II SA/Wa 1308/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz K. C. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) z dniem [...] maja 2015 r. zwolnił K. C. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] maja 2015 r. przeniósł z urzędu do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. W uzasadnieniu podał, że Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił z wnioskiem personalnym o przeniesienie wymienionej do pełnienia służby w tej jednostce organizacyjnej Policji. Wniosek uzasadnił koniecznością uzupełnienia stanu osobowego jednostki i potrzebą usprawnienia realizowanych zadań służbowych. Wskazał, iż wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji K. C. wskazała, iż dotychczas służbę w Policji pełniła w [...], nigdy natomiast nie składała raportu o przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], która oddalona jest od jej miejsca zamieszkania o około [...] km, czas więc dojazdu środkami komunikacji publicznej do nowego miejsca pełnienia służby – pociągiem wynosić będzie około [...] godzin i 10 minut, natomiast autobusem około [...] godzin i 38 minut. Dodała, iż opiekuje się rodzicami, pełnienie natomiast służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] uniemożliwi jej możliwość "szybkiego zareagowania w razie nagłego wypadku lub szybkiej konieczności przyjazdu do rodziców w celu udzielenia pomocy". Nadmieniła również, że w 2014 r. została skierowana do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] w celu orzeczenia dalszej przydatności do służby "z uwagi na podejrzenie [...]", która wydała orzeczenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o zdolności do służby w Policji z ograniczeniem – niezdolna do służby na zajmowanym stanowisku. Służba więc w tak odległej jednostce organizacyjnej Policji spowoduje brak możliwości i ciągłości w jej leczeniu, które odbywa się w [...] Szpitalu Wojskowym w [...]. Dodała także, iż nie jest osobą samotną, pozostaje w stałym związku, zmiana dotychczasowego miejsca pełnienia służby spowoduje więc także brak możliwości wspólnego przebywania, co będzie miało wpływ na wspólne pożycie. W piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania podniosła, iż pozostaje w ostatnim tygodniu 3-go miesiąca ciąży (12 tydzień). Z uwagi więc na jej wiek (41 lat) i wykrytą [...] jest to ciąża wysokiego ryzyka i zgodnie z zaleceniami lekarza od dnia [...] czerwca 2015 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim. Nadmieniła również, iż po urodzeniu dziecka będzie matką samotnie wychowującą. W związku z powyższym wniosła o wzięcie pod uwagę nowych okoliczności oraz pozytywne rozpatrzenie odwołania i pozostawienie jej na dotychczas zajmowanym stanowisku. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] i ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] czerwca 2015 r. oraz datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] na dzień [...] lipca 2015 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice zaś tej dyspozycyjności określa ustawa oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze, a stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną i dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny. W związku z tym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Z tego właśnie względu art. 28 ust. 1 ustawy stanowi, że mianowanie będące źródłem stosunku służbowego następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Wynika stąd, że konsensusu wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Poza tymi ograniczeniami przełożony właściwy w sprawach osobowych, może bez zgody policjanta przenieść go na inne stanowisko służbowe, w tym na stanowisko równorzędne. W myśl art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 ustawy, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby, albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, natomiast zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu, do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta), jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę. Stosując przy interpretacji powołanych przepisów zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej należy przyjąć, że właściwy komendant Policji jest uprawniony w drodze decyzji uznaniowej, na podstawie art. 36 ustawy, do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w innej miejscowości bez jego zgody. Organ podniósł, że ustawa nie określa przy tym żadnych warunków owego przeniesienia, nie wskazuje też kryteriów ani przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala zatem uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne i nie ma charakteru dowolności. Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o zwolnieniu K. C. z dniem [...] maja 2015 r. z zajmowanego stanowiska służbowego oraz przeniesieniu jej z dniem [...] maja 2015 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby – jednostki organizacyjnej Policji – Komendy Powiatowej Policji w [...], która posiada największy wskaźnik wakatów w garnizonie [...] – 10 % i miał na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania Komendy Powiatowej Policji w [...]