II SA/Wa 1349/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Iwona Maciejuk, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2016 r.; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568 ze. zm.) oraz art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Prezes Zarządu Fundacji [...], B. J., zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej "na temat likwidacji zabytków w S." w zakresie sformułowanym w trzech punktach: 1. czy Generalny Konserwator Zabytków wydał decyzję administracyjną zezwalającą Prezydentowi S.: - na parcelację i sprzedaż bez przetargu kilku prywatnym spółkom wszystkich obiektów zabytkowych historycznego zespołu zdrojowego S., o obszarze ponad 2 ha, w skład którego wchodziły między innymi budynek dawnego Domu [...] i Stajni (pawilonu wystawienniczego) wraz z aleją; - na rozbiórkę wszystkich ww. obiektów, tj. na likwidację zabytku oraz na wycięcie przyległej alei drzew pod nową zabudowę; - na rozbiórkę części historycznego [...] i przebudowę na port jachtowy; - na rozbiórkę i likwidację zespołu zabytkowego przy ul. [...] w S.; - na rozbiórkę części zabudowań zabytkowego zespołu sądowo-więziennego w S. i pozwolenia na remont-przebudowę tego zespołu; - na aktualną rozbiórkę zabudowań historycznych domów w rejonie ulicy [...]; - na rozbiórkę zabudowań historycznych części budynków dworca kolejowego; 2. czy Prezydent S. występował do MKiDN z wnioskami o pozwolenia na rozbiórkę i likwidację ww. zabytków w S., w tym wpisanych indywidualnie do wojewódzkiego rejestru zabytków - jeśli tak, to Wnioskodawczyni zwraca się o kopie elektroniczne (skany) tych wniosków; 3. Wnioskodawczyni domagała się również decyzji MKiDN o zmianie ustaleń decyzji Nr [...], która dotyczy ww. spraw oraz rejonu [...]wraz z wnioskiem Prezydenta S. o zmianę decyzji Nr [...]. W uzasadnieniu wnioskodawczym wskazała, że "ww. dokumenty są niezbędne w toczących się z wniosku Fundacji postępowaniach w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, SKO i Generalnej Dyrekcji Ochrony Przyrody oraz jako materiał dowodowy w sprawach sądowych (WSA) i sprawach karnych o sygn. [...],[...] i innych powiązanych," Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. sygn. akt: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił udostępnienia informacji publicznej, wskazując, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, a Fundacja nie wykazała szczególnego interesu społecznego w ich uzyskaniu. Po ponownym zwróceniu się przez Fundację [...] o rozpatrzenie przedmiotowego wniosku Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy odmowę udostępnienia informacji. Na powyższą decyzję Fundacja [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt: II SA/Wa 570/15, uchylił ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że rozpatrywany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosek z dnia [...] grudnia 2013 r. nie zawiera własnoręcznego podpisu B. J. - Prezesa Fundacji [...]. Tymczasem, jeśli organ administracji publicznej zamierza wydać decyzję administracyjną, to może to uczynić jedynie wówczas, gdy podmiot zobowiązany dysponuje podaniem spełniającym wymogi określone w art. 63 Kpa. Dlatego "rozpatrując sprawę ponownie organ, o ile nie udostępni wnioskowanej informacji publicznej i zamierza wydać decyzję na podstawie art. 16 u.d.i.p., wezwie B. J. Prezesa Zarządu Fundacji do uzupełnienia wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. poprzez złożenie - w terminie 7 dni - własnoręcznego podpisu." Sąd stwierdził też, że zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja została podpisana przez tę samą osobą niebędącą piastunem organu. Wykonując zalecenia WSA w Warszawie, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. zwrócił się do B. J., Prezesa Fundacji [...], w trybie art. 64 § 2 Kpa o uzupełnienie o własnoręczny podpis, w terminie 7 dni, podania o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2013 r. Następnie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że cele żądania o udostępnienie ww. informacji nie oznaczają istnienia szczególnego interesu społecznego w uzyskaniu informacji przez Fundację. Fundacja [...] na rzecz dziedzictwa kultury złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że decyzja oznacza w istocie odmowę wykonania przez Ministra Kultury wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W toku postępowania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uzyskał informację, że Fundacja nosi obecnie nazwę Fundacja [...] na rzecz dziedzictwa kultury. