II SA/Wa 1270/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. F. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w części rozstrzygającej o zdolności do zawodowej służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] na rzecz skarżącego D. F. kwotę 257 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., działając na podstawie przepisów § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013) a także § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. F., utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Do wydania powyższych orzeczeń doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: D. F. został skierowany przez Dowódcę JW [...] w [...] do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w celu orzeczenia o jego zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w związku z długotrwałymi zwolnieniami lekarskimi. W ramach gromadzenia dokumentacji niezbędnej do wydania orzeczenia Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] skierowała D. F. na obserwację psychiatryczną do Kliniki [...] Centralnego Szpitala Klinicznego MON Wojskowego Instytutu Medycznego w [...], gdzie ww. przebywał w okresie od [...] września 2013 r. do [...] września 2013 r. Po zgromadzeniu dokumentacji, przeprowadzeniu stosownych badań oraz sporządzeniu opinii psychiatryczno-psychologicznej przez Klinikę [...] Centralnego Szpitala Klinicznego MON w [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wydała w dniu [...] listopada 2013 r. orzeczenie nr [...], w ramach którego na podstawie rozpoznanych schorzeń: 1. reakcja adaptacyjna przedłużona - § 67 pkt 2, 2. zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne poddające się korekcji - § 68 pkt 2 oraz pozostałych schorzeń współistniejących, zakwalifikowała orzekanego, jako trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria N - zał. 1 grupa II. Ponadto, stwierdziła, że rozpoznane schorzenia pozostają bez związku ze służbą wojskową. Zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia z datą powstania grupy inwalidztwa - październik 2013 r. i nie zaliczyła go do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Jednocześnie stwierdziła, że badany jest zdolny do pracy. W uzasadnieniu orzeczenia Komisja powołała się na opinię specjalistyczną z Kliniki [...] Centralnego Szpitala Klinicznego MON w [...] stwierdzając, że obecny stan zdrowia orzekanego uwarunkowany schorzeniami ad. 1, 2 czyni go całkowicie niezdolnym do zawodowej służby wojskowej ale nie powoduje niezdolności do pracy poza służbą wojskową, dlatego zalicza się go do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. Projekt powyższego orzeczenia został zatwierdzony w dniu [...] stycznia 2014 r. przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w [...], natomiast w dniu [...] lutego 2014 r. orzeczenie to zostało doręczone D. F. Od powyższego orzeczenia D. F. złożył w dniu [...] lutego 2014 r. odwołanie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...]. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że w okresie od [...] września 2011 r. do [...] października 2012 r., leczył się na stres wynikający z pobytu na pięciu Wojskowych Misjach Pokojowych i Stabilizacyjnych w ramach Polskich Kontyngentów Wojskowych, w gabinecie psychiatrycznym u lek. med. I. S., K. ul. [...], w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...]. Jako jego lekarz prowadzący orzekła wówczas rozpoznanie wstępne F-4. W okresie od [...] czerwca 2013 r. do [...] lipca 2013 r. został z kolei skierowany na oddział dziennego pobytu do Poradni Zdrowia Psychicznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], gdzie po 4-tygodniowej obserwacji rozpoznano wstępnie [...]. Skarżący zarzucił, że z powodu krótkotrwałego pobytu w Klinice [...] Centralnego Szpitala Klinicznego MON w [...] został źle zrozumiany i wszystko zostało odwrócone przeciwko niemu, a jego mamę pomówiono o złe wychowanie swoich dzieci. Do odwołania załączył kopie dokumentacji medycznej. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., działając na podstawie przepisów § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości, a także § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu orzeczenia CWKL wskazała, iż po analizie akt orzeczniczo lekarskich sprawy stwierdziła, że RWKL w [...] właściwie ustaliła i zakwalifikowała rozpoznania z którymi orzekany nie zgadza się w odwołaniu z uwagi na brak związku schorzeń ze służbą wojskową. Stwierdzone u orzekanego typy schorzeń ad 1 i 2 nie są bowiem zawarte w załączniku nr 1 ani załączniku nr 2 do rozporządzenia MON z 31 marca 2003 r., stąd nie mogły być uznane w związku ze służbą wojskową. CWKL zaznaczyła, że orzekany w trakcie wdrożonego postępowania orzeczniczego, w celu określenia właściwego stanu zdrowia został, na skierowanie RWKL, poddany szczegółowym badaniom psychologiczno-psychiatrycznym w Wojskowym Instytucie Medycznym. RWKL ustaliła rozpoznanie uwzględniając wnioski opinii psychologiczno-psychiatrycznej z Kliniki [...] WIM-u. D. F. przedstawił także dokumentację i opinię