II SA/Wa 1323/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant referent stażysta Paulina Okrój, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. Komendant Powiatowy Policji w [...] decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], na podstawie art. 92 ust. 1, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji w związku z § 2 ust. 1 pkt 1, § 3 i § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130) przyznał E.S. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lipca 2017 r. w wysokości stawki dziennej przewidzianej dla policjanta posiadającego rodzinę. W uzasadnieniu Komendant podał, że oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] lipca 2017 r. wymieniona zwróciła się o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w związku ze zmianą miejsca zamieszkania do miejscowości S., w której to miejscowości posiada tytuł prawny do lokalu. Poinformowała, że czas dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby przekracza dwie godziny w obie strony, czyli nie spełnia przesłanki do uznania za miejscowość pobliską miejsca pełnienia służby. Organ przytoczył art. 92 ustawy o Policji . Wskazał, że w związku ze zmianą miejsca zamieszkania E. S. zdała kwaterę tymczasową (którą otrzymała pełniąc służbę w KPP [...] na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r.) do zasobu [...] w dniu [...] czerwca 2017 r. Organ przytoczył § 1 ust. 2 pkt 1-5 powołanego wyżej rozporządzenia. Stwierdził następnie, że ponieważ ustawodawca ewidentnie wskazał o jakie lokale mieszkalne i dom chodzi, a cytowany przepis nie dotyczy kwatery tymczasowej, w związku z tym nie można odmówić policjantowi prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ stwierdził, że z tego względu E.S. od dnia [...] lipca 2017 r., tj. od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego legitymuje się uprawnieniami do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. stwierdził nieważność wymienionej wyżej decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że E.S. zrzekła się uprawnień do kwatery tymczasowej i powyższe wyklucza policjantkę z kręgu osób uprawnionych do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Stwierdził, że nastąpiło rażące naruszenie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. E.S. złożyła odwołanie. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej k.p.a., art. 92 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067), § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. stwierdzającą nieważność ostatecznej decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2017 r. W uzasadnieniu Komendant Główny Policji wskazał, że E.S. w trakcie pełnienia służby Komendzie Rejonowej Policji [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. (powinno być 2004 r.) Komendanta Rejonowego Policji [...] otrzymała przydział tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w W., zapewniającej należne wówczas zainteresowanej normy zaludnienia (strona posiadała prawo do 2 norm zaludnienia tj.: do lokalu o powierzchni mieszkalnej od 14 do 20 m2 a przydzielona tymczasowa kwatera posiadała powierzchnię mieszkalną 21,43 m2). Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. E.S. została przeniesiona z dniem [...] sierpnia 2013 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] (miejscowości pobliskiej miejsca zamieszkania – W.).  W dniu [...] czerwca 2017 r. E.S. protokołem zdawczo- odbiorczym przekazała do dyspozycji Komendanta [...] Policji zajmowaną tymczasową kwaterę w W.przy ul. [...]. Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] lipca 2017 r. zainteresowana wystąpiła do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, informując, że posiada dom w miejscowości S. tj.: miejscowości, z której czas dojazdu w obie strony do miejsca pełnienia służby przekracza 2 godziny. Komendant Główny Policji wskazał, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją, przez proste zestawienie ich ze sobą. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa (interpretacji przepisów), ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W świetle art. 92 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Organ wskazał, że szczegółowe zasady przyznawania omawianego świadczenia kształtuje rozporządzenie z 28 czerwca 2002 r. Przepis § 1 ust. 2 rozporządzenia enumeratywnie wylicza negatywne przesłanki, zaistnienie których prowadzi do odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1. Ustęp 1 omawianego rozporządzenia daje natomiast prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji nie posiadają: 1) lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej, 2) spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, 3) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego, 4) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu innego niż wymieniony w pkt 3, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę - dotyczy to również mieszkań o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2, 5) domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, 6) tymczasowej kwatery. Organ podał, że bezsporny w niniejszej sprawie jest fakt, że E.S. - policjant pełniący służbę w Komendzie Powiatowej Policji w [...] - posiadała w miejscowości pobliskiej obecnego miejsca pełnienia służby tymczasową kwaterę. Faktem jest również, że w decyzji o przydziale przedmiotowej tymczasowej kwatery, jako osobę uprawnioną do wspólnego zamieszkiwania ze stroną, wymieniono męża zainteresowanej a kwatera odpowiadała na dzień przydziału przysługującym rodzinie E.S. normom zaludnienia. Z akt sprawy również wynika, że w dniu [...] czerwca 2017 r. zainteresowana zrzekła się kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W., zwracając ją dobrowolnie dysponentowi - Komendantowi [...] Policji. Tym samym w ocenie organu brak było uzasadnienia do przyznania skarżącej w 2017 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a decyzja nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] przyznająca to uprawnienie, wydana została z rażącym naruszeniem § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. stała się przedmiotem skargi E.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła, że zarzuca rażące naruszenie prawa poprzez: - zastosowanie błędnej interpretacji przepisów regulujących zasady przyznawania i cofania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, - naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego z zastosowaniem wykładni literalnej, systemowej i funkcjonalnej przepisów dotyczących przyznawania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscowości pobliskiej, tj. § 1 ust. 1 pkt 1- 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz § 1 ust. 2 pkt 1 - 5 tego rozporządzenia. W uzasadnieniu skarżąca odwołując się do treści § 1 ust. 2 pkt 1-5 rozporządzenia wskazała, że ustawodawca ewidentnie w pkt 1 wskazał, o jakie lokale chodzi - czyli lokale mieszkalne i dom, a brak jest adnotacji o kwaterze tymczasowej, w związku z powyższym jej zdaniem nie ma podstaw do odmowy policjantowi prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ustawodawca wyraźnie rozgranicza w przepisach dotyczących tej problematyki pojęcie lokalu mieszkalnego, domu i tymczasowej kwatery. Podniosła też, że przydział tymczasowej kwatery w budynku jednostki organizacyjnej Policji przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego może nastąpić tylko na okres pełnienia służby przez policjanta w tej jednostce - zgodnie z zapisami rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie (...). Podała, że w jej przypadku było inaczej. Występując do Komendanta [...] Policji zwróciła się z wnioskiem o przydział lokalu mieszkalnego a nie kwatery tymczasowej. Podała, że po raz pierwszy wniosek taki składała pełniąc służbę w Komendzie [...]. W tej właśnie jednostce została jej przydzielona kwatera tymczasowa. Z chwilą przeniesienia z urzędu do pełnienia dalszej służby w KRP [...], jak również przeniesienia z KRP [...] do KPP [...] nie wykwaterowano jej z przydzielonej kwatery tymczasowej, a także nie zmienił się status zajmowanej kwatery. Podniosła, że pełniąc służbę w KRP [...] we wrześniu 2008 r. również występowała z wnioskiem - jego aktualizacją - o przydział lokalu mieszkalnego zgodnie z przysługującymi wówczas normami zaludnienia - wniosek ten nie został pozytywnie rozpatrzony. Skarżąca podniosła również, że w momencie zdania kwatery tymczasowej posiadała uprawnienia do 4 norm zaludnienia z tytułu: (E.S. - 2 normy; P.S. - 1 norma; J.S. - 1 norma), czyli zgodnie z normami zaludnienia lokal powinien posiadać od 28 do 40 m2 powierzchni mieszkalnej, natomiast zdana kwatera tymczasowa posiadała 21,43 m2 powierzchni mieszkalnej. Podała, że w związku z niezaspokojeniem prawa do lokalu mieszkalnego, dalsze posiadanie tymczasowej kwatery nie znajdowało uzasadnienia dlatego ją zdałam, a nie zrzekłam się jak wskazuje organ li instancji. W roku 2005 kupiła działkę w m. S., w roku 2009 uzyskała pozwolenie na budowę i rozpoczęła budowę domu, do którego przeprowadziła się z rodziną w roku 2017. Własnymi środkami zapewniła sobie lokal mieszkalny (i nie korzystała z pomocy finansowej na ten cel), który spełnia normy zaludnienia, lecz czas dojazdu do miejsca obecnej służby przekracza 2 godziny w obie strony, a więc nie jest miejscowością pobliską (zgodnie z art. 92 ustawy o Policji). W skarżonej decyzji Komendant Główny Policji jako organ II instancji nie odniósł się w jakikolwiek sposób do podnoszonych argumentów przemawiających za nieprawidłowym rozstrzygnięciem organu I instancji, nie przedstawił w tym zakresie istniejących w judykaturze poglądów, nie wskazał orzecznictwa, a jedynie podzielił stanowisko organu I Instancji bez wnikania w istotę sprawy, co jej zdaniem miało wpływ na wynik sprawy. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę podał, że nie znalazł podstaw do zmiany dotychczas prezentowanego stanowiska. Podał, że wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie został prawidłowo zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny, który jest bezsporny. Decyzja wydana w sprawie spełnia również wymogi określone w art. 107 k.p.a., czyli zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym przytacza zastosowane przepisy i szczegółowo wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2018 r. wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z powołanym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dniu jej wydania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym od lat prezentowane jest również stanowisko, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organy w tej sprawie stwierdziły, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2017 r. wydana została z rażącym naruszeniem § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Przepis ten stanowi, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1. Przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia stanowi zaś, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają: 1) lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej, 2) spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, 3) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego, 4) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu innego niż wymieniony w pkt 3, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę - dotyczy to również mieszkań o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2, 5) domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, 6) tymczasowej kwatery. Komendant [...] Policji jako organ nadzoru stwierdził, że skoro E.S. zrzekła się z dniem [...] czerwca 2017 r. kwatery tymczasowej to wyklucza to ją z kręgu uprawnionych do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W ocenie organu, w związku z treścią § 1 ust. 1 rozporządzenia, przez lokal mieszkalny lub dom, którego utrata lub zrzeczenie się dotyczy, a o którym jest mowa w § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, należy rozumieć również kwaterę tymczasową. Organ nadzoru dokonał zatem odmiennej wykładni § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia od wykładni dokonanej przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], który wprost stwierdził w decyzji z dnia [...] października 2017 r., że przepis ten nie dotyczy kwatery tymczasowej. Wykładnia prawa, jak wskazano już wyżej, nie może być kwalifikowana jako przesłanka rażącego naruszenia prawa. Także kwestia niewłaściwego zastosowania przepisu prawa nie stanowi podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Błędnie zatem Komendant Główny Policji i Komendant [...] Policji stwierdzili, że w sprawie tej zaszła przesłanka rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sprawie tej nie występuje nadto oczywistość naruszenia prawa. Zauważyć należy, że Komendant Powiatowy Policji wyraźnie w decyzji z dnia [...] października 2017 r. powołując się na protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] czerwca 2017 r. stwierdził, że E.S. "zdała kwaterę tymczasową". Wskazał przy tym, że kwaterę tymczasową otrzymała pełniąc służbę w KRP [...] na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. Zwrócić trzeba w związku z tym uwagę na § 11 rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm.), zgodnie z którym, przydział kwatery tymczasowej w budynku jednostki organizacyjnej Policji przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego może nastąpić tylko na okres pełnienia służby przez policjanta w tej jednostce. Nadto, tymczasową kwaterę przydziela się policjantowi na jego pisemny wniosek (§ 10 ust. 2 powołanego rozporządzenia). Zarówno z zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2017 r. wynika, że rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2013 r. skarżąca przeniesiona została do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku m.in. przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W świetle powyższego w sprawie tej nie można mówić o oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem, co powoduje, że nie było podstaw do wyeliminowania decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] października 2017 r. z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku.