II SA/Wa 1263/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej oddala skargę R. R. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. R. R. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. Uzasadniając swoją prośbę podał, że prowadzi działalność detektywistyczną pod firmą B. z siedzibą w L. Zakres jego działalności obejmuje zapewnienie bezpieczeństwa obrotu gospodarczego, wspomaganie działaniami detektywistycznymi procesu odzyskiwania należności, wykrywanie i przeciwdziałanie ukrywaniu lub pozornemu zbywaniu składników majątkowych oraz wykrywanie i dokumentowanie przestępstw popełnianych przeciwko wierzycielom. Wyjaśnił, że działania detektywistyczne ze względu na swoją specyfikę i ciężar gatunkowy prowadzonych postępowań są szczególnie niebezpieczne, zaś w trakcie ich wykonywania detektyw jest narażony na niebezpieczeństwo zamachu na zdrowie lub życie. Podał również, że po zakończeniu zlecenia zobowiązany jest jako detektyw do złożenia pisemnego raportu klientowi, w którym zawarte są dane identyfikujące firmę oraz dane osobowe detektywa. Raporty takie wykorzystywane są w postępowaniu sądowym, a tym samym dostępne są stronie przeciwnej. Istnieje więc ryzyko dokonania zemsty bądź prób zastraszania. Wskazał także, że od 1999 r. posiada pozwolenie na broń palną myśliwską, oraz że w przeszłości był funkcjonariuszem [...] i ma aktualne poświadczenie bezpieczeństwa. W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności strony, a także pozytywną opinię środowiskową z miejsca zamieszkania. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji odmówił R. R. wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej stwierdzając, iż okoliczności podnoszone przez stronę nie uzasadniają wydania takiego pozwolenia. Na skutek wniesionego przez R. R. odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w celu ustalenia stopnia faktycznego zagrożenia wnioskodawcy. W toku ponownego rozpoznania sprawy R. R. w piśmie z dnia 20 marca 2009 r. złożył wniosek o dopuszczenie dowodu w postaci pisma A. R. z dnia 27 lutego 2009 r. skierowanego do Prokuratury Rejonowej O. oraz pisma z dnia 4 marca 2009 r. stanowiącego odpowiedź Prokuratury na to pismo. W piśmie z dnia 20 marca 2009 r. R. R., nawiązując do złożonego odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., poinformował o kierowaniu w stosunku do niego gróźb karalnych przez nieznanych sprawców oraz o uszkodzeniu mienia w postaci przecięcia lewej tylnej opony w jego samochodzie. W piśmie z dnia 3 kwietnia 2009 r. skierowanym do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji R. R. poinformował natomiast, o dalszych próbach kierowania w stosunku do niego gróźb karalnych. [...] Komendant Wojewódzki Policji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego na okoliczność zaistnienia faktów świadczących o narażeniu na niebezpieczeństwo zamachu na życie lub zdrowie R. R., decyzją z dnia [...] maja 2009 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), odmówił wydania pozwolenia na jeden egzemplarz broni palnej bojowej do ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dokonane w toku postępowania ustalenia. Wyjaśnił, że z informacji środowiskowej przeprowadzonej przez Komendę Powiatową Policji wynika, że pod względem etyczno - moralnym zachowanie R. R. nie budzi zastrzeżeń. W informacji tej zawarto również stwierdzenie, że Policja nie interweniowała w żadnym zdarzeniu świadczącym, iż zdrowie lub życie wnioskodawcy byłoby zagrożone. Nie występował on również jako pokrzywdzony w prowadzonym postępowaniu przygotowawczym. Z przedstawionych przez Komisariat IV Policji w L. informacji wynika natomiast, że wnioskodawca posiada pozytywną opinię w miejscu zameldowania, nie nadużywa alkoholu, środków odurzających ani substancji psychotropowych. Nie odnotowano również interwencji z jego udziałem jak też nie ujawniono kontaktów z elementem przestępczym oraz nie prowadzono postępowań przygotowawczych. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że z informacji przedstawionej w dniu 27 marca 2009 r. przez Referat do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Sekcji Kryminalnej Komendy Rejonowej Policji W. wynika, że R. R. nie zgłaszał żadnych sytuacji dotyczących zagrożenia dla jego bezpieczeństwa. Nie ma również żadnych materiałów potwierdzających takie zagrożenia. Ponadto z pisma Prokuratury Rejonowej O. w O. otrzymanego w dniu 1 kwietnia 2009 r. wynika, że wnioskodawca nie występował w charakterze pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym w sprawie o sygn. akt [...]