II SA/Wa 1264/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant: Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji - oddala skargę - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia T. S. ze służby w Policji w części dotyczącej daty zwolnienia funkcjonariusza i ustalił nowy termin zwolnienia na dzień [...] 2008 r., utrzymując w mocy rozkaz w pozostałej części. W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny. W związku z prośbą T. S. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2003 r., zwolnił funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska w [...] Komendy Głównej Policji i z dniem [...] 2003 r. mianował na stanowisko eksperta [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego w kwocie [...] zł, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł oraz dodatkiem [...] w wysokości [...] % kwoty bazowej. W dniu [...] maja 2003 r. T. S. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2003 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozpoznając wniosek Komendanta Głównego Policji o zezwolenie na zachowanie T. S. zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy o Policji od dnia [...] 2003 r. zachował ww. [...] grupę uposażenia zasadniczego i stopień etatowy [...]. Organ nie rozpatrzył zaś odwołania T. S. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2003 r. w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe. W marcu 2004 r., z uwagi na ponad trzydziestoletnią wysługę emerytalną przełożony policjanta przeprowadził z nim rozmowę dotyczącą zamiaru rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji a następnie w dniu [...] kwietnia 2004 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] zwolnił policjanta ze służby z dniem [...] 2004 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 cytowanej ustawy. W decyzji tej określono między innymi składniki uposażenia, prawo do zachowania stopnia etatowego [...] oraz [...] grupy uposażenia z mnożnikiem [...] w kwocie [...] zł, dodatek służbowy w kwocie [...] zł i dodatek [...] w wysokości [...] % kwoty bazowej. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] kwietnia 2004 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty rozwiązania stosunku służbowego, dodatku służbowego w kwocie [...] zł oraz wypłaty dodatku [...] w wysokości [...] % kwoty bazowej, ustalił nowy termin rozwiązania stosunku służbowego na dzień [...] 2004 r. i wysokość dodatku [...] w kwocie [...] zł. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu [...] marca 2007 r. T. S. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2007 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę T. S. na powyższą decyzję, wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1455/07 z dnia 7 lutego 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2004 r., w przedmiocie zwolnienia ze służby, nie została doręczona skarżącemu, co spowodowało, że nie weszła do obrotu prawnego. W związku z powyższym wyrokiem, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozpatrzył odwołanie funkcjonariusza z dnia [...] maja 2003 r. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2003 r. o mianowaniu na stanowisko służbowe i decyzją z dnia [...] maja 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko, ustalił nowy termin zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] 2008 r. oraz nowy termin mianowania na stanowisko na dzień [...] 2008 r. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpoznaniu odwołania skarżącego z dnia [...] kwietnia 2003 r. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2004 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji wydał decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podstawą materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Organ podkreślił, iż co prawda osiągnięcie wieku emerytalnego nie jest równoznaczne ze zwolnieniem ze służby, jednak decyzja w tym zakresie należy do przełożonego funkcjonariusza. Skoro zaś skarżący posiada ponad [...] letnią wysługę lat niewątpliwie spełnia przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy. Ponadto wskazana podstawa prawna nie przewiduje dodatkowych przesłanek, tj. kwalifikacji zawodowych, dotychczasowego przebiegu służby itd., do zwolnienia ze służby. Organ wyjaśnił również, iż rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2004 r. rozstrzyga wyłącznie o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Określone zaś w nim stanowisko służbowe, nazwa komórki organizacyjnej, czy składniki uposażenia zostały powołane dla celów wyłącznie ewidencyjno - informacyjnych. Kwestia ustanowienia składników uposażenia została już ostatecznie ustalona w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2008 r., utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2003 r. o mianowaniu na stanowisko służbowe. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie w całości. Zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 Kpa, poprzez naruszenie § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów a ponadto naruszenie art. 138 § 2 Kpa w zw. z § 22 cyt. rozporządzenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż postępowanie odwoławcze w sprawie zwolnienia go ze służby stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wydanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] maja 2008 r. ostatecznej decyzji nr [...] uchylającej rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. – w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i pełnienia obowiązków oraz daty mianowania na stanowisko i ustalającej nowy termin zwolnienia z zajmowanego stanowiska i pełnienia obowiązków na dzień [...] 