II SA/Wa 1280/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.) Olga Żurawska-Matusiak Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355), po rozpatrzeniu odwołania [...] J. R. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] listopada 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. wydał postanowienie sygn. akt. [...] o przedstawieniu J. R. zarzutów o to, że w dniu [...] października 2014 r. w miejscowości [...] gm. [...] woj. [...] prowadził w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...]; przeprowadzone badanie na zawartość alkoholu wykazało 2,60 oraz 2,43 promila alkoholu we krwi, tj. o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. W dniu [...] grudnia 2014 r. Naczelnik Wydziału Sztab Policji Komendy Powiatowej Policji w P. wniósł o zwolnienie [...] J. R. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Organ wskazał na oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu określonego w art. 178a § 1 k.k. Powołał się na konieczność dbania o wizerunek Policji oraz utratę nieposzlakowanej opinii przez ww. funkcjonariusza, niezbędnej do pełnienia służby w tej formacji. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w P. poinformował [...] J. R. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. pełnomocnik J. R., wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w P. o zawieszenie - w trybie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. - postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby - do czasu zakończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, w dniu [...] grudnia 2014 r. funkcjonariuszowi postawiono zarzut popełnienia występku z art. 178a § 1 k.k., zaś oskarżony nie przyznał się do zarzucanego czynu i wskazał, że nie prowadził pojazdu w stanie nietrzeźwości. Oświadczył, że pojazd ten był prowadzony przez inną osobę, która jest wciąż poszukiwana, a jej ujawnienie będzie miało istotny wpływ na wynik toczących się postępowań. W dniu [...] marca 2015 r. pełnomocnik J. R. zapoznał się z aktami postępowania. Na protokole z zapoznania sporządził adnotację, iż zapoznał się osobiście, nie składa wniosków i uwag, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. pełnomocnik strony ponownie wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w P. o zawieszenie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, które toczy się przeciwko ww. przed Sądem Rejonowym w P. Wydział [...] Karny. Następnie, w dniu [...] marca 2015 r., pełnomocnik strony złożył na podstawie art. 75 § 1 k.p.a. wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w P., Wydział [...] Karny (sygn. akt [...]), w tym protokołów przesłuchania podejrzanego oraz świadków, a także opinii genetycznej oraz osmologicznej. Wobec ww. wniosku organ zwrócił się do Sądu Rejonowego w P., [...] Wydział Karny o udostępnienie aktu oskarżenia skierowanego przeciwko policjantowi, ów dokument wpłynął do Komendy Powiatowej Policji w P. w dniu 2 kwietnia 2015 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w P., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił [...] J. R. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż oczywistość popełnienia przez ww. czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. nie budzi wątpliwości. Świadczy o tym zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy, w tym: przeprowadzone oględziny, zeznania świadka oraz funkcjonariuszy interweniujących, badanie krwi na zawartość alkoholu etylowego, postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa oraz skierowany w dniu [...] lutego 2015 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. do Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Karny akt oskarżenia przeciwko J. R. ([...]), który wskazuje, iż z przeprowadzonych badań genetycznych wynika, że materiał pobrany z powierzchni koła kierownicy samochodu marki [...] o nr rej. [...] z prawdopodobieństwem graniczącym, że pewnością pochodzi od J. R. W ocenie organu, zgromadzony materiał dowodowy bezsprzecznie dowodzi, że J. R. w dniu [...] października 2014 r. popełnił, określony w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, czyn o znamionach przestępstwa zagrożonego odpowiedzialnością karną z art. 178a § 1 k.k. Organ zaznaczył, że nie jest konieczne przyznanie się funkcjonariusza do winy, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika oczywistość popełnienia czynu. Odnosząc się do przedstawionej przez stronę wersji zdarzenia, iż to nie on kierował własnym samochodem, tylko inny nieznany mu mężczyzna o imieniu [...], organ stwierdził, że zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, niewyobrażalne jest, aby J. R. przekazał własny samochód do kierowania obcemu mężczyźnie, tym bardziej, że z zeznania świadka – R. W. jednoznacznie wynika, że zza kierownicy samochodu wysiadł J. R., zaś innych osób w pobliżu samochodu nie było. Także policjanci biorący udział w interwencji nie zastali na miejscu zdarzenia innych osób oprócz kierujących pojazdami biorącymi udział w kolizji, tj. J. R. i R. W. W ocenie organu J. R. świadomie podjął działania mające utrudnić prowadzenie postępowania karnego oraz administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby, co wynika ze złożonych przez niego w dniu [...] grudnia 2014 r. wyjaśnień do protokołu przesłuchania podejrzanego do sprawy o sygn. akt [...]