II SA/Wa 1275/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), Protokolant referent Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę UZASADNIENIA I. Przedmiotem zaskarżenia jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji (dalej: ,,KGP’’, ,,Organ II instancji’’) nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: ,,KWP’’, ,,Organ I instancji’’) nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. w przedmiocie zwolnienia Pana M. K. (dalej: ,,Skarżący’’) ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171, z późn. zm.). II. Zaskarżony rozkaz został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 1. W stosunku do M. K. w dniu [...] lutego 2023 r. wszczęto postępowanie mające na celu zastosowanie w odniesieniu do wymienionego funkcjonariusza fakultatywnego trybu zwolnienia ze służby w Policji, określonego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. gdy wymaga tego ważny interes służby. Podstawę faktyczną wszczęcia wymienionego postępowania stanowił wniosek Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. o zwolnienie [...] M. K. - [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Miejski Policji w [...] wskazał, że w dniu [...] lutego 2023 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w ramach prowadzonego śledztwa pod sygn. akt [...] postanowienie o przedstawieniu [...] M. K. zarzutów o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz o trzy zarzuty o czyny z art. 270 § 1 k.k. W następstwie powyższego, Komendant Miejski Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne obwiniając [...] M. K. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 i 3 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 2 i § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta’’. Jednocześnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. Komendant Miejski Policji w [...] zawiesił [...] M. K. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] lutego 2023 roku do dnia [...] maja 2023 roku. Komendant Miejski Policji w [...] we wniosku do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wszczęcie postępowania wskazał, że funkcjonowanie Policji jako formacji służącej społeczeństwu, jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy jej przedstawiciele będą darzeni społecznym zaufaniem. Zaufaniem zaś nie mogą być obdarzeni policjanci, których postawa i zachowanie w służbie, a także poza służbą nie znajdują akceptacji społecznej. Sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom i zasadom etyki zawodowej policjanta. 2. Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. zwolnił [....] M. K. ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że właściwość Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w niniejszym postępowaniu wynika z art. 6f ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy/miejski Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z brzmieniem art. 41 ustawy o Policji ustawodawca określił katalog przypadków zwalniania policjantów ze służby w Policji. W przepisie tym ustawodawca określił przypadki obligatoryjnego (ust. 1 i 3) i fakultatywnego (ust. 2) zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego ważny interes służby, natomiast w art. 45 ust. 1 cyt. ustawy wskazano, że takiego zwolnienia dokonuje właściwy Komendant Wojewódzki Policji. Wskazując na powyższe przepisy KWP zwrócił uwagę, że w stosunku do [...] M. K. właściwym organem do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest Komendant Wojewódzki Policji w [...]. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podniósł, że w toku postępowania administracyjnego zgromadzono obszerny materiał dowodowy w postaci wniosku Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. o zwolnienie [...] M. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także kserokopii następujących dokumentów: postanowienia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. o zawieszeniu [...] M. K. w czynnościach służbowych, pisma z Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] lutego 2023 roku. Do akt przedmiotowego postępowania administracyjnego włączono również kserokopie wybranych materiałów zgromadzonych w śledztwie sygn. akt [...] prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w [...], tj. postanowienia o wszczęciu śledztwa z dnia [...] kwietnia 2022 r., postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] lutego 2023 r. oraz protokołu przesłuchania w charakterze podejrzanego [...] M. K. z dnia [...] lutego 2023 r. oraz postanowienia o zastosowaniu środków zapobiegawczych w postaci dozoru Policji. Organ I instancji przedstawiając okoliczności faktyczne sprawy wskazał, że w dniu [...] lutego 2023 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w ramach prowadzonego śledztwa pod sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu [...] M. K. zarzutów. Funkcjonariusz przesłuchany w charakterze podejrzanego częściowo przyznał się do przedstawionych zarzutów i złożył obszerne wyjaśnienia. Prokurator zastosował wobec [...] M. K. środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji. Organ I instancji wskazał, że w toku postępowania administracyjnego dnia [...] lutego 2023 r. na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. wezwał [....] M. K. w charakterze strony do zapoznania się z aktami prowadzonego postępowania administracyjnego oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów w terminie pięciu dni od otrzymania zawiadomienia. Funkcjonariusz mimo doręczenia w dniu [...] lutego 2023 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień strony postępowania, w szczególności nie uczestniczył w żadnym stadium postępowania, nie zgłaszał wniosków dowodowych oraz nie wypowiedział