psychologiczną wystawioną po leczeniu w Oddziale [...] MSW w [...], po hospitalizacji wcześniejszej w dniu [...].06 -[...].07.2014 r. Opinia ta jest korzystniejsza dla orzekanego i we wnioskach stwierdza ,,(...)przewlekłe zaburzenia depresyjno-lękowe związane z symptomami stresu pourazowego (...)". Jednak rozpoznanie takie nie zostało potwierdzone w następnej opinii psychiatrów wojskowych z Kliniki [...] WIM-u. D. F. zaskarżył powyższe orzeczenie w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wniósł w związku z tym o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości i uznanie, że stwierdzone u niego schorzenia pozostają w związku ze służbą wojskową, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że podjęte w przedmiotowej sprawie orzeczenia bazują na niemiarodajnej w pełni opinii psychiatryczno - psychologicznej wydanej przez Oddział [...] Kliniki [...] Wojskowego Instytutu Medycznego w [...] z [...] października 2013 r., wydanej na skutek jego badań i obserwacji w okresie [...].09. - [...].09.2013 r. Podniósł, że w sprzeczności z wnioskami końcowymi przedmiotowej opinii pozostaje opinia psychologiczna sporządzona przez [...] L. T. z Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Oddziału [...] MSW w [...] z [...] lutego 2014 r. obejmująca okres obserwacji na tamtejszym Oddziale od [...].06.2013 r. do [...].07.2013 r. Według tej opinii cierpi on na zaburzenia depresyjno-lękowe związane z symptomami stresu pourazowego wywołanego bezpośrednim udziałem w walkach (tzw. zmęczenie walką). Opinia Kliniki [...] Wojskowego Instytutu Medycznego w [...] z [...] października 2013 r. nie ustosunkowuje się natomiast do powyższej opinii. Nie wyjaśnia i nie usuwa tym samym przyczyn sprzeczności między tymi opiniami psychologicznymi. Również uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie odnosi się do tej kwestii dając pierwszeństwo opinii późniejszej z [...] października 2013 r., co stanowi rażące naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. Powyższe wskazuje, że organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej opinii korzystniejszej dla orzekanego odwołując się wprost do opinii późniejszej, która także nie wyjaśnia przyczyn, dla których opinia psychologiczna rozpoznająca u skarżącego zespół pourazowy ([...]) nie znalazła uznania. W tym stanie rzeczy jawi się potrzeba usunięcia powstałej sprzeczności przez skierowanie skarżącego na badania do innej niezależnej specjalistycznej instytucji, jaką jest np. Szpital [...] przy ul. [...] w L. lub jej odpowiednik w B., która zajmie obiektywne i ostatecznie decydujące stanowisko w omawianej kwestii. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie w części dotyczącej ustalenia związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową, ustalenia inwalidztwa i grupy inwalidzkiej w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz o oddalenie skargi w zakresie ustalenia zdolności do służby wojskowej w oparciu o art. 151 P.p.s.a., z powodu merytorycznej niezasadności. Wniosek o częściowe odrzucenie skargi CWKL uzasadniła tym, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Na poparcie tego stanowiska CWKL powołała się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniosek o oddalenie skargi w zakresie dotyczącym ustalenia zdolności do służby wojskowej CWKL uzasadniła natomiast tym, iż rozpoznane u skarżącego schorzenia zostały prawidłowo zakwalifikowane przez orzekającą RWKL w [...] jako powodujące jego niezdolność do zawodowej służby wojskowej - zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzeniu MON z dnia 8 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2014 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa oraz związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w tezach wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 648 ze zm.), ustawa z 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213 ze zm.), czy wreszcie ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 666 ze zm.). Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (vide: uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11. W niniejszej sprawie D. F. zaskarżył w całości orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], a więc także w zakresie dotyczącym określenia grupy inwalidztwa oraz ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową. Na tą kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd stwierdził niedopuszczalność skargi w tym zakresie. Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w zakresie dotyczącym określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w postępowaniu przed Centralną Wojskową Komisją Lekarską doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skoro, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie, a orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją, to w postępowaniu mającym za przedmiot ustalenie takiej zdolności orzekające organy mają obowiązek stosować wszystkie ogólne zasady postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne winno być zatem prowadzone w zgodzie z wyrażoną w art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, zasadą prawdy obiektywnej oraz z unormowaną w art. 9 K.