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. Organ wskazał, że godnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr z 2016 r. poz. 1764) – dalej jako "u.d.i.p.", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zatem żądana przez Fundację informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał stanowisko, że Fundacja nie wykazała, iż udzielenie jej żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odnosząc się do zarzutu niewykonania przez Ministra ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 570/15 stwierdził, że Sąd w tym wyroku nie przesądził, iż Minister jest zobowiązany do udzielenia Fundacji żądanej informacji, lecz nakazał wyłącznie naprawienie określonych uchybień formalnych. Zarzut powyższy zatem, zdaniem organu, jest nieuzasadniony. B. J. działająca w imieniu Fundacji [...] z siedzibą w S. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. sformułowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r., wnosząc o uchylenie obu wydanych przez organ decyzji W ocenie skarżącej informacja znajdująca się w rejestrach wydawanych pozwoleń Ministra Kultury na rozbiórki czy likwidacje zabytków nie jest informacją przetworzoną. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Przepis art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest więc informacją publiczną. Zaznaczyć należy, że w świetle art. 61 Konstytucji oraz przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zasadą jest udostępnianie informacji publicznej, zaś odmowa jej udostępnienia wyjątkiem. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie jest też kwestionowane, że żądana informacja posiada walor informacji publicznej. Sporną pozostaje natomiast kwestia, czy wnioskowana informacja publiczna, stanowi informację prostą czy też przetworzoną, podlegającą udostępnieniu, na warunkach określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskujący o udzielenie informacji przetworzonej winien przed organem wykazać istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, bowiem w przeciwnym razie musi się liczyć z decyzją odmowną wydaną w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie "interesu publicznego" nie jest zdefiniowane i funkcjonuje jako pojęcie niedookreślone, jednakże w swej istocie odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem podstawowych struktur państwowych i innych podmiotów publicznych. Działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z realną możliwością wpływania na funkcjonowanie instytucji państwa. Informacje przetworzone, to zatem takie informacje, które są z jednej strony istotne z punktu widzenia interesu państwa, zaś z drugiej strony ich przetworzenie w sensie fizycznym musi się wiązać nie tyle z nakładem pracy i to nawet znacznym w zakresie czasowym, lecz wykonaniem czynności prowadzących do uzyskania informacji nowej w formie i treści, jaką organ dotychczas nie dysponował. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nie istniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci, dopiero konieczność przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, intelektualnych może czynić z informacji prostej informację przetworzoną. W orzecznictwie i doktrynie wypracowane zostało rozumienie użytego w art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcia "informacja przetworzona", co stało się konieczne z uwagi na brak jego legalnej definicji. Przyjęto powszechnie podzielane przez skład orzekający stanowisko, że informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 5 ustawy, przy czym wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów) nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Informacja prosta poprzez sam proces anonimizacji, czyli czynność polegającą jedynie na przekształceniu, a nie przetworzeniu informacji nie zmienia się w informację przetworzoną. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się też pogląd, że w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, zanonimizowania, sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Wyjaśnić też należy, że wnioskodawca składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie posiada wiedzy, czy dla jej udostępnienia organ będzie musiał wykonać dodatkową pracę w celu wyodrębnienia żądanej informacji z posiadanych zbiorów dokumentów. Stąd też nieuprawnione jest twierdzenie, że na etapie składania wniosku, wnioskodawca powinien wykazywać istnienie szczególnego interesu publicznego. Takie rozumowanie jest też sprzeczne z regulacją zawartą w art. 2 u.d.i.p. Ocena żądanej informacji publicznej pod