. Ponadto dodatkową przesłanką, która została wzięta pod uwagę przy rozpatrywanie niniejszej sprawy był konflikt z jej bezpośrednią przełożoną, co mogło mieć negatywny wpływ na pozostałych policjantów komórki organizacyjnej, w której wymieniona dotychczas pełniła służbę. Zatem decyzję podjętą w zaistniałych okolicznościach przez organ I instancji, mieszczącą się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego, należy uznać za uzasadnioną, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Komendant Główny Policji wskazał, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony. Wymieniony policjant posiada bowiem takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Powiatową Policji w [...]. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu organ wskazał, iż to Komendant Wojewódzki Policji w [...] nadzoruje realizację czynności zakresu zadań jednostek i komórek organizacyjnych na podległym mu terenie, a poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych przez niego działań oceniana jest sprawność tej jednostki, a także jego umiejętności w zakresie doboru kadr i obsady stanowisk. Dodać przy tym także należy, iż dobór odpowiedniej kadry leży w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W sytuacji natomiast, w której możliwość obsady stanowisk, a także kreowania polityki kadrowej byłaby ograniczona, zachwiana zostałaby struktura takich jednostek, a także podległość służbowa, tak ważna w instytucji jaką jest Policja. W kontekście powyższych wywodów nie znajduje również uzasadnienia argument strony dotyczący słusznego interesu policjanta, bo nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami dla skarżącej, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Podkreślenia bowiem wymaga, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącej oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. W niniejszej natomiast sprawie taka sytuacja właśnie ma miejsce. Organ podkreślił, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie jest krzywdzący dla skarżącej, bowiem w związku z przeniesieniem będzie jej przysługiwał zwrot kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby, a także możliwość ubiegania się o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 z późn. zm.). Mając na względzie okoliczność na którą powołała się skarżąca w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r., iż jest w ciąży organ wskazał, że zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w kodeksie pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Jeżeli oboje rodzice lub opiekunowie są funkcjonariuszami, z uprawnień może korzystać tylko jedno z nich. Uprawnienia pracowników związane z rodzicielstwem zostały określone w dziale ósmym kodeksu pracy (art. 176-1891). Ponadto w wymienionym dziale kodeks pracy wprowadza pewne ograniczenia w zakresie rozwiązania oraz zmiany stosunku pracy. Takie ograniczenie wprowadza między innymi art. 177 § 1 kodeksu pracy, w myśl którego pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie ciąży, a także w okresie urlopu macierzyńskiego pracownicy, chyba że zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z jej winy i reprezentująca pracownicę zakładowa organizacja związkowa wyraziła zgodę na rozwiązanie umowy. Organ podkreślił, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, lecz stosunkiem administracyjnym, który charakteryzuje się brakiem równorzędności jego podmiotów: policjanta i organu administracji publicznej. Zmiany treści tego stosunku wymagają wydania zazwyczaj rozstrzygnięć o charakterze administracyjnym, podlegających kognicji sądów administracyjnych. W stosunku służbowym policjanta nie ma umowy o pracę i w konsekwencji nie ma też jej wypowiedzenia, czy rozwiązania, o których mowa w powołanym art. 177 § 1 kodeksu pracy. W związku z powyższym ustawodawca regulując kwestie związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego policjanta, wprowadził do ustawy o Policji odrębne od pracowniczych normy ochronne związane z korzystaniem przez policjantów z uprawnień rodzicielskich, które to normy są adekwatne do specyfiki stosunku służbowego policjanta. Przepisy regulujące nawiązanie, zmianę i rozwiązanie stosunku służbowego policjanta zostały zamieszczone przede wszystkim w rozdziale 5 ustawy o Policji zatytułowanym Służba w Policji. W powołanym rozdziale znajdują się między innymi regulacje dotyczące mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk (art. 32), przeniesienia policjanta do pełnienia służby albo delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę (art. 36), powierzenia policjantowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy (art. 37), przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych (art. 37a), przeniesienia na niższe stanowisko służbowe (art. 38), czy zwolnienia ze służby w Policji (art. 41). Jednocześnie w art. 44 ust. 1 ustawy o Policji ustawodawca wprowadził normę o charakterze ochronnym, dotyczącą policjantów korzystających z uprawnień związanych z rodzicielstwem (będących w ciąży, korzystających z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego). W normie tej określono też zakres ochrony danej grupy policjantów, ograniczając go do przypadków zwolnienia ze służby i też nie wszystkich, bo wyłączono spod ochrony przypadki zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6 ustawy o Policji. Przepis art. 44 ust. 1 ustawy o Policji stanowi odpowiednik regulacji zawartej w art. 177 Kodeksu pracy, przyznając policjantom ochronę przed rozwiązaniem stosunku służbowego, nie dając jednak tej ochrony w przypadku zmiany tego stosunku (np. mianowania na inne stanowisko służbowe, przeniesienia do innej jednostki Policji). W przepisie tym ustawodawca zatem w sposób odrębny niż w Kodeksie pracy uregulował uprawnienia policjantów związane z rodzicielstwem w zakresie ochrony przed rozwiązaniem bądź zmianą stosunku służbowego. Tym samym, stosownie do art. 79 ustawy o Policji, skoro przepis tej ustawy (art. 44 ust. 1) stanowi inaczej, nie można przyznać policjantowi prawa do ochrony przed zmianą stosunku służbowego w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego. Organ zwrócił uwagę, że szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego zmiany. