Tym samym nie daje gwarancji należytego pełnienia obowiązków służbowych bez uszczerbku dla ważnego interesu służby, co wypełnia przesłankę z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W związku z tym nie sposób zakwestionować stanowiska organów administracyjnych w zakresie oceny, że postawienie zarzutów karnych policjantowi przyczynia się do podważenia zaufania do instytucji publicznej, jaką jest Policja i może być uznane za jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta, jak również wskazuje na znieważenie zobowiązania wynikającego z roty ślubowania policjanta. W tym kontekście bezzasadne są zarzuty skargi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego pod kątem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. Sąd podzielił ocenę organów administracyjnych, że postawienie skarżącemu zarzutów karnych podważyło jego nieposzlakowaną opinię i możliwe było przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunku przewidzianego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który jest niezbędny do pełnienia służby w Policji. W tym kontekście ocena Komendanta, że ww. okoliczność uniemożliwia pozostawienie skarżącego w służbie, mieściła się w swobodnej ocenie dowodów. Rację miał także Komendant Główny Policji wskazując, że brak działań organów Policji wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, związanych z pełnioną służbą, mógłby mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałby budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie Policji opiera się w szczególności na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi być przekonane, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom naruszeń prawa, nawet we własnych szeregach. Sąd stwierdza również, że w sprawie doszło do prawidłowego zastosowania przez organy administracyjne art. 43 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rację ma bowiem Komendant, że zwolnienie policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przepis ten określa wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem decyzji, ale nie wskazuje, jaki rodzaj opinii może być wydany: pozytywny czy negatywny. Zarówno pozytywne, jak i negatywne stanowisko organizacji zakładowej w odniesieniu do kwestii zwolnienia konkretnego policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organu, który podejmuje decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby Policji. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, w okolicznościach faktycznych sprawy, słuszne było nadanie przez Komendanta rozkazowi personalnemu, wydanemu w pierwszej instancji, rygoru natychmiastowej wykonalności. Jakkolwiek Sąd zgadza się ze stanowiskiem skarżącego, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy i przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności powinny być poddawane ścisłej wykładni, tym niemniej zasad tych nie naruszono w sprawie. Jedną z przesłanek nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Z akt sprawy i motywów decyzji – rozkazu personalnego - wydanej w pierwszej instancji, wynika, że przeważył ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro bowiem Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania, to o wypełnianiu tej roli nie może być mowy, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić – z uwagi na postawione zarzuty w postępowaniu karnym. Sąd w związku z tym podziela stanowisko Komendanta, że rozkaz personalny wydany wobec skarżącego spełnia wymagania przewidziane w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jego uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes skarżącego. W świetle akt administracyjnych i znajdujących się w nich dowodów, doszło do zebrania i rozpoznania w sposób prawidłowy wszystkich niezbędnych materiałów w sprawie, przy uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zaś oceny prezentowane w wydanych w sprawie rozkazach personalnych obu instancji były zgodne z zasadą wynikającą z art. 80 k.p.a. Wprawdzie organy uwypukliły dobro służby, a nie interes skarżącego, ale miało to miejsce po ustaleniu istotnych w sprawie faktów. Organy wydając ww. rozkazy personalne - wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze - orzekały na podstawie przepisów prawa, a w szczególności na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, uzasadniając rozstrzygnięcia w sposób zgodny z art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., wyjaśniając przesłanki, które miały decydujące znaczenie w sprawie. Nie sposób więc przyjąć, że doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.