kątem, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej, czy jest informacją prostą, należy do organu. Zatem to adresat wniosku dokonuje kwalifikacji żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. W niniejszej sprawie organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zakwalifikował tę informację jako przetworzoną. Jednakże w aktach administracyjnych sprawy brak jest dowodu, że przed wydaniem decyzji poinformował skarżącą o charakterze tej informacji i wezwał do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję z [...] lutego 2016 r. naruszył przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bowiem nie wezwał skarżącej do wykazania, że udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem Sądu legitymowanie się szczególnym interesem publicznym jest przesłanką materialną. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania się szczególnym interesem publicznym. Wykazanie się przez wnioskodawcę szczególnym interesem publicznym jest następnie badane przez organ, który może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sytuacji stwierdzenia braku takiego interesu po stronie wnioskodawcy – po obiektywnym tego zweryfikowaniu w trybie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zatem ciężar w ustaleniu tej kwestii ciąży nie tylko na wnioskodawcy, ale podlega także samodzielnej weryfikacji przez organ. Organ samodzielnie nie dokonał oceny tej przesłanki, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że skarżąca nie wykazała, że udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie zwalniało to jednak organu jako podmiotu zobowiązanego do rozważenia, czy skarżąca taki interes posiada. Pozbawienie skarżącej przedstawienia stanowiska w tej kwestii, a następnie brak odniesienia się organu do tej kwestii stanowi naruszenie prawa materialnego art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że na podstawie uzasadnień obu decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie sposób zweryfikować, czy istotnie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną w rozumieniu wyżej wskazanym, a wypracowanym w orzecznictwie. Zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja powinny zostać tak skonstruowane, aby można było ocenić rzetelność twierdzeń organu, iż żądana informacją jest informacją o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przeciwnym razie wnioskodawca pozbawiony byłby realnej ochrony. Tym samym organ winien wskazać konkretne okoliczności, z których wywodzi swe stanowisko o przetworzonym charakterze informacji publicznej, a nie powielać w tym zakresie jedynie abstrakcyjnie tezy orzecznictwa, czy też piśmiennictwa, jak uczyniono w niniejszej sprawie, bez odniesienia do realiów konkretnego wniosku. W orzecznictwie trafnie wskazuje się bowiem, iż nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie, poprzestając na mechanicznym odwołaniu się do tez judykatury czy doktryny, które w realiach tej sprawy mogą pozostawać w sprzeczności z celami i wartościami, jakie przyświecają tak całej ustawie, jak jej art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Czynności, jakie organ obowiązany jest podjąć, aby udostępnić informację mogą mieć różny stopień złożoności i dlatego nie można stworzyć takiego ich katalogu, który byłby zamknięty i adekwatny w każdej sytuacji faktycznej (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 19/15). Uzasadnienie decyzji z [...] lutego 2016 r. w zakresie wykazania, że żądana informacja publiczna ma charakter informacji publicznej przetworzonej sprowadza się do twierdzeń, że "wnioskodawczyni żąda pełnego wykazu statystycznego decyzji administracyjnych wydanych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (...).Oznacza to konieczność przeprowadzenia czasochłonnej kwerendy całości orzecznictwa Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wyodrębnienia i analitycznego opracowania orzeczeń spełniających kryteria wskazane w rozpatrywanym wniosku, następnie sporządzenia kopi elektronicznych wniosków, po uprzedniej ich analizie i przekształceniu w zakresie wymaganym przepisami w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. usunięcia z przygotowanej do przekazania dokumentacji danych chronionych prawem. (...) Prawidłowe wyodrębnienie z całości orzecznictwa Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zbioru wszystkich decyzji i wniosków w sprawach ze wskazanego przez Wnioskodawczynię zakresu tematycznego, ich późniejsza analiza i sporządzenie żądanego opracowania wraz z wnioskowanymi kopiami dokumentów po ich uprzedniej anonimizacji, bez