. Złożone wyjaśnienia, sugerujące dopiero w dniu [...] grudnia 2014 roku, tj. po upływie przeszło dwóch miesięcy od zaistnienia zdarzenia, iż to inny nieznany mężczyzna prowadził jego samochód i doprowadził w dniu [...] października 2014 r. do kolizji drogowej są niedorzeczne i mają na celu uniknięcie przez J. R. odpowiedzialności karnej i służbowej jako funkcjonariusza Policji. Organ powołał się również na treść przepisu art. 25 ustawy o Policji i podkreślił szczególny stopień społecznego zaufania, z jakim wiąże się zawód policjanta, szczególną rolę tej formacji, jako służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, oraz publiczny wymiar Policji. Komendant zauważył, że popełnienie przez J. R. czynu o znamionach przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, o nagannym charakterze, dyskwalifikuje go jako policjanta. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony o dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w P., Wydział [...] Karny (sygn. akt [...]), w tym w szczególności protokołów przesłuchania podejrzanego oraz świadków, a także opinii genetycznej oraz osmologicznej, Komendant stwierdził, że oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie można uzależniać od konieczności przeprowadzenia przez organ quasi postępowania przygotowawczego. Oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy. Postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. Jakkolwiek obowiązkiem organu Policji jest zebranie dowodów świadczących o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, to jednak nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 k.p.k. Organ podkreślił, że postawienie zarzutów konkretnej osobie w postępowaniu karnym przesądza o zaistnieniu nie tylko zdarzenia o znamionach czynu zabronionego, lecz przestępstwa. Skoro więc na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego przedstawiono J. R. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., a następnie skierowano akt oskarżenia, to istniały podstawy by przyjąć oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Natomiast dokonywanie czynności procesowych w postaci studiowania śladów genetycznych i osmologicznych stanowiłoby istotną ingerencję w kompetencje organów postępowania przygotowawczego. Z tych względów, zdaniem organu, wniosek strony w sprawie uzupełnienia dowodów jest bezzasadny. Za nieuzasadnione organ uznał wnioski strony o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia J. R. ze służby do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Natomiast odpowiedzialność, o jakiej mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w zakresie oczywistości popełnienia przez stronę czynu o znamionach przestępstwa, uniemożliwiającej pozostawienie policjanta w służbie, stanowi odpowiedzialność niezależną od odpowiedzialności karnej. W przedmiotowej sprawie zgromadzone dowody bezsprzecznie potwierdzają, iż J. R. w dniu [...] października 2014 r. popełnił czyn o znamionach przestępstwa, o jakim mowa w art. 178a § 1 k.k. Końcowo organ zaznaczył, iż przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji o wyrażenie opinii w przedmiocie zwolnienia J. R. ze służby. Do dnia wydania ww. rozkazu personalnego opinia nie wpłynęła do Komendy Powiatowej Policji w P. Od powyższego rozkazu personalnego J. R. złożył odwołanie zarzucając naruszenie: - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego, - art. 101 § 1-3 k.p.a. w związku z art. 123 § 1 - 2 k.p.a. oraz art. 125 § 1 k.p.a. w związku z art. 6, art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie wydania przez organ postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, a przez to uniemożliwienie stronie wszczęcia postępowania odwoławczego w ww. zakresie, - art. 80 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie informacji o wydaniu decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, co pozostaje w wyraźniej sprzeczności ze stanowiskiem organu w przedmiocie zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, - art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 - 2 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., a także art. 123 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 135f ust. 7 i 8 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego tj. opinii genetycznej i osmologicznej, która przeczy tezie, że popełnienie przez stronę zarzucanego jej czynu jest oczywiste, - art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie, że zachodzi przesłanka zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, - art. 80 k.p.a. oraz art. 135g ust. 1 - 2 ustawy o Policji poprzez dowolne stwierdzenie, że funkcjonariusz świadomie podejmował działania mające utrudniać postępowanie karne. W związku z powyższymi zarzutami J. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Komendant [...] Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...] maja 2015 r. wskazał, iż oczywistość popełnienia przez J. R. czynu o znamionach przestępstwa nie budzi wątpliwości. Stwierdził, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że prokurator Prokuratury Rejonowej w P., działając w sprawie karnej sygn. akt [...], wydał w dniu [...] listopada 2014 r. postanowienie o przedstawieniu [...] ([...]) J. R. zarzutu popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, określonego w art. 178a § 1 k.k., tj. iż w dniu [...] października 2014 r. w miejscowości [...] Gm. [...] woj. [...] prowadził w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości samochód osobowy marki [...], a przeprowadzone badanie na zawartość alkoholu wykazało 2,60 oraz 2,43 promile alkoholu we krwi. Jak ustalono na podstawie protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] października 2014 r., w tym dniu ok. godz. 20:30 bezpośredni świadek zdarzenia poruszał się samochodem marki [...] ul. [...] w miejscowości [...], jadąc w kierunku [...]. Nadjeżdżający z przeciwnego kierunku ruchu samochód marki [...] nagle zjechał na pas jezdni, którym poruszał się świadek zdarzenia. W celu uniknięcia zderzenia świadek gwałtownie zahamował i skierował pojazd na pobocze. Pomimo wykonania tego manewru pojazdy zderzyły się lusterkami bocznymi od strony kierowców. Kierujący pojazdem marki [...] nie zatrzymując się odjechał w kierunku ul. [...], zaś świadek, poruszający się samochodem marki [...], obserwując [...] w lusterku wstecznym zawrócił i nie tracąc pojazdu z oczu pojechał za nim. Kierujący pojazdem marki [...] zatrzymał się na poboczu po prawej stronie. Gdy świadek zaparkował za tym pojazdem, z miejsca kierowcy [...] wysiadł mężczyzna, który najpierw podszedł do drzwi pasażera, a następnie do słupa oświetleniowego. Tam podszedł świadek zdarzenia, który stwierdził, że mężczyzna, który wysiadł z samochodu [...], a który uprzednio nim kierował, wypowiadał się niezrozumiale i miał kłopot z utrzymaniem równowagi. Przy czym świadek zeznał, że zarówno w samochodzie [...], jak również w pobliżu, nikogo nie było poza mężczyzną, który wysiadł z fotela kierowcy [...]. Wezwanym na miejsce zdarzenia funkcjonariuszom Policji świadek wskazał kierującego samochodem [...], który zdaniem świadka był nietrzeźwy, a którym okazał się J. R. Świadka zdarzenia poddano badaniu na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu. Zgodnie z protokołem z przebiegu badania trzeźwości urządzeniem elektronicznym, świadek kierujący samochodem marki [...] był trzeźwy. Zgodnie z zeznaniami świadków, J. R. w trakcie przeprowadzania interwencji i ustalania okoliczności zdarzenia zachowywał się bardzo agresywnie i nie stosował się do poleceń zachowania zgodnego z prawem. Wymieniony, który odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, został zatrzymany, a następnie pobrano od niego krew, celem przeprowadzenia badania na zawartość alkoholu. Zakład Medycyny Sądowej przekazał do akt sprawy wynik badania, zgodnie z którym krew pobrana od J. R. w dniu [...] października 2014 r. o godz. 22:50 zawierała 2,60 promile alkoholu etylowego, zaś o godz. 23:50 - 2,43 promile według metody chromatografii gazowej. J. R. przesłuchany w sprawie w dniu [...] grudnia 2014 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż w dniu [...] października 2014 r. pod sklepem spożywał alkohol z nieznanymi osobami. Ponieważ w pewnym momencie zamknięto sklep, zaś wymieniony chciał dalej pić, nieznany mężczyzna zaproponował, że mogą pojechać do innego sklepu po alkohol. Ten mężczyzna miał wsiąść za kierownicę, zaś J. R. na fotelu pasażera. W pewnym momencie wymieniony usłyszał huk, jakby coś uderzyło w samochód. Kierujący mężczyzna zatrzymał pojazd i wysiadł, gdy natomiast wysiadł J. R., tamtego mężczyzny już nie było. Organ odwoławczy podkreślił, iż z aktu oskarżenia przeciwko wymienionemu z dnia [...] lutego 2015 r. wynika ponadto, że w toku postępowania karnego przeprowadzono badania osmologiczne, które wykazały, że nie stwierdzono zgodności zapachowej pomiędzy śladem zapachowym z siedziska kierowcy, zabezpieczonego podczas oględzin samochodu [...], a materiałem porównawczym, pobranym od J. R. Jednocześnie wskazano, że materiał pobrany podczas oględzin do badań genetycznych z powierzchni koła kierownicy samochodu marki [...], z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, pochodzi od J. R. Z kolei materiał uzyskany podczas oględzin z powierzchni dźwigni zmiany biegów tego samochodu jest mieszaniną pochodzącą od co najmniej dwóch osób, przy czym jedną z nich, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, jest J. R. Przy czym pojazd po zatrzymaniu odebrała w dniu [...] października 2014 r. jego właścicielka. Zdaniem organu odwoławczego, również pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj.: zeznania świadków, oględziny pojazdów wraz z dokumentacją fotograficzną, protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, szkic miejsca zdarzenia, protokoły zatrzymania osoby, pobrania materiału porównawczego, postanowienia o zasięgnięciu opinii biegłych, postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, protokół pobrania krwi, wyniki badania krwi i moczu potwierdzają, iż