II SA/Wa 1251/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Kube (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 sierpnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu J. J. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) oddala wniosek o wymierzenie grzywny, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. J. kwotę w wysokości 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. J., dalej: "wnioskodawca", "skarżący", wnioskiem z dnia [...] czerwca 2022 r. wystąpił, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", do Wójta Gminy [...], dalej: "organ", o udostępnienie: 1. skanów umów o pracę zawartych z zatrudnionymi w Urzędzie Gminy [...] radcami prawnymi i/lub innych umów, na podstawie których świadczona jest na rzecz Urzędu Gminy [...] obsługa prawna; 2. skanów umów o pracę zawartych z zastępcą Wójta, skarbnikiem Gminy, sekretarzem Gminy, kierownikami i zastępcami kierowników komórek organizacyjnych Urzędu Gminy [...]; 3. informacji o wysokości poszczególnych kwot wypłaconych w ostatnim zamkniętym księgowo miesiącu tytułem wynagrodzenia zatrudnionym w Urzędzie Gminy [...]: radcom prawnym, Wójtowi, zastępcy Wójta, skarbnikowi Gminy, sekretarzowi Gminy, kierownikom i zastępcom kierowników komórek organizacyjnych. Skarżący zwrócił się o udzielenie powyższych informacji na skrzynkę e-PUAP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 592/22, po rozpoznaniu skargi J. J. na bezczynność Wójta Gminy [...] (dalej: "organ", "Wójt"), w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązał Wójta do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd, uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że żądane przez stronę skarżącą skany umów o pracę zawartych z zatrudnionymi w Urzędzie Gminy [...] radcami prawnymi i/lub innych umów, na podstawie których świadczona jest na rzecz Urzędu Gminy [...] obsługa prawna oraz skany umów o pracę zawartych z zastępcą Wójta, skarbnikiem Gminy, sekretarzem Gminy, kierownikami i zastępcami kierowników komórek organizacyjnych Urzędu Gminy [...] są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa ta znajduje w sprawie zastosowanie. Sąd, przyjmując zatem, że Wójt Gminy [...] pozostaje w bezczynności, co do udzielenia informacji publicznej ujętej we wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2022 r., na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał ten organ do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w zakreślonym terminie. Organ decyzją z dnia 4 kwietnia 2025 r. nr 8/2025, na podstawie art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., odmówił udzielenia J. J. informacji publicznej w zakresie: skanów umów na obsługę prawną, skanów umów z zastępcą Wójta, skarbnikiem, sekretarzem, kierownikami i ich zastępcami oraz wynagrodzeń Wójta, zastępcy Wójta, skarbnika, sekretarza, radców prawnych, kierowników i ich zastępców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej, "SKO", organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania J. J., decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję Wójta w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji nie ustalił, które z wnioskowanych informacji stanowią informację publiczną, a które tej informacji nie stanowią. Wyjaśnił, że informacja o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, która nie pełni funkcji publicznej, nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., natomiast we wniosku wnoszono o udzielenie informacji na temat wynagrodzenia różnych osób, zatem informacja powinna być weryfikowana, stosowanie do przepisów ww. ustawy. Kolegium wskazało także, iż w "wezwaniu do wykazania szczególnego interesu publicznego" organ I instancji stwierdził, że udzielił już informacji publicznej, zatem nie zostało wyjaśnione, w jakim celu została wydana decyzja odmowna, skoro informacja ta, jak twierdzi organ I instancji, została już udzielona. Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] ponownie odmówił udzielenia wnioskowanych informacji, wskazując, że stanowią one informację przetworzoną, ponieważ organ nie posiada odrębnego rejestru, zawierającego wskazane we wniosku dane spełniające kryteria informacji publicznej i wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego. Organ podniósł, że aby prawidłowo odpowiedzieć na wniosek musi przeanalizować, który z pracowników może zostać uznany za osobę pełniącą funkcję publiczną. Nie może bowiem określić zamkniętego katalogu osób, których wysokość wynagrodzenia podlega udostępnieniu, jako informacja publiczna, gdyż definicja osoby pełniącej funkcję publiczną nie ogranicza się jedynie do osób, które zobowiązane są do corocznego składania oświadczeń majątkowych. Konieczna jest analiza zakresów czynności poszczególnych pracowników, na podstawie której organ musi ocenić, czy pracownik wykonuje zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym. W dalszej kolejności organ musi zweryfikować, czy wyodrębniona informacja publiczna nie podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., bowiem Urząd Gminy [...] jest małą jednostką, w której podanie zbioru kierowników i zastępców kierowników wraz z ich wynagrodzeniem i umowami może powodować ograniczenie prywatności. Od decyzji odwołał się wnioskodawca podnosząc, że decyzja nie zawiera jednej z dwóch przesłanek odmowy, których wystąpienie powinien organ udowodnić tj., że informacja ma charakter przetworzony, a po drugie, że brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji, rozpoznając wniosek nie ustalił, pomimo iż Kolegium w poprzedniej decyzji wyraźnie do tego zobowiązało, które z wnioskowanych informacji stanowią informację publiczną, a które tej informacji nie stanowią. Informacja o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, która nie pełni funkcji publicznej, nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. We wniosku wnoszono o udzielnie informacji na temat wynagrodzenia różnych osób, zatem informacja powinna być weryfikowana, stosowanie do przepisów ww. ustawy. Nie może stanowić odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji - przedstawiana przez organ I instancji - konieczność przeanalizowania zakresów obowiązków kierowników i zastępców kierowników, nawet jeżeli w strukturze organizacyjnej Urzędu jest to 18 stanowisk. Aby przedstawić, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną, to organ musi uprzednio ustalić, że informacja o wysokości wynagrodzenia konkretnych osób jest informacją publiczną. Zatem musi najpierw stwierdzić, które z wnioskowanych informacji, odnoszących się do konkretnych stanowisk i ludzi, stanowią informację publiczną, a które tej informacji nie stanowią. J. J. pismem z dnia 1 lipca 2025 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...], zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przejawiające się uzależnieniem rozstrzygnięcia od ponownego ustalenia, które informacje są informacją publiczną, mimo że ta kwestia została już rozstrzygnięta przez sąd w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 592/22, zgodnie z którym wszystkie żądane w rozpatrywanym wniosku informacje stanowią informację publiczną; zatem organ odwoławczy w sytuacji ponownego wydania nieprawidłowej decyzji przez organ I instancji powinien był rozpoznać sprawę co do istoty, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie wydawać decyzji kasatoryjnej, której wydanie nie rokuje właściwego załatwienia sprawy przez organ I instancji. Jednocześnie wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji; 2. wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny; 3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu sprzeciwu, wskazał, że: a) organ odwoławczy mógł i powinien merytorycznie rozstrzygnąć sprawę (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), gdyż przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej nie zostały przez SKO adekwatnie wykazane; b) w świetle wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 592/22, kwestia statusu prawnego żądanych informacji (publiczna/niepubliczna) została definitywnie ustalona i przesądzona, zatem nie tyko nie zachodzi potrzeba ponownego ustalania tego przez organ I instancji, lecz nie wolno mu tego czynić. Nie może to być zatem podstawą wydania skarżonej decyzji; c) SKO, ignorując wskazania płynące z ww. wyroku, naruszyło zasadę trwałości orzeczeń sądowych i zasadę szybkości postępowania (art. 12 § 1 k.p.a.); d) od momentu złożenia wniosku ([...] czerwca 2022 r.) upłynęły ponad trzy lata. Wójt Gminy [...]: nie rozpoznał wniosku zgodnie z prawem, wydał dwie wadliwe decyzje administracyjne i nie wykonał zaleceń SKO z wcześniejszej decyzji. Tymczasem SKO - mając pełną świadomość przewlekłości i powtarzalności wad - po raz drugi przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia z identycznym uzasadnieniem jak uprzednio, zamiast rozpoznać ją co do istoty, do czego było uprawnione na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.. Taka praktyka, w ocenie skarżącego, narusza zasadę szybkości, skuteczności i ekonomiki postępowania (art. 12 k.p.a.); e) w skarżonej decyzji SKO stwierdziło, że organ I instancji nie miał podstaw w danych okolicznościach do odmowy udostępnienia informacji publicznej w oparciu o zastosowane przesłanki. Jest to podstawa do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie, a nie do wydania kolejnej decyzji kasatoryjnej, w sytuacji nie rokującej na to, ażeby organ I instancji rozpoznał wreszcie sprawę prawidłowo. W odpowiedzi na sprzeciw, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jego odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. określony został w art. 64e p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw nie jest więc środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny. Instytucja sprzeciwu służy zatem wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja kasatoryjna organu II instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Treść art. 136 k.p.a. umożliwia z kolei przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenie jego przeprowadzenia organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zachodzi zatem potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien zastosować art. 136 k.p.a., a nie "automatycznie" przekazywać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jest bowiem wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy. Dokonując kontroli decyzji kasacyjnej sąd ocenia, czy organ odwoławczy nie przekroczył uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a. W przypadku zaś uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw i decyzję uchylić. Jeżeli natomiast sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, podlega oddaleniu (por. art. 151a § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była zasadność decyzji SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. Decyzją tą organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji, rozpoznając wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2025 r., nie ustalił, pomimo iż Kolegium w poprzedniej decyzji wyraźnie na to wskazywało, które z wnioskowanych informacji stanowią informację publiczną, a które tej informacji nie stanowią. Kolegium podało, że informacja o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, która nie pełni funkcji publicznej, nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie organu odwoławczego, nie może stanowić odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji przedstawiana przez organ I instancji konieczność przeanalizowania zakresów obowiązków kierowników i zastępców kierowników, nawet jeżeli w strukturze organizacyjnej Urzędu jest to 18 stanowisk. Organ stwierdził, że aby przedstawić, iż wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną, organ I instancji musi najpierw ustalić, że wnioskowana informacja o wysokości wynagrodzenia konkretnych osób jest informacją publiczną. Zatem musi ocenić, które z wnioskowanych informacji, odnoszących się do konkretnych stanowisk i ludzi, stanowią informację publiczną, a które tej informacji nie stanowią. Sąd powyższego stanowiska organu II instancji nie podziela i wskazuje, że ww. informacja będąca przedmiotem wniosku stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznych. Takie stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 592/22, którym organy rozpoznające niniejszą sprawę są związane. Informację publiczną, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W świetle poglądów orzecznictwa, informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1530 z późn. zm.), jednostki samorządu terytorialnego tworzą sektor finansów publicznych. Zakres wniosku łączy się z materią finansów publicznych, a gospodarowanie nimi objęte jest przez ustawodawcę szczególnie szeroką jawnością (art. 33 ust. 1 ww. ustawy). Obywatel ma pełne prawo wiedzieć, jak i na co dokładnie jednostki samorządu terytorialnego wydatkują środki publiczne. Sposób dysponowania tym majątkiem jest informacją publiczną, co wynika wprost z treści art. 6 ust. 2 lit. f w związku z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Również treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego jest informacją publiczną (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 916/12; publ. CBOSA). Przy czym z treści umów o pracę lub innego rodzaju umów, zawieranych z enumeratywnie wymienionymi osobami zatrudnionymi w urzędzie jednostki samorządu terytorialnego, mogą wynikać nie tylko kwestie dotyczące dysponowania majątkiem publicznym, ale również informacje o zasadach funkcjonowania danego urzędu oraz o osobach sprawujących określone funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i f, pkt 3 u.d.i.p.), (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3275/21; publ. j.w.). Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, pod warunkiem, że informacje te mają związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. W świetle utrwalonych poglądów orzecznictwa, za pełniące funkcje publiczne uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1044/13; z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 3074/15; z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2130/15; publ. j.w.). Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. 2024 r., poz. 499), świadczenie pomocy prawnej przez radcę prawnego polega na udzielaniu porad i konsultacji prawnych (sporządzaniu opinii prawnych), opracowaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed urzędami i sądami w charakterze pełnomocnika lub obrońcy. Art. 14 ww. ustawy stanowi, iż radca prawny prowadzi samodzielnie sprawy przed organami orzekającymi, dbając o należyte wykorzystanie przewidzianych przez prawo środków dla ochrony uzasadnionych interesów jednostki organizacyjnej. Z powołanych przepisów wynika, że radca prawny wykonuje funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Świadcząc pomoc prawną na rzecz podmiotu, który go zatrudnia, ma istotny i realny wpływ na zarządzanie sprawami tego podmiotu odnoszącymi się do sfery publicznej (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 964/17; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wr 373/20; publ. j.w.). Tym samym radca prawny zatrudniony w urzędzie jednostki samorządu terytorialnego jest osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zaś wnioskowana informacja ma związek z pełnieniem tych funkcji. Dokonana powyżej analiza uzasadnienia decyzji organu II instancji, w kontekście art. 138 § 2 k.p.a., prowadzi do wniosku, że organ ten nie wykazał przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o których mowa w ww. przepisie. W świetle art. 151a § 1 p.p.s.a., obligowało to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do uwzględnienia sprzeciwu i uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozpatrując ponownie sprawę, organ II instancji będzie zobowiązany wziąć pod uwagę powyższą ocenę prawną. Odnośnie wniosku o wymierzenie organowi II instancji grzywny, Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie w postępowaniu tego organu nie można dopatrzyć się takiego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby zastosowanie przedmiotowej sankcji. Sama wadliwość zaskarżonej decyzji nie uzasadnia wymierzenia grzywny. Tym samym wniosek o wymierzenie SKO w [...] grzywny należało oddalić na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę uiszczonego przez niego wpisu od skargi.