wątpienia stanowi przetworzenie informacji publicznej. Wymaga ono znacznego zaangażowania sił i środków organu, od którego żąda się informacji. Wynika stąd jednoznacznie, że informacja o udostępnienie której wnioskuje Strona w piśmie z dnia [...].12.2013 r. jest informacją przetworzoną." Sąd stwierdza, że tak ogólnikowe uzasadnienie zawarte w decyzji organu z dnia [...] lutego 2016 r. nie pozwala na zweryfikowanie prawidłowości zajętego stanowiska. Przede wszystkim z akt sprawy nie wynika, czy informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca znajdują się w jednym zbiorze dokumentów, czy są odnotowywane w rejestrach, jeżeli tak to w jakich i jaki jest ich zakres przedmiotowy, jaką ilość spraw one obejmują, czy są to informacje rozproszone, jeśli tak to w jakich dokumentach należy ich poszukiwać i jaka jest przybliżona liczba tych dokumentów, oraz jakie informacje te dokumenty obejmują, czy ich zakres jest tożsamy z zakresem informacji żądanych przez skarżącą. Organ powołując się na czasochłonność koniecznych do podjęcia czynności oraz zaangażowanie sił i środków nie wskazuje konkretnych czynności jakie należy podjąć, liczby osób koniecznych do ich przeprowadzenia, przypuszczalnego czasu ich realizacji. Decyzja z dnia [...] lutego 2016 r. jest w tym zakresie nieprecyzyjna i nie wyjaśnia dostatecznie stanu faktycznego. Natomiast zaskarżona decyzja w ogóle nie odnosi się do tych kwestii, co oznacza, że praktycznie nie zawiera merytorycznego uzasadnienia. Brak wyczerpującego wyjaśnienia powyższych kwestii uniemożliwia kontrolę Sądu prawidłowości dokonanej przez organ oceny kwalifikacji informacji z punktu widzenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wymaga to bowiem właściwego wyjaśnienia sprawy zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz prawidłowego uzasadnienia decyzji o odmowie, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r., VII SA/Wa 971/13, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 734/12, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II SA/Go 653/16 ; dost ), czego w niniejszej sprawie zabrakło. Zważyć bowiem należy, że do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z wyjątkami wskazanymi w art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 u.d.i.p. Oznacza to, że decyzja musi zawierać wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. Natomiast uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zatem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W realiach niniejszej sprawy uzasadnienia kontrolowanych decyzji naruszają przepis art.107 § 3 k.p.a., a to poprzez brak prawidłowego rozważenia, czy wnioskowana przez skarżącą informacja publiczna stanowi informację przetworzoną. Tymczasem tego typu analiza jest wymagana przez art.107 § 3 k.p.a. pozostający w związku z art. 3 ust.1 pkt 1 i art.16 u.d.i.p. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną oraz dokona szczegółowych ustaleń, które pozwolą na ustalenie, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją prostą, czy też przetworzoną. W zależności od ich wyniku, w przypadku jeżeli organ uzna, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną wezwie skarżącą do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, a następnie oceni tę przesłankę udzielając informacji bądź decyzją odmawiając jej udzielenia. Natomiast, w przypadku uznania, że żądana informacja jest informacją prostą udostępni ją bądź decyzją odmówi jej udostępnienia, jeżeli stwierdzi przesłanki wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Odnosząc się do podniesionych w skardze kwestii czasu trwania postępowania przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Sąd wskazuje, że strona miała prawo wniesienia skargi na bezczynność organu, tak w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r., jak i skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W sprawie niniejszej, przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie była skarga na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r. Kwestie dotyczące czasu trwania postępowania przed podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. pozostają poza granicami niniejszej sprawy i bez wpływu na jej wynik. Z tego też względu, Sąd nie miał podstaw do rozstrzygania o wymierzeniu organowi grzywny za bezczynność, o co w skardze wnosiła skarżąca Fundacja. Wobec naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisu prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 powołanej ustawy. W skład kosztów wchodzi wpis sądowy w wysokości 200 zł.