II SA/Wa 1249/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Iwona Maciejuk (spr.), , Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej oddala skargę. Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 3 i 4, art. 120 ust. 1 i art. 121 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2015. r. poz. 1322), oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 207), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. S. w dniu [...] marca 2016 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Do wniosku dołączył m.in. kserokopię odpisu przebiegu służby wojskowej z akt personalnych żołnierza oraz kserokopię wyroku z dnia [...] stycznia 2016 r. Sądu Okręgowego - Sądu Ubezpieczeń Społecznych w [...] [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...] przyznającego A. S. prawo do wojskowej renty inwalidzkiej poczynając od [...] września 2010 r. na stałe. Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. odmówił A. S. wypłaty odprawy mieszkaniowej. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskujący pełnił zawodową służbę wojskową od dnia [...] lipca 1980 r. do [...] stycznia 1993 r., kiedy to został zwolniony i przeniesiony w do rezerwy. Podniósł, że przepisy obowiązujące w dacie zakończenia przez stronę zawodowej służby wojskowej nie przewidywały wypłaty odprawy mieszkaniowej. A. S. w odwołaniu podniósł, że w maju 2005 r. w związku ze złym stanem zdrowia wystąpił do WBE w [...] z wnioskiem o przyznanie renty inwalidzkiej. Dopiero [...] lutego 2016 r. zostało mu przyznane prawo do renty inwalidzkiej z datą wsteczną od dnia [...] września 2010 r. Dlatego też wnosi o rozpatrzenie jego sprawy w oparciu o stan prawny istniejący na dzień przyznania prawa do wojskowej renty inwalidzkiej tj. [...] września 2010 r., gdyż wcześniej nie mógł złożyć wniosku o odprawę, bowiem nie miał jeszcze ustalonego prawa do wojskowej renty inwalidzkiej, jako warunku koniecznego i niezbędnego do wystąpienia o przyznanie przedmiotowego świadczenia od AMW w [...]. Prezes Agencji Mienia Wojskowego utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w uzasadnieniu powołał treść przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przywołał także art. 47 ust. 2 tej ustawy. Stwierdził, że przepisy art. 23 ustawy o zakwaterowaniu (...) stanowią, że odprawa mieszkaniowa jest świadczeniem wypłacanym żołnierzowi zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, pod warunkiem spełniania przesłanek wymienionych w przedmiotowej regulacji. Podniósł, że okolicznością bezsporną w rozpatrywanej sprawie jest to, iż wnioskodawca pozostawał w służbie wojskowej od dnia [...] lipca 1980 r. do [...] stycznia 1993 r., kiedy to został z niej zwolniony. Zarówno w dacie złożenia wniosku jak i w dacie rozstrzygania w sprawie wypłaty odprawy mieszkaniowej wnioskodawca nie był już żołnierzem zawodowym, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej wnioskodawcy nastąpiło 23 lata wcześniej. Ustawodawca w przepisie art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...) nieprzypadkowo użył określenia "zwalniany", a nie "zwolniony". Użycie aspektu czasu niedokonanego określa czynność trwającą, niezakończoną, natomiast dokonanego - czynność zakończoną. Konstrukcji tej "żołnierz zwalniany" ustawodawca użył już w art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...), w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) i obowiązującym od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2010 r. Organ odwoławczy wskazał, że instytucja odprawy mieszkaniowej została wprowadzona dopiero powyższą nowelizacją w dniu 1 lipca 2004 r., a więc 11 lat po zwolnieniu A. S. z zawodowej służby wojskowej. Nie można zatem przyjąć, iż zainteresowany w dacie złożenia wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej był żołnierzem zwalnianym z zawodowej służby wojskowej. Prezes AMW podał, że w okresie przed wprowadzeniem odprawy mieszkaniowej osoby uprawnione mogły ubiegać się o realizację innych uprawnień pieniężnych, tj. do 31 grudnia 1995 r. pomocy finansowej wypłacanej w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej, natomiast od 1 stycznia 1996 r. do 30 czerwca 2004 r. ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II CSK 22/2008 (Lex Polonica nr 2134318), w którym SN stwierdził, że art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu ustalonym ustawą nowelizującą ma zastosowanie do żołnierzy służby stałej zwalnianych z zawodowej służby wojskowej poczynając od dnia 1 lipca 2004 r., Prezes AMW stwierdził, że warunkiem koniecznym, (choć niewystarczającym) do uzyskania uprawnień do odprawy mieszkaniowej, zgodnie z obowiązującą ustawą o zakwaterowaniu (...), jest zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej po 30 czerwca 2004 r. Natomiast żołnierze zwolnieni przed 1 lipca 2004 r. nie nabywają prawa do odprawy mieszkaniowej, za wyjątkiem sytuacji, o których mowa w przepisie art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw Prezes AMW stwierdził, że z przepisu tego wynika, iż niezbędną przesłanką do uzyskania prawa do odprawy mieszkaniowej przez emeryta wojskowego było złożenie do dnia 30 czerwca 2004 r. wniosku o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego. Podkreślił, iż wniosek taki osoba uprawniona mogła złożyć w okresie od 1 stycznia 1996 r. do 30 czerwca 2004 r. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie występuje. Stwierdził, że A. S. nie złożył do 30 czerwca 2004 r. wniosku o ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej. Podniósł, że okoliczności tej nie kwestionuje wnioskodawca. To mając na uwadze Prezes AMW stwierdził, że w sprawie nie został spełniony warunek określony w wyżej cytowanym przepisie art. 17 ustawy o zmianie ustawy (...). Z tych względów nie ma podstaw do wypłaty zainteresowanemu odprawy mieszkaniowej. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (t.j. Dz. U. z 1992 r., Nr 5, poz. 19) obowiązującym w dacie zwolnienia A. S. ze służby wojskowej, żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełnionej, jako służba stała zachowuje prawo do osobnej kwatery stałej, jeżeli nabył uprawnienie do: 1) emerytury wojskowej, 2) wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową. Organ wskazał, że w dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej A. S. nie posiadał prawa zarówno do emerytury wojskowej, jak i wojskowej renty inwalidzkiej. Prawo do wojskowej renty inwalidzkiej uzyskał dopiero od dnia [...] września 2010 r. Decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił iż jest ona sprzeczna z Konstytucją RP, ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych z dnia 10 grudnia 1993 r. oraz z ustawą o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP za okres lat: 1993-2016. Podniósł, że decyzja jest sprzeczna z zasadami sprawiedliwości społecznej i z zasadami demokratycznego Państwa Prawa. Powołując się na fakt ustalenia prawa do wojskowej renty inwalidzkiej dopiero [...] lutego 2016 r. skarżący wniósł o przyjęcie stanu prawnego w tej sprawie, na dzień otrzymania prawa do wojskowej renty inwalidzkiej, czyli na dzień [...] września 2010 r. Podniósł, że wcześniej nie mógł złożyć wniosku o odprawę mieszkaniową lub ekwiwalent mieszkaniowy, gdyż nie miał jeszcze ustalonego prawa do wojskowej renty inwalidzkiej, jako warunku koniecznego i niezbędnego, do wystąpienia o pomoc finansową. Podniósł, że wnioskowane środki finansowe w formie odprawy mieszkaniowej są mu niezbędne w celu utrzymania rodziny. Podał również, że w toku postępowania nie udostępniono mu opinii radcy prawnego, znajdującej się w aktach. Zdaniem skarżącego upływ 23 lat od zwolnienia ze służby nie ma znaczenia dla nabycia odprawy mieszkaniowej. Podniósł, że jego, jako żołnierza służby stałej, już zwolnionego, a nie zwalnianego, dotyczy wyłącznie art. 23 ust. 1 pkt b) ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i ten punkt gwarantuje mu otrzymanie odprawy mieszkaniowej, bezzwłocznie po otrzymaniu prawa do wojskowej renty inwalidzkiej, gdyż do dnia zwolnienia ze służby w roku 1993 nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego. Prezes Agencji Mienia Wojskowego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik podkreślił, że odprawa mieszkaniowa jest ściśle związana ze zdarzeniem zwalniania ze służby wojskowej. W dacie zwolnienia zaś żołnierz musi spełniać przesłanki z art. 23 ust. 1 ustawy by móc skutecznie ubiegać się o to świadczenie. Z akt sprawy wynika, że skarżący odszedł ze służby w 1993 r. Ustawa o zakwaterowaniu (...) z 1995 r. do 30 czerwca 2004 r. realizowała "prawo do kwatery" zarówno żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową jak i emerytów