się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Wobec powyższego KWP stwierdził, że stronie w sposób wyczerpujący zapewniono dostęp do akt postępowania w trakcie jego trwania, jednak strona nie skorzystała ze swoich uprawnień. Organ I instancji zwrócił uwagę, że wyczerpał procedurę zwrócenia się do organizacji zakładowej związku zawodowego o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza zgodnie z art. 43 ust. 3 i 6 ustawy o Policji. Realizując obowiązek wynikający z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] skierował do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa - [...] pismo informujące o wszczęciu postępowania sygn. akt [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie. Organ podkreślił, że pismem z dnia [...] lutego 2023 r., l.dz. [...], Wiceprzewodniczący ZW NSZZ Policjantów woj. [...] poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], że Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] wyraża pozytywną opinię w zakresie zwolnienia ww. funkcjonariusza we wnioskowanym trybie. KWP odnosząc się do przesłanki materialnoprawnej zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta zwrócił uwagę na pojęcie nieostre w postaci "ważnego interesu służby". Pojęcie to nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, w ocenie Organu I instancji, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Dokonując wykładni ważnego interesu służby Organ I instancji przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99. Wskazując na zwrot "można zwolnić", Organ I instancji podkreślił, że decyzja pozostawiona została uznaniu administracyjnemu i powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 K.p.a.). Organ I instancji podkreślił, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. Ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi zatem uwzględniać – w ocenie KWP – okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. KWP zwrócił uwagę, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia dla osoby będącej policjantem. Rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności funkcjonariusza, związanej ze zgłoszeniem się do służby. Istotne jest to, że prawa i obowiązki wynikające z istniejącej więzi prawnej pomiędzy jednostką a podmiotem zatrudniającym (policjantem i właściwym przełożonym) rozciągają się zarówno na czas w jakim osoba, której przysługuje przymiot funkcjonariusza Policji, wykonuje czynności służbowe (w czasie pełnienia służby), jak i w czasie gdy czynności tych nie wykonuje (w czasie, który jest czasem prywatnym). W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych, a przede wszystkim wobec innych członków tej organizacji, tj. wobec innych policjantów i pracowników Policji. Organ I instancji przywołał w tym zakresie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 r, sygn. akt K 1/04. Organ I instancji konkludując wskazał, że nie ulega wątpliwości, że przestępstwa, o które podejrzany jest [....] M. K. nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Zdaniem, Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przedstawienie funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia przestępstw umyślnych stypizowanych w art. 286 § 1 k.k. oraz art. 270 § 1 k.k. sprawia, iż wymieniony funkcjonariusz niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Organ I instancji wskazał, że [....] M. K. jako policjant był bowiem zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa tymczasem sam stał się podejrzany o popełnienie ww. przestępstw. Wobec powyższego KWP uznał, że [....] M. K. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. W ocenie Organu I instancji brak stosownych działań wobec policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, mógłby mieć w dłuższym czasie niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. 3. Od ww. rozkazu odwołanie złożył Skarżący wnosząc o uchylenie rozkazu w całości oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego skarżonemu rozkazowi. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem, ponieważ wprawdzie przepisy ustawy o Policji przewidują w jej art. 41 ust. 2 pkt 5 fakultatywną przesłankę uzasadniającą zwolnienie policjanta ze służby w przypadku gdy wymaga tego jej ważny interes, jednakowoż nie należy zapominać, że z uwagi na to, że pojęcie to ma charakter nieostry, przed zastosowaniem tego rodzaju rozwiązania należy dokonać wnikliwej oceny zachowania funkcjonariusza, aby uniknąć nadużycia tejże konstrukcji w sposób sprzeczny z prawem i nie dopuścić do naruszenia praw policjanta będącego w służbie. Analiza skarżonej decyzji wskazuje, w ocenie Skarżącego, że została ona wydana bez przeprowadzenia wnikliwej analizy zachowania M. K. oraz w oparciu o dokumentację, w której posiadanie Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł wejść w sposób nieuprawniony. Zważyć należy, że Komendant Policji nie jest uprawniony do pozyskiwania dokumentów z akt postępowania karnego dotyczących jego podwładnych, a tym bardziej protokołów przesłuchań tych osób, gdyż w sposób rażący narusza to ich prawa do prywatności. Skarżący wskazał, że faza postępowania przygotowawczego, na które powołuje się Komendant Wojewódzki w [...] w swoim rozkazie personalnym o zwolnieniu obejmuje dopiero postanowienie o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu M. K. . W tym więc zakresie, skarżącego dotyczy w całej rozciągłości zasada domniemania niewinności, tym bardziej, że składając wyjaśnienia mógł on w istocie kłamać i podawać nieprawdę do czego jest w pełni uprawniony i co nie może go w żadnej mierze obciążać. Na chwilę obecną treść postanowienia o przedstawieniu zarzutów M. K. została w istocie zbudowana jedynie o fakt jego przyznania się do stawianych zarzutów, bez głębszej analizy tego czy pozostałe dowody w sprawie w ogóle to uzasadniają. W ocenie Skarżącego Organ I instancji bezrefleksyjne powołał się na przesłankę "ważnego interesu służb’’. W tym stanie rzeczy według Skarżącego rozkaz personalny KWP został wydany z rażącym naruszeniem prawa a rygor natychmiastowej wykonalności nadany skarżonej decyzji, nie miał podstaw prawnych i był nieuzasadniony. 4. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. w przedmiocie zwolnienia Pana M. K. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171, z późn. zm.). KGP zwrócił uwagę, że orzecznictwie utrwalony jest bowiem pogląd, że już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 7070/21, z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt III OSK 2592/21). Zatem samo podejrzenie popełnienia przez funkcjonariusza Policji przestępstwa świadczy ex definitione o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej. KGP podkreślił, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, iż przeciwko Panu M. K. prowadzone jest w Prokuratorze Rejonowej w [...] postępowanie karne o sygn. akt [...] , w którym w dniu [...] lutego 2023 r. sporządzono postanowienie o przedstawieniu zarzutów, natomiast w dniu [...] lutego 2023 r. ogłoszono wymienionemu zarzuty popełnienia czterech przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, tj. z art. 286 § 1 Kk i art. 270 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, a także z art. 270 § 1 Kk. W ocenie Organu II instancji nie może zatem budzić wątpliwości, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż w tej sprawie zmiana stadium postępowania karnego po postawieniu zarzutów Skarżącemu skutkowała utratą przez niego przymiotu niezbędnego do dalszego pełnienia służby - nieposzlakowanej opinii. Pozostawienie bowiem w służbie funkcjonariusza, który nie legitymuje się wszystkimi wymogami do jej pełnienia, narusza ważny interes służby. III. 1. Skarżący reprezentowany przez adwokata wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. rozkaz personalny skarżąc go w całości. Skarżący na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 PPSA, zaskarżonej decyzji postawił następujące zarzuty: 1) naruszenia przepisów postępowania, które w stopniu istotnym mogły mieć wpływ na wynik sprawy: a. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. - dalej: "KPA") co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych o tym, że dalsze pozostawania przez Skarżącego w służbie pozostaje w sprzeczności z ważnym interesem służby, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowanie przez organy administracji publicznej art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; b. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 KPA przez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy i istotnych okoliczności wynikających z akt postępowania karnego przeciwko Skarżącemu, w szczególności brak rozważenia okoliczności związanych z wszczęciem postępowania karnego przeciwko Skarżącemu, brak pełnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w [...], co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że sprawowanie przez Skarżącego służby pozostaje w sprzeczności z ważnym interesem służby, w sytuacji kiedy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uzasadnienia postawionych zarzutów, w szczególności brak jest stwierdzenia opinią biegłego własnoręczności podpisów Skarżącego w zakresie czynu z art. 270 KK, a okoliczności sprawy nie dają podstaw do przypisania Skarżącemu przestępstwa oszustwa z art. 286 KK, albowiem przed sprzedażą pojazdu Nissan Qasqai kupujący wraz ze Skarżącym uzyskali badanie techniczne pojazdu w stacji kontroli pojazdu i mieli pełną świadomość jego stanu technicznego, kupujący świadomie zdecydowali się na zakup pojazdu, który nie był samochodem nowym a używanym i posiadał zużycia eksploatacyjne, o których kupujący wiedzieli przed zakupem; c. art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 KPA i art. 11 KPA w zw. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji wyprowadzenie przez organ nieprawidłowych wniosków o prawidłowej konstatacji organu I instancji w zakresie wystąpienia w sprawie przesłanek zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, w przypadku gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje na nieuprawnione, dowolne i przedwczesne ustalenia przez organy I i II instancji, że pełnienie przez M. K. służby w Policji zagraża jej ważnym interesom, d. art. 138 § 1 pkt 1 KPA przez utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego organu I instancji, mimo iż rozkaz ten został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, prawa materialnego oraz narusza słuszny interes Skarżącego; 2) naruszenia przepisów prawa materialnego: a. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 § 1 KPK i art. 39 ust. 1 ustawy o Policji w sytuacji, gdy zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło w czasie, gdy postępowanie karne dopiero się toczy, wina skarżącego nie została prawomocnie stwierdzona, a zwolnienie funkcjonariusza ze służby w tych okolicznościach jest rażąco sprzeczne z osobistym interesem Skarżącego, natomiast przepisy ustawy o Policji dają możliwość zastosowania mniej radykalnych sankcji w przypadku wszczęcia postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi w postaci zawieszenia na czas określony w czynnościach służbowych, co zostało w niniejszej sprawie wykonane na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...], a rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby nie pozostaje proporcjonalny do okoliczności sprawy, stopnia zaawansowania postępowania przygotowawczego, które jest w fazie wstępnej oraz przez to w sposób nadmierny godzi w interes Skarżącego; b. art. 6 ust. 2 Dyrektywy Komisji Europejskiej i Rady Nr 2016/363 z dnia 9 marca 2016 r. w zw. z art. 91 ust. Konstytucji RP przez rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych przed prawomocnym zakończeniem toczącego się postępowania karnego; c. art. 25 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, iż pozostawanie przez skarżącego pod zarzutem przestępstwa powoduje utratę nieposzlakowanej opinii, podczas gdy zarzuty przeciwko Skarżącemu w postępowaniu karnym nie zostały potwierdzone, w szczególności nie przeprowadzono opinii biegłego grafologa, która potwierdzałaby zarzut z art. 270 KK, natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania Skarżącemu czynu z art. 286 KK. