II SA/Wa 1345/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Adam Lipiński (sprawozdawca) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji – oddala skargę – Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. na podstawie art. 144 i art. 127 § 2 w związku z art. 159 § 2 Kpa utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania decyzji - rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. W uzasadnieniu organ wskazał, co następuje: Pismem z dnia 11 kwietnia 2014 r. 1. zostało wszczęte z urzędu przez Komendanta Głównego Policji postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 Kpa nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie zaliczenia policjantowi – J. J. na dzień 31 maja 1997 r. wysługi lat. W związku z powyższym, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. na zasadzie art. 159 § 1 Kpa wstrzymał z urzędu wykonanie kwestionowanego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 1997 r. J. J. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, po rozpatrzeniu którego Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoje poprzedzające rozstrzygniecie. Komendant Główny Policji wskazał, iż do zastosowania wymienionej w art. 159 § 1 Kpa instytucji wystarczy wskazanie na prawdopodobieństwo istnienia wad powodujących nieważność decyzji i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r. sygn. akt IV SA 1784/97). Powyższe oznacza, iż organ nie musi dowodzić, że w sprawie wystąpiła konkretna podstawa do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia. Powinien jednak wskazać na prawdopodobieństwo wystąpienia wady z art. 156 Kpa w odniesieniu do decyzji, której postanowienie o wstrzymaniu dotyczy (por. wyrok WSA z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1351/12). W dalszej części uzasadnienia postanowienia z dnia [...] maja 2014 r. organ dowodził zasadności wszczęcia postępowania nadzorczego, wskazując na wadliwość rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie zaliczenia wysługi lat. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie zastrzeżeń policjanta, że Zastępca Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji nie jest organem administracji publicznej, organ wskazał na stosowne upoważnienie udzielone w trybie art. 268a Kpa, uzasadniające jego działanie w tej sprawie. W ocenie Komendanta Głównego Policji pozostałe zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczą zastrzeżeń, co do prawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego, w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 1997 r. i dlatego nie mogą być rozpatrzony w ramach niniejszej sprawy. J. Jątyka wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie na Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2014 r., zarzucając mu naruszenie: 1. art. 16, art. 61 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 159 § 1 Kpa., poprzez wstrzymanie z urzędu wykonanie decyzji-rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 1999 r., będącego ostateczną decyzją administracyjną; 2. art. 7 i art. 77 Kpa., przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego, zasady prawdy obiektywnej, brak wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, a przede wszystkim nie rozpatrzenia zażalenia skarżącego co do zasadności wszczęcia postępowania nadzorczego; 3. § 74 w związku z § 75 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego (Dz. Urz. MSW z 1997 r. Nr 5, poz. 49) poprzez wstrzymanie z urzędu decyzji - rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 1997 r., które nie ma zastosowania do spraw wszczętych przed datą jego wydania. Wskazując na powyższe podstawy skargi wnosił uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie jest zasadna. Zarówno orzecznictwo jak i doktryna prawidłowość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji (tu rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie zaliczenia policjantowi – J. J. na dzień 31 maja 1997 r. wysługi lat.) wobec której wszczęto postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, uzależnia od istnienia przesłanki prawdopodobieństwa istnienia jednej z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Przy czym ustawodawca nie miał tu na uwadze uprawdopodobnienia wystąpienia takich wad, ale prawdopodobieństwo ich istnienia. Dlatego też nie jest tu, dla zastosowania tej instytucji potrzebne uproszczone dowodzenie istnienia wad skutkujących stwierdzenie nieważności, lecz wystarczy jedynie na wskazanie możliwości stwierdzenia nieważności i to niezależnie od stopnia jego prawdopodobieństwa (porównaj: M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, wyd. C.H.Beck, W-wa 2013 str. 99 i nast.; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, wyd. C.H.Beck, W-wa 2006, str. 764 i nast.; wyrok WSA z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1351/12; wyrok WSA z dnia 7 kwietnia 2011, sygn. akt VII SA/Wa 2181/10; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 725/09; wyrok WSA z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1735/07). Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy, wskazać należy na legalność zastosowania przez organ instytucji przewidzianej w art. 159 § 1 Kpa. Postanowienie o wstrzymanie przedmiotowego rozkazu personalnego zostało podjęte po wszczęciu stosownego postępowania nadzorczego wobec przedmiotowego rozkazu personalnego i jednocześnie organ wskazał na prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności tego rozkazu. Zatem wystąpiły wszystkie niezbędne przesłanki do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 159 § 1 Kpa. Można oczywiście podnosić zastrzeżenia natury słusznościowej, co do instytucji wskazanej w tym przepisie, jednakże sądy administracyjne nie kierują się przy rozpoznawaniu spraw zasadami słuszności, ale zasadą legalizmu, zaś z tego punktu widzenia zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Pozostałe zarzuty skargi – to jest zarzut 2) i zarzut 3), odnoszą się do zagadnień, które stanowią przedmiot postępowania nadzorczego toczącego się wobec rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie zaliczenia skarżącemu wysługi lat i dlatego nie mają znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia, podjętego w trybie art. 159 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się aby zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie dotknięte były wadą skutkującą uchyleniem tych rozstrzygnięć albo skutkujące stwierdzeniem ich nieważności. Z tych wszystkich wskazanych wyżej przyczyn, na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.