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim, co już podkreślono, formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie można zatem przyjąć, że pomimo braku ograniczeń w przedmiotowym zakresie w ustawie o Policji i przy jednoczesnym określeniu przypadków, w których policjanci korzystający z uprawnień związanych z rodzicielstwem podlegają szczególnej ochronie (art. 44 ust. 1 ustawy o Policji), zamiarem racjonalnego ustawodawcy było, aby w stosunku do policjantów, od których wymaga się szczególnej dyspozycyjności i którzy są zobowiązani realizować istotne z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego zadania, stosować ograniczenia dotyczące zmiany miejsca pełnienia służby, które odnoszą się do pracowników. W tym kontekście stosowanie do policjantów przenoszonych do innych jednostek Policji ochrony przewidzianej w dziale ósmym kodeksu pracy w związku z art. 79 ust. 1 ustawy o Policji stanowiłoby niedopuszczalną nadinterpretację powołanych przepisów. Tym samym zdaniem organu fakt, że skarżąca jest obecnie w ciąży nie stanowi przeszkody do zwolnienia jej z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję K. C. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 79 ustawy o Policji w zw. z art. 178 § 1 kodeksu pracy poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej przepisy gwarantujące skarżącej ochronę w zakresie uprawnień rodzicielskich, w szczególności przeniesienie skarżącej do jednostki policji w innym mieście bez jej uprzedniej zgody; b) art. 79 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 177 § 1 w zw. z art. 42 § 1 kodeksu pracy poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej przepisy gwarantujące skarżącej ochronę w zakresie uprawnień rodzicielskich, w szczególności poprzez wypowiedzenie skarżącej warunków służby powiązanych ze zmianą stałego miejsca pełnienia służby; c) art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej przepisy i powielającej błędne przyjęcie, że stanowiska w różnych jednostkach Policji, w różnych zespołach wypełniających odmienne zadania są stanowiskami równorzędnymi, w szczególności zaś z uwagi na fakt, iż przy mianowaniu na nowe stanowisko nie zostało uwzględnione orzeczenie komisji lekarskiej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]; naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w konsekwencji czego doszło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, a która to decyzja nie spełniła wymogów przekonywującego i wyczerpującego uzasadnienia, przez co należy ją uznać za dowolną i arbitralną, a także poprzez nieuwzględnienie, że przeniesienie skarżącej do innej jednostki zostało dokonane bez uwzględnienia interesu służby oraz jest niezgodne ze słusznym interesem strony; Wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W dniu [...] grudnia 2015 r. skarżąca złożyła pismo procesowe stanowiące wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci zwolnienia lekarskiego, z którego wynika, iż przebywała na zwolnieniu od [...].10.2015 r. do [...].11.2015 r. oraz odpis skrócony aktu urodzenia dziecka z którego wynika, iż w dniu [...] listopada 2015 r. urodziła syna Igora T. L.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), policjant może być m.in. przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości m.in. z urzędu. Zaś w myśl ust. 2 tego przepisu, do przenoszenia policjanta właściwy jest m.in. komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa. Z kolei według art. 32 ust. 1 ustawy, do m.in. zwalniania policjanta ze stanowiska uprawniony jest m.in. komendant wojewódzki. Tym samym uznać należy, że właściwy Komendant Policji jest uprawniony w drodze decyzji uznaniowej na podstawie art. 36 ustawy do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w innej miejscowości bez jego zgody. Decyzja ta na charakter uznaniowy tzn. należy do sfery uznania administracyjnego. W praktyce oznacza to, że rozstrzygnięcie w niej zawarte nie może być dowolne, lecz musi wynikać z wszechstronnego oraz bardzo dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a ten cel można osiągnąć jedynie poprzez szczegółowe zbadanie sprawy administracyjnej i utrwalenie owych badań w aktach sprawy. Zatem obowiązki organu w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, ponieważ w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną role w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela wynikającym z treści art. 7 k.p.a. Natomiast z drugiej strony ograniczenie swobody uznania administracyjnego ustawodawca określa poprzez dyrektywy wyboru i wobec powyższego przy wydawaniu tego rodzaju decyzji organ musi rzetelnie i bardzo wnikliwie przeanalizować wszystkie okoliczności danej sprawy aby dojść do przekonania, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki i dopiero wówczas, w konsekwencji, wydać decyzję o takim charakterze. Wobec powyższego podejmując decyzję o charakterze uznaniowym, organ administracji musi przestrzegać