. Nie był on również świadkiem w tej sprawie. Pismo z dnia 27 lutego 2009 r., zawierające informację o przecięciu opon w samochodzie R. R. oraz przesłaniu wiadomości sms zawierającej groźby karalne przekazano do KMP w O. celem przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i ustalenia okoliczności zdarzeń w nim opisanych. Ponadto z wyjaśnień przedstawionych przez Sekcję Prewencji Komendy Rejonowej Policji W. w dniu 10 kwietnia 2009 r. oraz przez Komisariat IV Policji w L. w dniu 14 kwietnia 2009 r. wynika, że brak jest informacji mogących potwierdzić szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Nie prowadzone były również postępowania przygotowawcze. Organ wskazał także, że Sekcja Dochodzeniowo – Śledcza Komendy Miejskiej Policji w O. poinformowała, że R. R. nie złożył żadnego zawiadomienia dotyczącego dokonania na jego szkodę jakichkolwiek przestępstw. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności nie stanowią wystarczającej przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną bojową. Brak jest bowiem podstaw do zaliczenia wnioskodawcy do kategorii osób szczególnie i ponadprzeciętnie narażonych na niebezpieczeństwo zamachu na życie lub zdrowie. Stopień zagrożenia wnioskodawcy nie wymaga wyposażenia go w tak szczególny środek obrony, jakim jest broń palna bojowa. Ponadto [...] Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że nie mógł uznać okoliczności podnoszonych przez wnioskodawcę, jako wskazujących na szczególne i ponadprzeciętne zagrożenie, albowiem nie przedstawił on dowodów, że jego życie lub zdrowie jest zagrożone. Dowodów na potwierdzenie tych okoliczności nie dostarczyło także przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, gdyż wnioskodawca nie zgłaszał jednostkom Policji lub Prokuratury faktów mogących świadczyć o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia. W ocenie organu strona wskazała jedynie na potencjalną możliwość wystąpienia takich zdarzeń. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w wolnej sprzedaży dostępne są środki ochrony, które nie podlegają reglamentacji administracyjnej, a skutecznie zwiększają poczucie bezpieczeństwa, takie jak ręczne miotacze gazu, czy paralizatory elektryczne o określonych parametrach. R. R. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię, iż w jego przypadku nie występuje zagrożenie dla zdrowia i życia oraz zastosowanie przy wydaniu decyzji przesłanek pozaustawowych, a także naruszenie norm prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. \ W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji podzielił stanowisko organu I instancji, iż strona nie wykazała żadnych okoliczności potwierdzających, że jej życie i zdrowie jest stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożone, a tym samym brak jest okoliczności wystarczająco uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma charakter uznaniowy, przy czym organy Policji nie mogą się kierować przy jej wydawaniu swobodnym uznaniem, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego przy ustaleniu, że sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z obowiązujących przepisów prawa nie można wywodzić powszechnego prawa obywateli do posiadania broni. Dostęp do niej z woli ustawodawcy podlega reglamentacji. W dalszych motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, że wnioskodawca prowadzący działalność detektywistyczną, która teoretycznie może wiązać się z zagrożeniem jego bezpieczeństwa osobistego, nie wykazał, aby w jego indywidualnym przypadku rzeczywiście istniało ponadprzeciętne niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Co prawda informował organy prowadzące postępowanie w przedmiocie pozwolenia na broń o okolicznościach, które wzbudzają jego obawę o bezpieczeństwo (przecięcie opon w jego samochodzie, otrzymywanie wiadomości sms z pogróżkami), jednakże nigdy nie złożył stosownego zawiadomienia do właściwej terytorialnie jednostki Policji. Zdaniem organu pozwala to domniemywać, że wbrew twierdzeniom strony, obawy te nie były aż tak duże. Organ zauważył również, że nie było żadnego ataku na życie lub zdrowie wnioskodawcy. Ponadto organ podniósł, że sam fakt wykonywania określonego zawodu związanego z zagrożeniem dla życia lub zdrowia (przykładowo zawodu sędziego, prokuratora lub komornika) nie stanowi przesłanki do wydania pozwolenia na broń. Gdyby bowiem zagrożenie ich bezpieczeństwa z tytułu wykonywania pracy było bezdyskusyjne, uprawnienie do posiadania broni osoby takie posiadałyby na podstawie przepisów ustawowych, regulujących ich status zawodowy. W przypadku detektywów, podobnie jak w przypadku wymienionych wyżej zawodów, brak jest jednak takich regulacji. W tym stanie rzeczy na wydanie pozwolenia na broń mogą liczyć tylko te osoby, które przekonają organy Policji, iż z tytułu wykonywanej pracy są zagrożone niebezpieczeństwem znacznie więcej niż inni obywatele znajdujący się w podobnej sytuacji. Wskazane przez wnioskodawcę okoliczności nie wyróżniają go natomiast co do stopnia zagrożenia osobistego na tle innych osób. Poczucie zagrożenia ma w tym przypadku charakter wyłącznie subiektywny. W takim przypadku zdaniem organu pierwszeństwo należy przyznać interesowi społecznemu, który przejawia się tym, by nie wydawać pozwoleń na tak szczególny środek ochrony osobistej ponad rzeczywistą i niezbędną potrzebę, wynikającą z celu, do którego broń ma być przeznaczona. Organ odwoławczy za niezasadne uznał także zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego podkreślając, iż organ I instancji rozważył wszystkie okoliczności w sprawie i wydał na podstawie zebranego materiału dowodowego adekwatną do niego decyzję spełniającą wszelkie wymogi określone przez Kodeks postępowania administracyjnego. Na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji R. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenia kosztów postępowania. Decyzji tej zarzucił naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię oraz zastosowanie pozaustawowych przesłanek przy wydaniu decyzji, a także naruszenie norm prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ dokonał niewłaściwej wykładni art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Ponownie też podkreślił, że wykonuje zawód związany z zagrożeniem dla jego życia i zdrowia. Nie zgodził się również z oceną organu, że wskazywane przez niego okoliczności, nie dowodzą istnienia takiego zagrożenia. Zwrócił ponadto uwagę na błędy i nieścisłości w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga R. R. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1515/01, stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiany z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". Należy mieć zatem na względzie, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą więc przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które - zdaniem skarżącego - uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał też na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w całości podziela. Mając na względzie powyższe uwagi wstępne, Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Organ zasadnie przyjął, że sam fakt wykonywania zawodu detektywa nie przesądza o konieczności wydania w stosunku do takiej osoby pozwolenia na broń palną bojową dla celów ochrony osobistej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w pełni podzielić też pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Ocena zaś czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, którego kognicję ściśle określa cytowany powyżej przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd bada zatem, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839). Sąd podziela w pełni ocenę organu, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, a następnie Komendantowi Głównemu Policji, stwierdzić, iż faktycznie strona skarżąca charakteryzuje się wyraźnie ponadprzeciętnym zagrożeniem działaniami przestępczymi, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej. Nie bez znaczenia - w ocenie Sądu - pozostaje fakt, iż skarżący o żadnym ze zdarzeń, których rzekomo miał być ofiarą, tj. przecięciu opon w jego samochodzie oraz kierowaniu w formie sms gróźb pod jego adresem - nie powiadomił stosownych organów Policji. Tym samym Sąd podziela ocenę organu, że skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni do ochrony osobistej, natomiast subiektywne przekonanie, że może on stać się ofiarą zamachu na życie lub zdrowie, nie jest wystarczające. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01) brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił. Należy też podkreślić, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, organ poprawnie ocenił, że skarżący, który spełnia wprawdzie kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną, nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia w celu ochrony osobistej. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji, nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale otrzymanym zarówno z właściwych komend Policji oraz z Prokuratury, jak również na dowodach przedłożonych przez stronę skarżącą, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń z samego sformułowania art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia - wykazania okoliczności uzasadniających wniosek (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, niepubl.). To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i niepoparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.