II SA/Wa 1305/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dnia 27 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. E. P. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1305/13 o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego postanawia 1. odmówić uzupełnienia wyroku, 2. przyznać adwokatowi E. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,20 zł, stanowiącą 23% podatku od towarów i usług. W dniu 9 kwietnia 2014 r., na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, apl. adw. P. T., działający z upoważnienia adw. E. P., ustanowionej z urzędu, złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1305/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. D., natomiast nie orzekł co do powyższego wniosku. Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego, adw. E. P., wystąpiła do Sądu o uzupełnienie wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r., poprzez zamieszczenie rozstrzygnięcia, w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 ustawy). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Należy stwierdzić, że wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1305/13, nie zasługuje na uwzględnienie. Uzupełnienie wyroku może mieć miejsce jedynie w przypadkach określonych w art. 157 § 1 powołanej ustawy, tj. w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie jest tego rodzaju orzeczeniem, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. Żaden z przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zobowiązuje sądu do zawarcia rozstrzygnięcia w tym zakresie w tego typu orzeczeniu. Wyjaśnić należy, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy może być rozpoznany przez wojewódzki sąd administracyjny odrębnym orzeczeniem, również po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie. Wniosek taki może także rozpoznać referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy). Reasumując, stwierdzić należy, że Sąd w niniejszej sprawie nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu, we wskazanym wyżej wyroku, orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji. Jednocześnie, odnosząc się do wniosku pełnomocnika w zakresie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, Sąd zważył, co następuje. Z akt sprawy wynika, że wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką w [...], jako pełnomocnik z urzędu dla J. D., adwokat E. P., upoważniła apl. adw. P. T. do zastępowania jej w niniejszej sprawie. P. T. stawił się na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r., wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części (vide protokół z rozprawy, k-57 akt). Zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461), stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Do tej kategorii spraw należy także sprawa ze skargi J. D. Natomiast stosownie do przepisu § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów, uznano, że pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł, podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług wynoszącą 23%. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, postanowiono, jak w pkt 2 sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).