II SA/Wa 1322/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dnia 26 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaconego świadczenia mieszkaniowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. K. w skardze na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w przedmiocie zwrotu nadpłaconego świadczenia mieszkaniowego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, podnosząc, że jako żołnierzowi w stopniu szeregowego przysługuje mu najniższe uposażenie, którego wysokość nie pozwala mu na zwrot świadczenia mieszkaniowego, wobec znacznych wydatków rodziny związanych z przeprowadzką i zagospodarowaniem kwatery tymczasowej, a także studiami żony i spłatą kredytu studenckiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ochrona tymczasowa możliwa jest wyłącznie wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje skutki, których – w razie uwzględnienia skargi – nie będzie można cofnąć. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek, przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 569/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/06). Wiąże się to z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania. Wyjaśnić należy, że pojęcie szkody w świetle art. 61 § 3 cytowanej ustawy, rozumieć należy jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei przesłanka "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" winna być rozumiana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie zwrotu nadpłaconego świadczenia mieszkaniowego w wysokości 1.140,00 zł został zawarty w skardze, jednakże, oprócz zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji i ogólnikowym wskazaniu na brak środków w budżecie rodziny na zwrot wypłaconego świadczenia mieszkaniowego, nie zostały wykazane przesłanki, dla których Sąd winien wstrzymać jej wykonanie. Skarżący nie podał żadnych informacji na temat swojego majątku (w tym posiadanych nieruchomości, przedmiotów wartościowych, oszczędności) oraz majątku osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowych, nie przedłożył wyciągów z rachunków bankowych, kont, czy lokat bankowych. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w omawianym przepisie. Należy podkreślić, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, LEX nr 1467667). Jeszcze raz trzeba wskazać, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem. Jednocześnie trudna sytuacja finansowa strony sama w sobie nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3440/13, LEX nr 1406550, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 516/16). Jak już wyżej wskazano, obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Nadto podnieść należy, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada jego zgodności z prawem, a jedynie ocenia czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.