2008 r. oraz nowy termin mianowania na stanowisko na dzień [...] 2008 r. W związku z powyższym organ rozpoznając odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. winien był umorzyć postępowanie, a nie ponownie rozstrzygać co do istoty. Skarżący wskazał, iż nawet gdyby przyjąć, że postępowanie odwoławcze od rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie było bezprzedmiotowe, to i tak zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. podlegałaby uchyleniu w całości. Przed wydaniem bowiem tej decyzji nie został on poinformowany o zamiarze rozwiązania z nim stosunku służbowego, a zatem z rażącym naruszeniem § 21 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r. Ponadto zarzucił organowi, iż ten przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i nie ustalił prawidłowej grupy zaszeregowania i wysokości dodatków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zwolnienia T. S. ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Z redakcji zacytowanego przepisu wynika, iż stanowi on fakultatywną podstawę do zwolnienia ze służby. Użyte w przepisie słowo "może" wskazuje, iż decyzja w tym zakresie należy do organu kadrowego. Zauważyć należy jednak, iż jedyną przesłanką, od której zależy zwolnienie ze służby w powyższym przypadku jest osiągnięcie 30 lat wysługi emerytalnej. Omawiana regulacja nie wskazuje żadnych dodatkowych warunków, od których miałaby zależeć decyzja organu zwalniającego. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż T. S. posiada ponad [...] letnią wysługę emerytalną, przez co został spełniony warunek określony w art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Oznacza to, iż była podstawa do zwolnienia go ze służby. Organ wskazał, iż nie brał pod uwagę przebiegu dotychczasowej służby skarżącego, jego wysokich kwalifikacji zawodowych czy opinii służbowych, ponieważ nie był do tego obowiązany. Jak wskazano wcześniej, skarżący spełnił przesłankę do zwolnienia go ze służby i bez względu na inne, dodatkowe przymioty funkcjonariusza, organ mógł takiego zwolnienia dokonać. Należy bowiem pamiętać, iż swoboda, organu w prowadzeniu polityki kadrowej, obok podległości i podporządkowania, wynika ze szczególnego charakteru stosunku służbowego w Policji. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż organ decyzją z dnia [...] maja 2008 r. zakończył postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby i tym samym rażąco naruszył prawo wydając kolejną decyzję w dniu [...] lipca 2008 r. Należy wyjaśnić skarżącemu, iż organ wydał wspomnianą wyżej decyzję z dnia [...] maja 2008 r., po rozpatrzeniu jego odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2003 r. w sprawie zwolnienia i mianowania go na stanowisko służbowe. Wspomnianym rozstrzygnięciem organ zakończył więc postępowanie administracyjne w innym, odrębnym przedmiocie. Jak słusznie zauważył organ, zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. traktowała tylko o zwolnieniu ze służby, zaś w zakresie stanowiska służbowego i składników uposażenia opierała się na ustaleniach poczynionych w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Jako nietrafny ocenić należy również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W teczce akt osobowych skarżącego (k-[...]) znajduje się bowiem notatka służbowa sporządzona na okoliczność przeprowadzonej w dniu [...] marca 2004 r. z funkcjonariuszem rozmowy, dotyczącej zamiaru rozwiązania z nim stosunku służbowego, z uwagi na nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Przewidywana data zwolnienia ze służby została określona na dzień [...] 2004 r. i taką datę wskazywał rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2004 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby. Jest to, zdaniem Sądu, wystarczająco dobrze spełniony wymóg określony w podanym § 21 cytowanego rozporządzenia. Nie ma racji skarżący twierdząc, iż organ winien poinformować go o zamiarze zwolnienia powtórnie, przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Zaskarżona decyzja została wydana w związku z rozpoznaniem odwołania skarżącego od decyzji I instancji, stąd też funkcjonariusz winien był spodziewać się, iż prowadzone postępowanie ma na celu rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Nie ma tu znaczenia fakt, iż decyzja drugiej instancji, z uwagi na prowadzone postępowanie administracyjne i sądowe, została wydana po ponad czterech latach i określała nową datę zwolnienia ze służby. Zgodnie z § 21 cytowanego rozporządzenia przełożony policjanta obowiązany jest poinformować funkcjonariusza o zamiarze rozwiązania stosunku służbowego ze wskazaniem przyczyny przed upływem, co najmniej 3 miesięcy przed przewidywanym terminem zwolnienia. W tej sprawie przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione. Nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia ze skarżącym kolejnej rozmowy. Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych przez skarżącego przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a wydane decyzje odpowiadają prawu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.