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych. Realizacji tych dwóch zasad służy m.in. instytucja wyłączenia pracownika (przepisy art. 24 – 27 K.p.a.). Z akt administracyjnych wynika natomiast, że Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] dopuściła się naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., a w konsekwencji postępowanie przed tym organem dotknięte zostało kwalifikowaną wadą. Stosownie bowiem do art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W myśl natomiast art. 26 § 1 K.p.a., w przypadku wyłączenia pracownika jego bezpośredni przełożony wyznacza innego pracownika do prowadzenia sprawy, przy czym, jak stanowi przepis art. 24 § 4 K.p.a., wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. Wolą ustawodawcy, wyrażoną w przepisie art. 27 § 1 K.p.a., w przypadkach określonych w art. 24 § 1 K.p.a., wyłączeniu podlega również członek organu kolegialnego. Wyłączenie pracownika, jako czynność procesowa rozstrzygająca o udziale konkretnego pracownika w postępowaniu w indywidualnie oznaczonej sprawie, następuje w formie postanowienia (art. 123 § 1 i § 2 K.p.a.). Taką też formę procesową ma postanowienie o wyznaczeniu innego pracownika do prowadzenia sprawy. Obydwa postanowienia wydawane są kolejno po sobie (por. J. Borkowski (w:) J. Borkowski, B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, 12. wyd., s.146, teza 16). Odnosząc treść powołanego przepisu do stanu faktycznego niniejsze sprawy należy w sposób jednoznaczny stwierdzić, że w postępowaniu prowadzonym przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w [...] jako organ II instancji orzekali pracownicy tego organu, którzy uprzednio brali udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. [...] D. B., [...] K. C. oraz [...] R. C. brali bowiem udział w postępowania prowadzonym przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...] w ramach instytucji uregulowanej w § 26 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80). Zgodnie z treścią § 26 ust. 1 ww. rozporządzenia, projekt orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającego: 1) trwałą lub czasową niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz związek lub brak związku choroby lub ułomności z taką służbą, 2) związek lub brak związku śmierci z zawodową służbą wojskową – przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej przesyła wraz z pozostałą dokumentacją do wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia. Wedle treści § 26 ust. 2 rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. W przypadku zatwierdzenia projektu orzeczenia przez wojskową komisję lekarską wyższego stopnia wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie w brzmieniu zatwierdzonego projektu (§ 26 ust. 3 rozporządzenia). Istotną cechą współdziałania określonego w § 26 rozporządzenia jest okoliczność, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji bierze także udział organ wyższego stopnia, a udział ten wyraża się w formie zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia projektu orzeczenia organu I instancji. Współdziałanie to polega zatem na współdecydowaniu, w określonych prawem przypadkach, o treści rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, tego rodzaju współdziałanie podlega ograniczeniom przewidzianym w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., a członkowie wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia - którzy brali udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia poprzez szczególną postać współdziałania zarówno w przypadku zatwierdzenia, jak i niezatwierdzenia projektu orzeczenia rejonowej wojskowej komisji lekarskiej - podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu odwoławczym. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że [...] D. B., [...] K. C. oraz [...] R. C. brali udział w posiedzeniu Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w dniu [...] stycznia 2014 r. podczas którego doszło do zatwierdzenia projektu orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., a także naruszając przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. orzekali jako członkowie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w postępowaniu odwoławczym wydając zaskarżone orzeczenie utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Stwierdzone naruszenie prawa stanowi zatem podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., a jak wynika z treści przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wystąpienie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zobowiązuje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia bez konieczności badania, czy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. także T. Woś (w:) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. T. Wosia, wyd. 4., Warszawa 2011, str. 665, teza 19). Oznacza to, że w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.