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 PPSA wniósł o przeprowadzenie w niniejszym postępowaniu dowodów z wydruków ze stron internetowych Komendy Miejskiej Policji w [...] - na okoliczność sposobu realizowania przez Skarżącego obowiązków służbowych, osiąganych przez Skarżącego sukcesów na polu służbowym oraz budowania przez Skarżącego pozytywnego obrazu służby w Policji w oczach obywateli. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. wydanego przez Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r., w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji Pana M. K. . Ponadto, Skarżący wniósł o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że z zaskarżonym rozkazem personalnym oraz poprzedzającym go rozkazem organu I instancji nie zgadza się. Przede wszystkim - w ocenie Skarżącego - w sposób niedostateczny wyjaśniono przesłankę wystąpienia "ważnego interesu służby", o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przesłanka ta winna być oceniana indywidualnie w każdej sprawie w odniesieniu do konkretnego policjanta oraz całości okoliczności danej sprawy. Natomiast, w niniejszym postępowaniu organy obu instancji decyzję o zwolnieniu Skarżącego ze służby uzasadniają wyłącznie ogólną przesłaną interesu społecznego nie dostrzegając, że w sprawie niniejszej to interes indywidualny Skarżącego wyprzedza ważny interes społeczny oraz interes służby, nie dając podstaw do zwolnienia Skarżącego. Z treści skarżonej decyzji nie wynika, aby organ w sposób krytyczny badał okoliczności postępowania karnego oraz analizował treść postawionych Skarżącemu zarzutów w zestawieniu ze zgromadzonym w postępowaniu karnym materiałem dowodowym. Taka krytyczna i obiektywna analiza materiału dowodowego mogłaby doprowadzić Organ do wniosku, że mimo wszczęcia postępowania karnego i postawienia Skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw umyślnych z art. 270 KK oraz art. 286 KK, brak jest podstaw do podejmowania tak radykalnych kroków jak zwolnienie ze służby. Skarżący odniósł się do zarzutów stawianych Skarżącemu, które zostały oparte wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonych. Nie przeprowadzono w postępowaniu karnym dowodu z opinii biegłego grafologa, zatem nie potwierdzono w sposób obiektywny, czy Skarżący "podrobił umowę sprzedaży samochodu z dnia [...], [...] kwietnia 2021 r. oraz [...] czerwca 2021 r." ani nie udowodniono, aby Skarżący na umowach tych podpisał się jako sprzedający obywatel [...]. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia podstaw zasadności postawionych zarzutów z art. 270 § 1 KK. W odniesieniu do zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 KK pełnomocnik Skarżącego wskazała, że brak podstaw faktycznych uzasadniających przypisanie Skarżącemu znamion popełnienia czynu zabronionego stypizowanego w ww. przepisie. W ocenie Skarżącego, materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu karnym nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w [...] o sygnaturze akt [...] oraz jego krytyczna ocena z uwzględnieniem prawnokarnych elementów determinujących zaistnienie przestępstwa, nie dają podstaw do ustalenia zasadności postawionego Skarżącemu zarzutu oszustwa z art. 286 § 1 KK. Skarżącemu nie można przypisać woli i chęci doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W skardze podkreślono jakie okoliczności świadczą o braku woli popełnienia przestępstwa przez Skarżącego. Skarżący odniósł się do stanu faktycznego sprawy karnej wskazując, że Kupujący w dniu zakupu byli świadomi stanu technicznego pojazdu i podjęli swobodną decyzje o woli zakupu pojazdu. Uzyskali także od Skarżącego rabat względem ceny ofertowej. W tych okolicznościach błędem w ustaleniach faktycznych Prokuratora jest przyjęcie, aby Skarżący wprowadził kupujących w błąd co do istotnych cech oferowanego pojazdu, aby zataił wady fizyczne przedmiotu sprzedaży oraz aby uczynił to w celu uzyskania korzyści majątkowej. Stan faktyczny, w ocenie Skarżącego, w którym Skarżącemu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, poddany krytycznej analizie, prowadzi do obiektywnych i zgodnych z przepisami prawa wniosków, iż nie sposób podzielić treści zarzutu i przypisania Skarżącemu sprawstwa. Co najwyżej można przyjąć, że kupujący mogliby formułować przeciwko Skarżącemu roszczenia na podstawie przepisów prawa cywilnego o rękojmi (art. 560 k.c.) aczkolwiek i tak w ocenie Skarżącego takie roszczenie byłoby bezzasadne. Uzasadnienie skarżonej decyzji składa się w ocenie Skarżącego w zdecydowanej większości z generalnych stwierdzeń dotyczących stanu prawnego i sposobu rozumienia przywołanych przepisów, oraz z przypuszczeń, nieznajdujących odniesienia do materiału dowodowego sprawy. Ponadto, Skarżący wskazał na dotychczasowy przebieg kariery w służbie, przez co przez ostatnie lata Skarżący niewątpliwie utrwalał w społeczeństwie pozytywny obraz formacji policyjnej, a