J. R. prowadził w dniu [...] października 2014 r. pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości. W ocenie organu odwoławczego, bez wpływu na oczywistość popełnienia ww. czynu pozostaje fakt, że przesłuchany w charakterze podejrzanego policjant formalnie, do protokołu sporządzonego z tej czynności w dniu [...] grudnia 2014 r., nie przyznał się do winy. Jednocześnie złożone w tym dniu wyjaśnienia ocenić należy jako przyjętą przez wymienionego linię obrony. Nie zmienia powyższego także podnoszony przez pełnomocnika strony wynik badań osmologicznych. Ekspertyza osmologiczna jest dowodem opartym na wiedzy specjalistycznej i w tym zakresie niezbędne jest posłużenie się w procesie karnym specjalistami odpowiedniej gałęzi wiedzy. Jest to dowód o charakterze naukowym i winien on odpowiadać odpowiednim kryteriom, przede wszystkim bazować na akceptowalnych w świecie nauki i praktyki podstawach teoretycznych i empirycznych. Przy czym w ocenie sądów karnych, dowód z ekspertyzy osmologicznej - przynajmniej na obecnym etapie badań i doświadczeń, oraz dotychczasowej praktyki organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości - takiej cechy nie posiada i nie może być stawiany na tym samym poziomie pewności i niezawodności co na przykład dowód z ekspertyzy daktyloskopijnej czy identyfikacja na podstawie kodu DNA. Z tego względu, ta kryminalistyczna metoda identyfikacji winna być traktowana w procesie dowodzenia w postępowaniu z najwyższą ostrożnością. Odnosząc się do braku możliwości pozostawienia wymienionego w służbie organ stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, poszczególne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie do służby w Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji związana jest z utratą przez funkcjonariusza przymiotu nieposzlakowanej opinii na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. W przedmiotowej sprawie przesłankę dotyczącą braku możliwości pozostawienia J. R. w służbie po dokonaniu czynu o znamionach przestępstwa należy zatem upatrywać w trosce o autorytet Policji. Tym samym uznać należy, że została spełniona druga z przesłanek, o których mowa w ww. przepisie. Komendant [...] Policji podkreślił również, że spełnione zostały inne wymagania formalne warunkujące zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w tym m. in. zachowanie trybu wnioskowania o opinię przez Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby. Odnosząc się do kwestii zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego organ odwoławczy stwierdził, że wniosek w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie uzależnia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego i wydania prawomocnego wyroku sądowego, lecz od oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie uniemożliwia dalsze pozostanie w służbie. Stąd rozpoznanie sprawy o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie powołanego przepisu prawa jest możliwe bez konieczności rozstrzygnięcia prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej, bowiem brak jest związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a prowadzonym postępowaniem karnym. W odniesieniu natomiast do twierdzenia pełnomocnika, że niewydanie przez organ I instancji postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania uniemożliwiło stronie wszczęcie postępowania odwoławczego, naruszając w ten sposób prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, organ wskazał, że aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Przy czym strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, może bowiem je kwestionować w odwołaniu od decyzji I instancji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Stąd zarzut naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu nie jest trafny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2015 r. J. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił: - naruszenie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. przez zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, podczas gdy podjęcie powyższej czynności, z uwagi na wątpliwości jakie się pojawiły na tle zgromadzonego w postępowaniu karnym materiału dowodowego, jawiło się jako konieczne, a treść rozstrzygnięcia Sądu w zakresie zarzucanego oskarżonemu występku winna mieć wpływ na wynik przedmiotowego postępowania, - naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na pozornym przeprowadzeniu dodatkowego postępowania zmierzającego do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez nieustosunkowanie się w sposób wyczerpujący i należyty do wyników badań osmologicznych i genetycznych złożonych do akt sprawy postępowania administracyjnego, - naruszenie art. 8 art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na podważeniu zaufania uczestników postępowania do działania organu państwowego z powodu niewskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których pominięto częściowo dowód z testów genetycznych, oraz na odniesieniu się w sposób jednostronny do wniosków zawartych w opinii osmologicznej, pomimo iż zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami organ II instancji był zobligowany do kompleksowego rozważenia materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, - naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego poprzez dowolne przyjęcie, że w stosunku do skarżącego zaistniała przesłanka w postaci "oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, uniemożliwiająca jego pozostanie w służbie", pozwalająca na jego natychmiastowe zwolnienie ze służby w Policji, podczas gdy materiał dowodowy znajdujący się w aktach postępowania administracyjnego nie uprawnia do wysnucia tak daleko idących wniosków. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi J. R. podniósł, iż na obecnym etapie postępowania karnego nie tylko brak jest oczywistych dowodów przesądzających o jego sprawstwie. Biorąc pod uwagę wnioski zawarte w opinii osmologicznej, wątpliwym jest by popełnił on przypisywany mu występek. Powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny wskazują, iż przedmiotowe postępowanie winno być zawieszone zgodnie z art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., albowiem wątpliwości, które pojawiły się w toku procesu karnego, uniemożliwiają wydanie zgodnej z prawem decyzji administracyjnej. Dopiero wydanie wyroku skazującego, będzie podstawą do prawidłowego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt. 8 ww. ustawy. Skarżący zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ na podstawie przeprowadzonych badań osmologicznych, materiału pobranego podczas oględzin do badań genetycznych z powierzchni koła kierownicy samochodu uznał, iż oczywistym jest, że w dniu wypadku skarżący jechał samochodem marki [...]. Skarżący podkreślił, że w dniu [...] października 2014 r. jechał jako pasażer samochodem marki [...] i nie prowadził tego pojazdu (sam fakt przebywania w samochodzie nie może świadczyć o ustaleniu osoby prowadzącej pojazd, co błędnie podnosi organ). Biorąc pod uwagę wewnętrzny dysonans zachodzący pomiędzy poszczególnymi źródłami dowodowymi, błędnym jest stwierdzenie, że z akt karnych przedmiotowej sprawy, w sposób oczywisty wynika, iż popełnił on czyn o znamionach przestępstwa. Skarżący zarzucił organowi, że ten w uzasadnieniu decyzji dokonuje gradacji dowodów poprzez dowolne uznanie, że opinia osmologiczna nie posiada cech powszechnie akceptowalnych w świecie nauki i praktyki, albowiem nie jest oparta na odpowiednich podstawach teoretycznych i empirycznych. Ponadto organ nie odniósł się w sposób kompleksowy do badań genetycznych znajdujących się w aktach sprawy, a świadczących na korzyść skarżącego. Z badań tych wynika, iż materiał uzyskany podczas oględzin z powierzchni dźwigni zmiany biegów jest mieszaniną pochodzącą od co najmniej dwóch osób, co w sposób oczywisty winno skutkować zaistnieniem wątpliwości po stronie organu odnoszących się co do kwestii sprawstwa skarżącego. Z powyższego wynika, zdaniem skarżącego, iż organ II instancji jedynie w sposób pozorny przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, co stanowi naruszenie zasady zaufania strony do organu władzy publicznej. Organ pominął częściowo dowód z opinii genetycznej oraz odniósł się w sposób jednostronny i arbitralny do wyników opinii osmologicznej. Powyższe ekspertyzy w swoich wnioskach zawierały fakty świadczące przeciwko tezie wysnuwanej przez organ jakoby oczywistym było popełnienie czynu o znamionach przestępstwa przez skarżącego, uniemożliwiające jego pozostanie w służbie. Zdaniem skarżącego, decyzja uznaniowa powinna być w sposób należyty uzasadniona. Możliwość wyboru rozstrzygnięcia, która została przyznana przez ustawodawcę, nie daje organowi prawa do podejmowania arbitralnych rozstrzygnięć, a taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W ocenie skarżącego, organ winien przyjąć, że jakkolwiek zeznania jedynego świadka zdarzenia stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania karnego i dyscyplinarnego, to nie dostarczyły dowodów, w świetle których można mówić o "oczywistości" popełnienia przestępstwa przez skarżącego. W świetle pozostałych dowodów nie można bowiem wykluczyć, iż pojazdem kierowała inna osoba. Zebrany i przedstawiony do rozstrzygnięcia materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia oczywistości popełnienia przestępstwa przez skarżącego, co stanowi o naruszeniu przez organ prawa materialnego. Zdaniem skarżącego, organy Policji nie uwzględniły podczas rozpatrywania sprawy słusznego interesu skarżącego, w sposób arbitralny dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego pomijając okoliczności świadczące na korzyść skarżącego. Świadczy to o przekroczeniu granic uznania administracyjnego i błędnym zastosowaniu normy prawnej określonej w art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 1280/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2015 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie zwolnienia [...]J. R. ze służby - nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie Policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Użycie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy zwrotu, iż policjanta "można zwolnić" przy spełnieniu przesłanek określonych w powyższym przepisie, oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Z tego względu kontrola sądowa aktu administracyjnego o charakterze uznaniowym jest ograniczona do zbadania, czy orzeczenie takie nie nosi znamion dowolności. Sąd nie jest uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, w tym - względów celowości czy słuszności. Zauważyć należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji był przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt K 35/06 (publ. OTK-A 2008, Nr 7, poz. 120) uznał jego zgodność z art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz brak jego niezgodności z art. 5, art. 42 ust. 3 Konstytucji, art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 5 i 14 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Trybunał uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie zastrzegł, że niedopuszczalne jest zwalnianie policjantów ze służby przez ich przełożonych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób automatyczny, w każdym przypadku stwierdzenia popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstw karnych lub karnoskarbowych, wbrew zawartym w nim przesłankom ocennym. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych). Użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzja podejmowana przez przełożonego powinna zatem uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Popełnienie przez policjanta czynu musi być oczywiste, muszą zatem istnieć określone dowody na jego zaistnienie. Charakter czynu wypełniającego znamiona przestępstwa karnego lub karnoskarbowego musi także uniemożliwiać dalsze pozostawanie policjanta w służbie. Przełożony funkcjonariusza obowiązany jest więc ocenić zebrany w sprawie materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie. Wskazane powyżej przesłanki dotyczące stosowania omawianego przepisu oraz istotna dolegliwość przewidzianej względem funkcjonariusza Policji sankcji przemawiają za możliwością stosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w przypadkach niewątpliwych, ustalonych przy wykorzystaniu całokształtu instrumentów służących kwalifikacji normatywnej danego czynu jako typu przestępstwa objętego dyspozycją omawianego przepisu. Oczywistość popełnienia przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie innych przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1077/06, publ. LEX nr 345201). Równocześnie jednak możliwości przyjęcia oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie można uzależniać od konieczności przeprowadzenia przed organem quasi postępowania przygotowawczego. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), choć oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, co powinno nastąpić z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, to jednak postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie powołanego powyżej przepisu nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. W konsekwencji nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 Kodeksu postępowania karnego. Z tego też względu postępowanie dowodowe w takiej sprawie musi znaleźć ograniczenia z uwagi na prowadzone postępowanie przygotowawcze i jego cele. Podkreślenia również wymaga, że sąd administracyjny kontrolując legalność decyzji, wydanej w oparciu o treść art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zobligowany jest zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Sąd nie może jednakże wyręczać organów administracji publicznej i samodzielnie dokonywać oceny zebranych dowodów. W szczególności nie może wskazywać, czy określonym dowodom lub wyjaśnieniom należało dać wiarę oraz czy znajdują swoje oparcie w pozostałych zgromadzonych dowodach. Należy również zaznaczyć, że odpowiedzialność o jakiej mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stanowi odpowiedzialność niezależną od odpowiedzialności karnej. Jak bowiem zasadnie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ Policji orzekając o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na podstawie ww. przepisu nie wchodzi w kompetencje uprawnionych organów ścigania oraz właściwego sądu karnego. Rolą organu Policji, jako organu administracji publicznej, jest natomiast bezsprzeczne ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił czyn noszący znamiona przestępstwa i czy popełnienie tego czynu jest oczywiste. Z powyższych względów należało na samym początku stwierdzić bezzasadność zarzutu skarżącego dotyczącego konieczności zawieszenia toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed sądem karnym, a dotyczącego popełnienia przez skarżącego przestępstwa określonego w art. 178a § 1 Kodeksu karnego. W tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07 (publ. j.w.), stwierdzając, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w oparciu o cytowany przepis, pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego. Podkreślić również należy, że "oczywistość" popełnienia przestępstwa może być stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, ale również i bez tej podstawy, lecz w oparciu o taką ocenę konkretnego zdarzenia, która nie pozostawia wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego. Gdyby bowiem ustawodawca chciał uzależnić zwolnienie policjanta ze służby na podstawie ww. przepisu od uprzedniego wydania prawomocnego wyroku skazującego, to taka regulacja znalazłaby się wprost w ustawie tak, jak ma to miejsce w przypadku popełnienia przez policjanta umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ściganego z oskarżenia publicznego. W tym przypadku art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji obligatoryjne zwolnienie Policjanta ze służby uzależnia od skazania tego policjanta prawomocnym wyrokiem sądu. Kwestię "oczywistości" popełnienia przestępstwa organy administracji oceniają zatem samodzielnie w oparciu o zebrany przez siebie materiał dowodowy. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego konieczne było ustalenie przez Sąd, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć fakt "oczywistego" popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, określonego w art. 178a § 1 k.k., oraz czy popełnienie tego czynu uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, dające podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby. Jakkolwiek bowiem postępowanie przed Sądem karnym, w którym został on oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., nie zostało w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego zakończone, to jednak organ zbadał i ocenił na podstawie dostępnego mu materiału dowodowego, czy popełnienie czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste. Okolicznością bezsporną, niekwestionowaną przez skarżącego jest fakt, że brał on udział w zdarzeniu drogowym mającym miejsce w dniu [...] października 2014 r. w miejscowości [...] Gm. [...]. Poza sporem pozostaje również, że pozostawał on wówczas w stanie nietrzeźwości. Choć bezpośrednio po zdarzeniu odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, to jednak badania przeprowadzone w dniu [...] października 2014 r. przez Zakład Medycyny Sądowej potwierdziły w sposób jednoznaczny, że krew pobrana od J. R. w dniu [...] października 2014 r. o godz. 22:50 zawierała 2,60 promile alkoholu etylowego, zaś o godz. 23:50 - 2,43 promile - według metody chromatografii gazowej. Powyższa okoliczność nie była nigdy zakwestionowana przez skarżącego, który jednak zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w ramach złożonej skargi, kwestionuje fakt kierowania samochodem osobowym, a w konsekwencji fakt oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Materiałem dowodowym, na którym oparte zostały wydane w sprawie rozstrzygnięcia, były materiały sporządzone przez Komendę Powiatową Policji w P., wymienione szczegółowo w uzasadnieniu rozkazu personalnego organu I instancji, w tym: telefonogram nr [...] z dnia [...] października 2014 r. godz. [...] nadany przez KPP dla Powiatu [...] z siedzibą w [...]; notatka urzędowa sporządzona w dniu [...] października 2014 r. przez [...] M. S. policjantkę KPP dla Powiatu [...] z siedzibą w [...], z opisem zdarzenia, w tym zachowania policjanta, oraz czynności podjętych po zdarzeniu, tj. pobrania krwi, badania lekarskiego, zabezpieczenia rzeczy, tj. legitymacji służbowej oraz odznaki policyjnej; protokół zatrzymania osoby, tj. J. R. [...]; protokół zatrzymania rzeczy [...]; protokół oględzin pojazdu marki [...] nr [...]; zlecenie z dnia [...] października 2014 r. badania lekarskiego oraz pobrania krwi J. R. skierowane do Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w P. w celu pobrania krwi i wystawienia stosownego protokołu z tych czynności do sprawy KPP dla Powiatu [...] nr [...]; protokoły przesłuchania świadków, w tym protokół przesłuchania świadka R. W. z dnia [...] października 2014 r., który potwierdził że ten sam człowiek, który wysiadł z samochodu, również wcześniej nim kierował i doprowadził do kolizji, bowiem od momentu kolizji do czasu, gdy dogonił pojazd, starał się go nie tracić z pola widzenia. Świadek potwierdził, iż nikogo więcej nie widział w samochodzie jak również w jego pobliżu oprócz zatrzymanego przez Policję mężczyzny. Powyższy materiał dowodowy stanowił podstawę wszczęcia śledztwa, a następnie wydania postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutu, o jakim mowa w art. 178a § 1 k.k., oraz skierowania w dniu [...] lutego 2015 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu (sygn. akt [...]). W ocenie Sądu, przedstawione powyżej okoliczności zdarzenia dają podstawę do przyjęcia oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu, o jakim mowa w art. 178a § 1 k.k. Skarżący, czego sam nie kwestionował, pił w dniu [...] października 2014 r. alkohol, a następnie jechał samochodem marki [...] będąc w stanie nietrzeźwości. Skarżący potwierdził również fakt zaistnienia kolizji z innym pojazdem. Natomiast z zeznań bezstronnego, naocznego świadka zdarzenia wynika, że po zatrzymaniu samochodu marki [...] zza jego kierownicy wysiadł skarżący. Świadek, stojąc obok skarżącego, wezwał Policję, a następnie wskazał go jako kierującego samochodem. Ponadto, jak zasadnie wskazał organ, z aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu wynika, że w toku postępowania karnego przeprowadzono badania osmologiczne, które wykazały, że nie stwierdzono zgodności zapachowej pomiędzy śladem zapachowym z siedziska kierowcy, zabezpieczonego podczas oględzin samochodu [...], a materiałem porównawczym, pobranym od J. R. Jednocześnie jednak stwierdzono, że materiał pobrany podczas oględzin do badań genetycznych z powierzchni koła kierownicy samochodu marki [...], z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, pochodzi od skarżącego. Z kolei materiał uzyskany podczas oględzin z powierzchni dźwigni zmiany biegów tego samochodu jest mieszaniną pochodzącą od co najmniej dwóch osób, przy czym jedną z nich, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, jest skarżący. Przy czym ww. samochód nie był własnością skarżącego. Wskazać w tym miejscu należy, iż w ocenie Sądu nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) poprzez pominięcie dowodu z testów genetycznych oraz odniesienie się w sposób jednostronny do wniosków zawartych w opinii osmologicznej. Odnosząc się do przeprowadzonych badań osmologicznych oraz genetycznych organ powołał treść aktu oskarżenia z dnia [...] lutego 2015 r. wskazując na wyniki badań opisane w jego treści. Nieuwzględnienie przez organ wniosku dowodowego skarżącego nie może być uznane za "pozorne" - jak ujął to skarżący - przeprowadzenie postępowania dowodowego, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy zostały wyczerpująco ustalone i ocenione. Nie można też zgodzić się ze skarżącym, że w toku postępowania organ dopuścił się naruszenia art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej. Poza wszystkim podnieść należy, iż brak jest podstaw do przyjęcia, aby wyniki badań osmologicznych mogły mieć przesądzające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zdaniem Sądu, stwierdzone przez organ okoliczności wskazują w sposób niebudzący wątpliwości, że jedynym uczestnikiem tego zdarzenia był skarżący, co uzasadnia przyjęcie, że to on kierował przedmiotowym pojazdem. Podkreślić należy, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do przedstawienia skarżącemu zarzutów w dniu [...] grudnia 2014 r., a następnie skierowania aktu oskarżenia, co ma istotne znaczenie dla określenia prawdopodobieństwa popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Przy czym podkreślenia wymaga, iż dla uznania, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest konieczne przyznanie się funkcjonariusza do winy w postępowaniu karnym, jeżeli z całokształtu okoliczności wynika oczywistość popełnienia czynu. Jak zasadnie przyjął organ orzekający, bez wpływu na powyższą ocenę pozostają wyjaśnienia złożone przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2014 r., iż samochód marki [...] w dniu [...] października 2014 r. prowadził nieznany mu bliżej mężczyzna o imieniu [...], spotkany pod sklepem, gdzie skarżący wraz z innymi osobami spożywał alkohol. Zgodzić należy się z organem, iż powyższe wyjaśnienia stanowią wyłącznie linię obrony przyjętą przez skarżącego, która nie może odnieść oczekiwanego przez niego skutku. Uzasadnione jest również stanowisko organu, iż stwierdzenie "oczywistości" popełnienia czynu zabronionego określonego w art. 178a § 1 k.k., uniemożliwia skarżącemu dalsze pozostanie w służbie. W interesie społecznym, związanym ze szczególną rolą Policji jako podmiotu zaufania publicznego, jest aby funkcjonariuszami Policji pozostawały osoby o nieposzlakowanej opinii, co do których nie ma żadnych podejrzeń, związanych z popełnieniem czynów zabronionych. Należy bowiem zauważyć, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie zasad przestrzegania prawa i zasad etycznych. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też, policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Stąd też już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1886/10, publ. j.w.). W świetle powyższego, wbrew twierdzeniom skarżącego, brak było podstaw do uznania, że organy administracji publicznej przekroczyły granice uznania administracyjnego, określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zaś wydane w sprawie decyzje noszą cechy dowolności. Organy orzekające w sprawie nie tylko przedstawiły zebrany w sprawie materiał dowody, ale również rozważyły jego moc dowodową, a w jego wyniku doszły do przekonania, że spełnione zostały przesłanki zastosowania danej normy w sprawie. Stan faktyczny sprawy nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Skutkuje to ustaleniem oczywistości popełnionego czynu. Kwestia ustaleń faktycznych bezspornie wynika z uzasadnienia decyzji i nie pozostaje w sferze domniemań. Ponadto, w związku z trwającym postępowaniem karnym organy prawidłowo przyznały prymat interesu społecznego (interesu służby) nad słusznym interesem skarżącego. Trafnie bowiem przyjęły, że interes służby - jako dobro nadrzędne - uzasadnia konieczność niezwłocznego rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego. Jednocześnie Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, czy procesowego, uzasadniającego przyjęcie odmiennego stanowiska. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.