II SA/Wa 1308/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - K. C. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie uzasadniła wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06). W niniejszej sprawie, skarżąca, korzystający z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Poprzestała jedynie na literalnym wskazaniu wniosku. Niezależnie od powyższego Sąd uwzględnił wynikającą z akt sprawy okoliczność, iż skarżąca jest w ciąży. Jednak nawet ten fakt, nie może być wystraczającą podstawą do zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skutki zaskarżonej decyzji np. związane z dojazdem do miejsca pełnienia służby, czy okoliczność zapewnienia opieki rodzicom w chwili obecnej bezpośrednio nie dotykają skarżącej, ponieważ jak sama podkreśla - przebywa ona aktualnie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Należy podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.