i rencistów wojskowych - art. 22 ust. 1 i 2 ; art. 23 i art. 24 ustawy o zakwaterowaniu (...) w brzmieniu do 30 czerwca 2004 r. w formie: 1. rzeczowej - przydział osobnej kwatery stałej, 2. finansowej - ekwiwalent pieniężny za rezygnację z kwatery. Świadczenia przysługujące uprawnionym z ustawy o zakwaterowaniu (...) zawsze były realizowane na wniosek. Pełnomocnik wskazał, że z akt sprawy nie wynika by skarżący ubiegał się o świadczenia w okresie kiedy ustawa o zakwaterowaniu (...) miała do niego zastosowanie. Z kolei odprawa mieszkaniowa obowiązuje od 1 lipca 2004 r. i ma zastosowanie do żołnierzy którzy odeszli ze służby po tej dacie. Nabycie uprawnień do wojskowej renty inwalidzkiej z dniem [...] września 2010 r. nie powoduje działania prawa wstecz. Na marginesie pełnomocnik wskazał, iż każdy Oddział Agencji posiada obsługę prawną i w razie potrzeby z niej korzysta, co nie znaczy, że opinia prawna jest dokumentem dla strony niedostępnym. Opinia została załączona do akt sprawy. Skarżący został powiadomiony o przysługujących uprawnieniach w tym do przeglądania akt sprawy dwukrotnie (pismami z dnia [...] marca i [...] kwietnia 2016 r.) i z uprawnień tych nie skorzystał, trudno zatem uznać zarzut uniemożliwienia zapoznania się z tą opinią za trafny, (pełnomocnik wskazał, że kopię opinii udostępnia stronie w odpisie odpowiedzi na skargę). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu organ dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosował przepis art. 23 ust. 1 i art. 47 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 207), a tym samym trafnie stwierdził, iż brak jest podstaw do wypłaty na rzecz A. S. odprawy mieszkaniowej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi: 1) służby stałej: a) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy, b) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy; 2) służby kontraktowej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, jeżeli inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Zgodnie z art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze tej ustawy, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję o wypłacie odprawy mieszkaniowej nie później niż w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku. W sprawie jest bezsporne, że skarżący zawodową służbę wojskową pełnił od dnia [...] lipca 1980 r. do [...] stycznia 1993 r., kiedy to został zwolniony i przeniesiony w do rezerwy. Wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej skarżący złożył w dniu [...] marca 2016 r. Przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ustanawiające prawo do odprawy mieszkaniowej weszły w życie z dniem 1 lipca 2004 r. na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r., Nr 116, poz. 1203). Pojęcie odprawy mieszkaniowej wcześniej w ogóle nie występowało. Ma tym samym rację organ, że art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu ustalonym ustawą nowelizującą z dnia 16 kwietnia 2004 r., która wprowadziła świadczenie w postaci odprawy mieszkaniowej, ma zastosowanie do żołnierzy służby stałej zwalnianych z zawodowej służby wojskowej poczynając od dnia 1 lipca 2004 r. Powołany przepis, który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2004 r., w swej treści odwołuje się bowiem do stanu istniejącego w chwili zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Takie stanowisko wyraził także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II CSK 22/08 (v. LEX nr 494145) i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r. K 16/05 (OTK-A 2006, nr 6, poz. 69) wskazał, że ustawa nowelizująca ustawę o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z 2004 r. gruntownie zmieniła zasady realizacji, służącego żołnierzom służby stałej, prawa do kwatery, wprowadziła bowiem regułę, że uprawnienie przysługujące żołnierzom to prawo do zamieszkiwania w kwaterze w miejscu i na czas pełnienia służby, co jest warunkiem zapewnienia siłom zbrojnym mobilności koniecznej dla prawidłowego wykonywania ich funkcji. Odstępując w ustawie nowelizującej od zasady realizacji prawa do kwatery w formie wypłaty ekwiwalentu, ustawodawca wprowadził równocześnie regulację intertemporalną umożliwiającą realizację wcześniej złożonych, niezakończonych zawarciem umowy wniosków o wypłatę ekwiwalentu. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 3 ustawy nowelizującej, w sprawach wypłaty ekwiwalentu za rezygnację z kwatery dyrektor oddziału regionalnego Agencji Mieszkaniowej rozpatrując wniosek osoby uprawnionej o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, złożony do dnia 30 czerwca 2004 r., a niezakończony zawarciem umowy, stosuje przepisy ustawy obowiązujące do dnia 30 czerwca 2004 r., uwzględniając uprawnienia do powierzchni użytkowej podstawowej przysługujące wnioskodawcy w dniu wypłaty ekwiwalentu, przyjmując jako podstawę obliczenia ekwiwalentu średnią cenę metra kwadratowego tej powierzchni, ustalona przez dyrektora oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Z przepisów przejściowych zawartych w ustawie nowelizującej z dnia 16 kwietnia 2004 r., nie wynika aby przepis art. 23 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2004 r. miał charakter retroaktywny, a tym samym nie ma on zastosowania do zdarzeń mających miejsce w przeszłości. Sąd podziela pogląd organu, że art. 23 ust. 1, w brzmieniu ustalonym ustawą nowelizującą z dnia 16 kwietnia 2004 r. ma zastosowanie do żołnierzy służby stałej zwalnianych z zawodowej służby wojskowej poczynając od dnia 1 lipca 2004 r. Pogląd taki prezentowany jest także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2260/13, wyrok NSA z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2200/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Żołnierze zwolnieni ze służby przed dniem 1 lipca 2004 r., tak jak skarżący, nie nabywają prawa do odprawy mieszkaniowej z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116 poz. 1203) oraz w art. 17 ust. 1-3 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 Nr 28, poz.143). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r., osoby, które złożyły wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r., który do dnia wejście w życie niniejszej ustawy nie został zakończony zawarciem umowy, zachowują prawo do wypłaty tego ekwiwalentu w terminie roku od dnia wejście w życie niniejszej ustawy. Stosownie do art. 17 ust. 3 tej ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r., w przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, albo złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2 (zrzeczenie się prawa), prawo do wypłaty ekwiwalentu w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej staje się prawem do odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 47 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W niniejszej sprawie, jak wykazał organ, taka sytuacja nie występuje. Nie ma tym samym podstaw do zakwestionowania stanowiska organu. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że w jego przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ponownie wskazania wymaga, że cały przepis art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu ustalonym ustawą nowelizującą z dnia 16 kwietnia 2004 r., która wprowadziła świadczenie w postaci odprawy mieszkaniowej, ma zastosowanie do żołnierzy służby stałej, których zwolnienie (zwalnianych i zwolnionych) z zawodowej służby wojskowej nastąpiło od dnia 1 lipca 2004 r. Przepis ten nie ma zatem zastosowania do skarżącego, który służbę wojskową pełnił do dnia [...] stycznia 1993 r., gdy nie istniała instytucja odprawy mieszkaniowej. Dwie pozostałe wymienione w tym przepisie przesłanki, tj. nieotrzymanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego i nabycie prawa do wojskowej renty inwalidzkiej są ściśle związane z datą zwolnienia ze służby. Okoliczność nabycia przez skarżącego prawa do wojskowej renty inwalidzkiej od [...] września 2010 r. nie stanowi sama w sobie podstawy do przyznania odprawy mieszkaniowej. Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają zatem prawa materialnego. W sprawie nie zostały także naruszone przepisy postępowania administracyjnego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Okoliczność nieudostępnienia stronie w toku postępowania administracyjnego opinii radcy prawnego wydanej w niniejszej sprawie nie wpływa na prawidłowość zaskarżonej decyzji, choć oczywiście zaznaczyć należy, że strona miała prawo zapoznać się z całością zgromadzonych w sprawie materiałów. Jak wynika z odpowiedzi organu na skargę, kopię przedmiotowej opinii prawnej ostatecznie skarżącemu udostępniono. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.