m.in. zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz kierować się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych (art. 7 k.p.a.). Stąd też jest również zobowiązany do należytego oraz wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.pa.) i musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć oraz ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) i uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, uznaniowy charakter przepisu nie może więc prowadzić do wydania rozstrzygnięcia dowolnego, tj. bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz bez odniesienia się do wszystkich okoliczności w niej występujących i mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ – w ocenie Sądu – w sposób nieprawidłowy zastosował się do wymienionych wyżej powinności. Zgodzić się należy ze skarżącą, iż uzasadnienie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest lakoniczne i ogranicza się do trzech krótkich zdań, w których wskazano, że Komendant Policji w [...] wystąpił z wnioskiem personalnym o przeniesienie skarżącej do pełnienia służby w tej jednostce z uwagi na konieczność uzupełniania stanu osobowego jednostki i potrzebą usprawnienia realizowanych zadań służbowych, zaś [...] Komendant Wojewódzki Policji wniosek pozytywnie rozpatrzył. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. podjął próbę pełniejszego uzasadnienia konieczności i zasadności przeniesienia skarżącej do jednostki w innej miejscowości, nie mniej jednak ponownie stwierdzić należy, iż uzasadnienie co prawda 9-stronicowe, odnosi się w minimalnym stopniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy. W przeważającej mierze organ przytacza treść przepisów oraz poglądy judykatury, odnosząc się do argumentów skarżącej w minimalnym stopniu. Organ oczywiście przytoczył argumenty z odwołania skarżącej, ale nie odniósł się do nich szczegółowo. W szczególności wskazać należy, iż organ w ogóle nie odniósł się do kwestii konieczności sprawowania bezpośredniej opieki nad rodzicami skarżącej – skarżąca wskazała, że tylko na niej spoczywa obowiązek zajmowania się rodzicami. W odniesieniu do odległości pomiędzy jednostkami policji w [...] i [...], organ nawet w sposób niepełny przytoczył argumenty skarżącej, bowiem skarżąca w odwołaniu wskazywała, iż będzie musiała poświęcić ok. [...] godziny na dojazd w jedną stronę, co łącznie daje ok. [...] godzin dziennie, przy czym organ przyjął, że na drogę poświęcić będzie musiała [...] godziny. Bezsprzecznie uznać należy, iż jest to znacząca różnica. W dalszej kolejności, w kluczowej kwestii organ zdaje się zauważył jedynie, iż skarżąca jest w ciąży, co w jego ocenie nie będzie wpływało na zasadność dokonania jej przeniesienia. Nawet i w tym względzie organ nie pokusił się o przedstawienie w uzasadnieniu toku swojego rozumowania. Ograniczył się jedynie do przytoczenia jednego przepisu z kodeksu pracy oraz jednego z ustawy o Policji oraz stwierdzenia, że "fakt, iż [...] K. C. jest obecnie w ciąży nie stanowi przeszkody do zwolnienia wymienionej policjantki z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia jej do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]". Powyższe w ocenie Sądu jest niewystarczające i skutkowało niepełnym rozważeniem przez organ zaistniałej sytuacji w szczególności z pominięciem przepisów art. 79 ustawy o Policji i art. 178 kp. Wskazać należy, co podkreśla skarżąca, a do czego organ w żadnym zakresie się nie odniósł, iż ciąża skarżącej z uwagi na jej wiek oraz cukrzycę jest ciążą zagrożoną. Organ w uzasadnieniu w żaden sposób nie odniósł się do twierdzeń skarżącej w tym zakresie oraz przedłożonych przez nią przełożonemu stosownych dokumentów potwierdzających jej stan zdrowia – zwolnień lekarskich. Organ nie odniósł się także do podnoszonych kwestii związanych z wydanym względem skarżącej orzeczeniem komisji lekarskiej. Wskazać bowiem należy, iż Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. orzekła zdolność skarżącej do służby z ograniczeniem z powodu przebytego [...] z tendencją do nawrotów, zgłoszono przeciwwskazania do służby w zmiennych warunkach atmosferycznych oraz z narażeniem na infekcje i urazy. Zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej dla skarżącej utworzono w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] stanowisko pracy asystent Referatu Ochronnego Wydziału [...] Wojewódzkiej Policji w [...], a więc stanowisko administracyjno-biurowe na którym to stanowisku jak wskazuje skarżąca praca odbywała się od poniedziałku do piątku w godzinach 7:30-15:30. W ocenie Sądu przy wydawaniu decyzji organy nie rozważyły kwestii związanej ze słusznym interesem strony. Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane w oparciu o przeprowadzone w sposób niepełny postępowanie wyjaśniającej oraz bez uwzględnienia interesu służby oraz słusznego interesu skarżącej. Bezsprzecznie uznać należy, iż organy nie podjęły wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy, nie zebrały i nie rozpatrzyły w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, czym naruszyły art. 7, 77 § 1 k.p.a. Ponadto, uzasadnienia rozstrzygnięć nie są wystarczające co stanowi uchybienie art. 107 § 3 k.p.a. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. dotyczącego mianowania skarżącej na stanowisko [...] zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału Kryminalnego KPP w [...]. Rozkaz ten bowiem nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.