okoliczności te nie mogą pozostawać bez związku z decyzją w przedmiocie zwolnienia. Skarżący pełnił służbę w patrolu interwencyjnym. W okres służby: uratował życie człowieka, który w czasie przewożenia do jednostki zasłabł i przestał oddychać, rozpoczynając resuscytację, która przyniosła pozytywny efekt; odnalazł zagubionego psa i spowodował, że powrócił do poszukującej go właścicielki; ujawnił wielu przestępców, w tym sprawców pobić, kradzieży, kradzieży z włamaniem, rozboju, osób posiadających substancje odurzające (narkotyki), nietrzeźwych kierujących pojazdami, w tym mechanicznymi; ocalił życie ok. 100 osobom, które zamierzały popełnić samobójstwo. Skarżący podkreślił, że Organy zarówno I jak i II instancji nie zważyły ponadto, że w dniu [...] lutego 2023 r. Komendant Miejski Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu M. K. w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] lutego 2023 r. do dnia [...] maja 2023 r., na podstawie obligatoryjnej przesłanki zawieszenia z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Skoro Skarżący został obligatoryjnie zawieszony w wykonywaniu obowiązków służbowych nie można zgodzić się z twierdzeniem, aby jego aktualna sytuacja była utożsamiana z Policją. Takie "utożsamianie" w odbiorze społecznym wiąże się bowiem wyłącznie z funkcjonariuszami wykonującymi czynnie swoje obowiązki służbowe. W tej sytuacji, wbrew organu, nie jest wymagane pozostawanie skarżącego poza służbą, a wystarczającym środkiem było zawieszenie go w wykonywaniu obowiązków służbowych na oznaczony czas, w którym okoliczności istotne dla postępowania karnego powinny zostać wyjaśnione przez Prokuraturę. W ocenie skarżącego zawieszenie skarżącego w czynnościach było wystarczające dla zachowania ,,pozytywnego wizerunku i dobrego imienia Policji". W skardze podkreślono, że organy obu instancji naruszyły zasadę domniemania niewinności i zasadę in dubio pro reo. 2. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze, wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. KGP podkreślił, że celem postępowania wyjaśniającego w tej sprawie nie było ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie, lecz okoliczności istotnych z punktu widzenia norm prawa materialnego odnoszących się do przedmiotu sprawy. Okoliczności mające znaczenie dla tej sprawy wynikają wprost ze zmiany stadium postępowania karnego, tj. skierowania go przeciwko Panu M. K. , wskutek czego znalazł się on w kręgu podejrzeń o zachowania sprzeczne z prawem. Okoliczności te niewątpliwie zmaterializowały przesłankę objętą przepisem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wobec tego inne okoliczności i zdarzenia nie były i nadal nie są istotne dla przedmiotowej sprawy. Nie świadczy to jednak, jak chciałby tego pełnomocnik skarżącego, w żaden sposób o wybiórczym, nierzetelnym, czy też nie w pełni przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, które doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. Nie można się bowiem zgodzić z tymi z zarzutami pełnomocnika strony skarżącej, które kwestionują poczynione w sprawie ustalenia, wskazując na wątpliwości, które nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione. Wynika to z odmiennego od postępowania karnego celu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, jaki należy osiągnąć by można było stwierdzić, że ustalono prawdę materialną. Organ II instancji zaznaczył, że poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego, w tym wynikające z treści art. 5 § 1 Kpk, nie mogą być a limine, jak chciałby tego pełnomocnik skarżącego, przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy o Policji). O ile wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej czy winy rozstrzygane są na korzyść podejrzanego (oskarżonego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, co też nastąpiło w omawianej sprawie. Organ II instancji zwrócił uwagę, że nie kwestionował, iż skarżący pełniąc służbę w Policji cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Podstawą zwolnienia ze służby była utarta przez tego policjanta nieposzlakowanej opinii, która była konsekwencją skierowania wobec niego postępowania karnego, w którym zarzucono mu popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego. KGP wskazał, że wniosek pełnomocnika skarżącego zawarty w jego skardze, w którym wnosi o przeprowadzenie w tym postępowaniu dowodów z wydruków ze stron internetowych Komendy Miejskiej Policji w [...] na okoliczność sposobu realizowania przez skarżącego obowiązków służbowych, osiąganych przez niego sukcesów na polu służbowym oraz budowania przez niego pozytywnego obrazu służby w oczach obywateli, zmierza zatem do dowiedzenia okoliczności, która nie ma znaczenia dla tej sprawy. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga okazała się niezasadna. 2. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022, poz .2492) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż KGP wydał ww. decyzję, którą Skarżący skutecznie zaskarżył do Sądu, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a p.p.s.a. Z przepisu art. 134 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu, Sąd jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie i nie ogranicza się do zarzutów skargi. Sąd, uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nawet nie podniosła strona wnosząca skargę. 3. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy, istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na ową okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania skarżonej decyzji. Sąd w związku z tym stwierdza, że stosownie do art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 154, dalej: ,,u.P.’’), który był podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Skoro w ww. przepisie posłużono się określeniem "można", należy stwierdzić, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby wydawany jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. W tym zakresie stanowisko organów obu instancji należało uznać za prawidłowe. W judykaturze uznaje się ponadto, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, ponieważ sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja/rozkaz personalny nie nosi cech dowolności, czyli czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych w sprawie. Kontrola sądowa może zatem dotyczyć procesu wydania decyzji/rozkazów personalnych: sprawdzenia czy organy, które je wydawały w ramach uznania administracyjnego spełniły wymogi proceduralne, czy ustaliły stan faktyczny sprawy z zachowaniem reguł przewidzianych w k.p.a. oraz czy dokonały ocen faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Kontrola dokonywana przez Sąd dotyczy zatem tej części decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i uchwytnymi kryteriami. Kontrola sądowa nie obejmuje natomiast tej części treści decyzji - rozkazu personalnego, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych, stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniono powinność z art. 7 k.p.a. - uwzględniono słuszny interes społeczny i słuszny interes strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od tego czy stan faktyczny sprawy ustalono i wszechstronnie wyjaśniono w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Analogiczne stanowisko było wielokrotnie i konsekwentnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por.m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 464/15, publ. na www.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Sąd, w związku z tym stwierdza, że Sądy administracyjne w sprawach, których przedmiotem jest uznanie administracyjne badają jedynie, czy organy administracyjne nie przekroczyły granic tego uznania, tzn. czy ich decyzje nie są arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Ustawodawca postanowił tym samym, że Sądy administracyjne nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie, w tej konkretnej sprawie, "polityki" kadrowej. W tym nie oceniają tego, czy inni funkcjonariusze, którym postawiono zarzuty w postępowaniu przygotowawczym zostali zwolnieni ze służby. Sąd, badając ww. zaskarżony rozkaz personalny wydany przez KGP oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego, ponieważ organy obu instancji, a przede wszystkim KGP, wydając ww. rozstrzygnięcia, działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa i nie kierowały się dowolnością. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy zgromadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., choć Skarżący uznaje, że doszło do naruszenia ww. przepisów i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. 4. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną był fakt, że skarżącemu został postawiony prokuratorski zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu. Organy obu instancji zasadnie więc uznały, że powyższe sprawiło, iż Skarżący przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed policją, leży wydalenie Skarżącego z szeregów służby. Skarżący utracił przymioty niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych, skoro jest podejrzewany o popełnienie przestępstw, które są czynami spotykającym się z negatywnym odbiorem społecznym. Skarżącemu postawiono zarzuty z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz o trzy zarzuty o czyny z art. 270 § 1 k.k. Ponadto, Organy nie zwolniły Skarżącego ze służby ze względu na prawomocne skazanie, lecz ze względu na utratę nieposzlakowanej opinii, a zatem nie były obowiązane do oczekiwania na zakończenie postępowania karnego zwłaszcza, że postępowanie przygotowawcze toczy się w fazie ad personam w stosunku do Skarżącego. Podkreślić przy tym należy, że Sąd administracyjny nie jest władny do oceny karnoprawnej czynów, w stosunku do których Skarżącemu postawiono zarzuty, nawet jeśli Skarżący zarówno w skardze jak i podczas rozprawy przed sądem administracyjnym wskazuje, że zarzuty te są bezpodstawne i dotyczą czynu, który powinien być oceniany przez pryzmat deliktów cywilnoprawnych. 5. Niezasadne są zarzuty skargi o naruszeniu przepisów art. 77 i art. 80 k.p.a., ponieważ KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśnił Skarżącemu, że na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów, a w szczególności uwzględniając postawione Skarżącemu zarzuty oraz prowadzone przeciwko Niemu postępowanie o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego, uznały, że Skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, o którym mowa w art. 25 u.P. Sąd zwraca ponadto uwagę, że art. 75 k.p.a. posługuje się otwartym katalogiem dowodów, natomiast z art. 78 k.p.a. wynika, że organ administracyjny ocenia przydatność wnioskowanego dowodu i jego znaczenia w sprawie. Organy administracyjne mają więc prawo do tego, by oprzeć się na materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy karnej wbrew twierdzeniom Skarżącego. Skarżący miał zagwarantowane prawo do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) - zawiadomiono go o wszczęciu postępowania i pouczono o przysługujących mu prawach, w tym o wypowiedzeniu się w zakresie zebranych dowodów i materiałów. Sąd stwierdza ponadto, że przedstawienie Skarżącemu zarzutów nie wymaga przeprowadzenia dowodów, a ponadto ani organ administracyjny, ani Sąd administracyjny, badając legalność wydanych w sprawie decyzji administracyjnych o zwolnieniu Skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., nie jest władny oceniać zarzutów karnych postawionych Skarżącemu co do ich zasadności, podobnie oceniać stopnia winy Skarżącego w popełnieniu zarzucanych mu czynów. Tym samym w postępowaniu dochowano zasady zaufania do organów władzy publicznej jak i zasady przekonywania (art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a.), uwzględniając przy tym okoliczność, niekwestionowaną przez Skarżącego, postawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym i uznając, że miała ona istotny charakter w kontekście art. 1, art. 25 ust. 1 i art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się też do naruszenia art. 41 ust. 3 u.P., prawidłowo w tym zakresie powołując się na orzecznictwo Sądów administracyjnych. Sąd stwierdza ponadto, że organy administracyjne nie mogły zignorować postawienia Skarżącemu zarzutów karnych, jakkolwiek oczywistym jest, że postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., stanowi odrębne postępowanie od postępowania karnego. W związku z tym nie sposób zakwestionować stanowiska organów administracyjnych w zakresie oceny, że postawienie zarzutów karnych policjantowi przyczynia się do podważenia zaufania do instytucji publicznej, jaką jest Policja i może być uznane za jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta, jak również wskazuje na znieważenie zobowiązania wynikającego z roty ślubowania policjanta. 6. Na uwzględnienie zatem nie zasługują zarzuty skargi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Sąd podzielił też ocenę organów administracyjnych, że postawienie Skarżącemu zarzutów karnych mogło spowodować utratę nieposzlakowanej opinii i możliwe było przyjęcie, że Skarżący nie spełnia warunku przewidzianego w art. 25 ust. 1 u.P., który jest niezbędny do pełnienia służby w Policji. 7. Sąd uznaje ponadto, że rację miał także KGP wskazując, że brak działań organów Policji wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, związanych z pełnioną służbą, mógłby mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałby budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie Policji opiera się w szczególności na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Tym samym prawidłowe i zgodne z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. było stanowisko KGP, że zwolnienie Skarżącego ze służby należy rozpatrywać w dwóch aspektach. Po pierwsze stanowi ono zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka, a po drugie jest sygnałem (relacją lub odpowiedzią) zwrotnym dla społeczeństwa, wskazującą, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi, postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć i być z nią identyfikowani. 8. Sąd, mając powyższe na względzie nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska KGP wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgromadzone w postępowaniu materiały umożliwiały organom administracyjnym rozwiązanie ze Skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, w okolicznościach faktycznych sprawy, słuszne było nadanie ww. rozkazowi personalnemu, wydanemu w pierwszej instancji, rygoru natychmiastowej wykonalności. Co prawda wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy i przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności powinny być poddawane ścisłej wykładni, tym niemniej zasad tych nie naruszono w sprawie. Jedną z przesłanek nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Z akt sprawy i motywów decyzji - rozkazu personalnego - wydanej w pierwszej instancji, wynika, że KWP miał na uwadze ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro bowiem Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania, to o wypełnianiu tej roli nie może być mowy, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić - z uwagi na przykład na postawione zarzuty w postępowaniu karnym. Sąd w związku z tym podziela stanowisko KGP, że rozkaz personalny wydany wobec Skarżącego spełnia wymagania przewidziane w art. 108 § 1 k.p.a.. 9. Sąd podziela ponadto stanowisko KGP wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, że zasada prawdy materialnej, która obowiązuje w toku postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie jest tożsama z zasadami obowiązującymi w postępowaniu karnym, czy w postępowaniu w sprawie o wykroczenie, czy w postępowaniu dyscyplinarnym. Celem postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. jest wyłączne ustalenie czy okoliczności, w których uczestniczył dany policjant, albo które są z tym zdarzeniem związane, zagrażają ważnemu interesowi służby. Podjęte w toku postępowania administracyjnego działania, o których mowa w art. 7 k.p.a., powinny zatem służyć ustaleniu czy zaszła przesłanka z ww. przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. - "ważny interes służby". Instytucje i zasady obowiązujące w postępowaniu karnym jak in dubio pro reo, do których odwołuje się Skarżący, nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów k.p.a. w związku z przepisami u.P. Organ administracyjny ma więc w toku postępowania administracyjnego, prowadzonego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., zmierzać do ustalenia, a następnie do dokonania oceny czy całokształt okoliczności faktycznych sprawy pozwala uznać, że zaszła przesłanka, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Wykazanie przez organ, na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów, że zaszła przesłanka z ww. przepisu daje możliwość zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Rację mają także organy administracyjne, że o ile wątpliwości w zakresie winy czy odpowiedzialności karnej mogą być rozstrzygane na korzyść oskarżonego (obwinionego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na mocy ww. przepisu, jeśli zajdzie "ważny interes służby". 10. Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji nie miały prawo wszcząć wobec Skarżącego postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., jak i ocenić, że "ważny interes służby" przemawiał za zwolnieniem z niej Skarżącego. Przy czym ta przesłanka zwolnienia powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por.m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 1 grudnia 1994 r. sygn. akt III ARN 65/94, OSNP 1995/3/31, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99, LEX nr 47389). 11. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w u.P. nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. Wskazać należy, że pojęcie nieostre ,,ważnego interesu służby" zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant, któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony". 12. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszeń przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 § 1 KPK i art. 39 ust. 1 u.P. jak i art. 25 ust. 1 u.P. Sąd podziela stanowisko organów, że stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się pewnymi specyficznymi elementami, których brak w konstrukcjach cywilnoprawnych. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest dobrowolny i generuje ograniczenia. Prawa i obowiązki funkcjonariusza Policji rozciągają się na czas pełnienia służby, jak i czas prywatny. W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. Naczelny Sąd Administracyjny podnosił wielokrotnie, że funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości, co do jego kwalifikacji etycznych (v. wyrok z 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 1056/11, publ. CBOSA). Funkcjonariusz musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Każdy policjant zobowiązany jest do podjęcia działań służących budowaniu zaufania do Policji, a także dbałości o społeczny wizerunek Policji jako formacji. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyroki NSA z: 29 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 1853/13; 5 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 111/15, pub. CBOSA). Policjantów obowiązują zatem szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego stanowi sprzeniewierzenie się ich obowiązkom. Policjant musi posiadać nieposzlakowaną opinię, co jest warunkiem podstawowym, wskazanym w art. 25 ust. 1 u.P., niezbędnym do pełnienia służby. Policja jako formacja stoi na straży praworządności, a sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji, o których mowa wyżej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 u.P., do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 u.P.). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, to jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje Skarżąca. 13. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. 14. Sąd stwierdza, że w świetle akt sprawy nie sposób uznać, że KGP nie zważył interesu Skarżącego oraz interesu służby, rozumianego jako interes społeczny, bowiem organ ten ustalił, że ten drugi interes powinien mieć pierwszeństwo. Warto też wskazać, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że postępowaniu dotyczącym zwolnienia funkcjonariusza ze służby słuszny interes funkcjonariusza - w rozumieniu art. 7 k.p.a. - wyraża się w zasadzie w pozostawieniu go w służbie, gdyż dla policjanta stanowi ona jego źródło utrzymania. Głównie zatem będzie to interes ekonomiczny, którego oczywistość jest dla wszystkich w pełni zrozumiała (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 2557/12, publ. CBOSA). W interesie społecznym pozostaje natomiast, aby zadania i czynności służbowe były wykonywane przez funkcjonariuszy Policji spełniających warunki określone w art. 25 ust. 1 u.P. 15. Organy obu instancji wykazały, że Skarżącemu postawiono zarzuty, a w związku z postawionymi zarzutami jak i ich kwalifikacją prawną, Skarżący przestał spełniać przesłanki, o których mowa w art. 25 ust. 1 u.P. i konieczne było zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Nie sposób więc za zasadne uznać zarzuty skargi w tym zakresie. Także Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wskazuje, że policjant któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, a nawet taki, wobec którego zostały podjęte czynności procesowe traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (v. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2024 r., sygn. akt: III OSK 322/23, publ. CBOSA). 16. Nie można się też zgodzić ze stwierdzeniem, że skoro doszło do wydania decyzji sprzecznych z oczekiwaniami strony, organy administracyjne dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. W świetle akt administracyjnych i znajdujących się w nich dowodów, doszło do zebrania i rozpoznania w sposób prawidłowy wszystkich niezbędnych materiałów w sprawie, przy uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zaś oceny prezentowane w wydanych w sprawie rozkazach personalnych obu instancji były zgodne z zasadą wynikającą z art. 80 k.p.a. Organy obu instancji orzekały na podstawie przepisów prawa, a w szczególności na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., uzasadniając decyzje w sposób należyty, zgodny z art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz wyjaśniając przesłanki, które miały decydujące znaczenie w sprawie. Nie sposób więc przyjąć, że doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. 17. Sąd oddalił wnioski dowodowe złożone w skardze oraz podczas rozprawy albowiem wykraczały one poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. 18. Sąd mając powyższe na względzie, uznał, że zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151 p.p.s.a.