II SA/Wa 1310/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe postanawia: odrzucić skargę. Minister Obrony Narodowej (dalej: "organ") decyzją z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] , w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2024 r. nr [...], utrzymującej w mocy rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] (pkt [...]) w sprawie wyznaczenia P.W. z dniem [...] sierpnia 2024 r. na stanowisko służbowe: szef wydziału [...] - Wydział [...] – Oddział [...] – Pion [...] w Agencji [...]. P.W. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej: naruszenie prawa procesowego, tj.: – art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. polegające na nierozpoznaniu wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy przez bezstronny organ, ponieważ decyzję w I instancji wydał Departament Kadr, który również przygotował projekt decyzji II instancji, co rodzi uzasadnione wątpliwości co do bezstronności i niezależności rozstrzygnięcia, - art. 127 § 2 k.p.a. polegające na przygotowaniu projektu rozstrzygnięcia przez pracowników organu I instancji, którzy podlegali wyłączeniu stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w postępowaniu, w którym bez własnej winy nie brał udziału. Jednocześnie wystąpił o uchylenie w całości decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej, zatem również decyzje w takim przedmiocie, podjęte w trybie wznowieniowym, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd obowiązany jest zbadać, czy podlega ona jego kontroli. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym - art. 58 § 3 p.p.s.a. Granice kognicji rzeczowej sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., jak również wynikają ze szczególnych przepisów, zawartych w innych aktach prawnych. Wyszczególnienie w powyższym przepisie aktów i czynności oraz spraw ma charakter wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż w nim wskazanych, nie podlega właściwości sądów administracyjnych. W ocenie Sądu skarga jest niedopuszczalna. Decyzje w sprawach wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe dotyczą uprawnień w ramach stosunku służbowego żołnierzy zawodowych. Stosunek służbowy żołnierzy zawodowych oparty jest na podporządkowaniu organom wojskowym i możliwości jednostronnego kształtowania statusu żołnierzy zawodowych przez te organy. Ograniczenie prawa do sądu w sprawach wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe związane jest koniecznością zapewnienia spójnego i sprawnego funkcjonowania Sił Zbrojnych i zagwarantowania realizacji ich konstytucyjnych zadań, w szczególności określonych w art. 26 Konstytucji RP. W konsekwencji, ograniczenie prawa do sądu żołnierza zawodowego może dotyczyć takich sporów ze stosunku służbowego, w których to ograniczenie jest usprawiedliwione realizacją wartości konstytucyjnych (patrz: postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 925/10). W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Sąd podziela stanowisko organu, że skarga do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Jest to sprawa wynikająca z zakresu podległości służbowej pomiędzy przełożonymi i podwładnymi. Podległość służbowa jest cechą szczególną, charakterystyczną dla tzw. stosunków służbowych, stanowiących podstawę pełnienia służby w wojsku i innych służbach paramilitarnych. Znaczny zakres takiej podległości sprawia, że w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów. Tym samym przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Sprawa taka, stosownie do art. 5 pkt 2 p.p.s.a. - nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Zdaniem Sądu, powierzenie oficerowi obowiązków służbowych na innym stanowisku jest aktem kierownictwa wewnętrznego z zakresu administracji i ma na celu realizację polityki kadrowej w Wojsku Polskim. Zgodnie z przepisem art. 122 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 825 z późn. zm.), skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawie wyznaczenia i przeniesienia na stanowisko służbowe oraz zwolnienia ze stanowiska służbowego, a także przeniesienia do dyspozycji. Wyłączenie przewidziane w powołanym przepisie przesądza o niedopuszczalności skargi wnoszonej na wszystkie decyzje wydawane w zakresie określonym tym przepisem. Dotyczy to również decyzji podjętych w postępowaniach nadzwyczajnych, w tym w trybie wznowieniowym, przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.), których przedmiotem jest decyzja wskazana w art. 122 ust. 3 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny (por. postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt I OSK 781/05). Jeżeli zatem ustawodawca wyłączył możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji wymienionych w art. 122 ust. 3 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny, to skargę P.W. wniesioną w przedmiotowej sprawie uznać należy za niedopuszczalną. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.