II SA/Wa 133/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania orzeczenia Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. M. R., reprezentowany przez adw. K. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta [...]Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody u Skarżącego. Komendant [...] Policji nie odniósł się do ww. wniosku Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wywołuje negatywne konsekwencje dla Skarżącego, jednak by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania orzeczenia, strona skarżąca jest zobowiązana do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania orzeczenia będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonego orzeczenia skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie może stwierdzić, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ponieważ Skarżący w złożonym wniosku nie określił swojej sytuacji finansowej i rodzinnej, a nie wynika ona z akt sprawy. Sama decyzja o wydaleniu Skarżącego ze służby jest również – jak wynika z akt sprawy – konsekwencją działań Skarżącego. Mając na uwadze akta sprawy oraz zasadę proporcjonalności, Sąd nie powinien pomijać w swoich rozważaniach skutków ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji lub aktu. Samo wydalenie ze służby (a w następstwie zwolnienie ze służby), nie jest także trudnym do odwrócenia skutkiem. Zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Nadto szkoda poniesiona przez Skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego. Zgodnie bowiem z treścią ww. art. 42 ust. 1 w zw. z art. 134f ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art. 42 ust. 4 i 5 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się natomiast za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu (art. 42 ust. 6 ustawy o Policji). Wobec niewykazania przez Skarżącego przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.