II SA/Wa 1351/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca), Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Wnioskiem z 6 lutego 2012 r. K. F. (dalej jako "skarżący"), na podstawie art. 156 K.p.a. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w związku z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku podał, że [...] lipca 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR z [...] sierpnia 2004 r., zaś organ po jego powrocie z oddelegowania za granicę nie wyznaczył go na żadne stanowisko służbowe. Zaistniała zatem podstawa zwolnienia go ze służby z art. 35 ust. 4 ustawy o BOR. Decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych, na podstawie art. 156 § 1 ust. 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w Biurze Ochrony Rządu. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że K. F. – funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu, zajmujący stanowisko służbowe [...] , delegowany za granicę do wykonywania zadań związanych z ochroną przedstawicielstw dyplomatycznych, rozkazem personalnym nr [...] Szefa BOR z [...] sierpnia 2004 r. został z dniem [...] września 2004 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR. 1 lipca 2005 r. skarżący, zgodnie z art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. nr 163, poz. 1712, z późn. zm.), wypowiedział stosunek służbowy w trybie ustawowym. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z [...] lipca 2005 r. zwolnił skarżącego z dniem 1 października 2005 r. ze służby stałej w BOR wskutek upływu ustawowego terminu pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby. 26 czerwca 2007 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR z [...] sierpnia 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z [...] września 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności tego rozkazu personalnego. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie spawy, organ decyzją nr [...] z [...] października 2007 r. utrzymał w mocy odmowę stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2153/07, uchylił obie powyższe decyzje. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, mając na względzie powyższy wyrok, decyzją nr [...] z [...] lipca 2008 r., stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR. 30 czerwca 2008 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w BOR. Wniosek swój uzasadnił tym, że kwestionowana decyzja wskazuje, iż zwalniany oficer przebywał w dyspozycji Szefa BOR, co z uwagi na stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji jest sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] . 21 lipca 2008 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] . Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. wznowił postępowanie, a decyzją nr [...] z [...] września 2008 r. uchylił decyzję nr [...] w części wskazującej, że zwalniany oficer pozostaje w dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu i odmówił uchylenia ww. decyzji w pozostałym zakresie. 19 września 2008 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...] . Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z [...] października 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. 13 listopada 2008 r., skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] . Organ decyzją nr [...] z [...] stycznia 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy swoją decyzję, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 552/09 uchylił decyzję nr [...] , poprzedzającą ją decyzję nr [...] z [...] października 2009 r., a także decyzję nr [...] z [...] października 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, mając na względzie powyższy wyrok, decyzją nr [...] z [...] stycznia 2010 r. stwierdził nieważność decyzji nr [...] z [...] września 2008 r., wydanej po wznowieniu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia oficera ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Następnie decyzją nr [...] z [...] lutego 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił uchylenia decyzji nr [...] . 7 kwietnia 2010 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] . Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z [...] maja 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją nr [...] z [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1373/10 oddalił skargę na powyższe decyzje administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 608/11, oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W dalszej kolejności organ podkreślił, że rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji, w kontekście przesłanek określonych w art. 156 K.p.a. Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, organ nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w powyższym przepisie, nakazujących stwierdzenie nieważności decyzji. Kwestionowana przez stronę decyzja administracyjna została wydana przez organy właściwe, wskazane w art. 157 § 1 K.p.a. Skoro skarżonego rozstrzygnięcia dokonał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, to również ten organ winien prowadzić postępowanie z wniosku strony o stwierdzenie nieważności wydanej przez siebie decyzji. W ocenie organu decyzja z [...] sierpnia 2008 r. została wydana na podstawie istniejącego przepisu prawa – art. 158 § 1 w zw. z art. 156 K.p.a., jak również nie narusza rażąco prawa. Organ podkreślił, że podnoszone przez skarżącego argumenty w tym zakresie obejmują kwestie mianowania na stanowisko służbowe, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych związanych z ochroną placówki dyplomatycznej, a także zmian etatowych w Biurze Ochrony Rządu. Powyższe sprawy nie są przedmiotem rozstrzygnięcia dokonanego decyzją nr [...] , jak również decyzji nr [...] z [...] lipca 2005 r., będącej przedmiotem postępowania w trybie art. 156 § 1 K.p.a., zakończonego decyzją nr [...] . Przedmiotem rozstrzygnięcia dokonanego decyzją nr [...] było rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym na jego wniosek. Marginalnie organ wskazał, że podstawę prawną decyzji nr [...] stanowi art. 35 ust. 3 ustawy o Biurze Ochrony Rządu, zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Decyzja ta, rozstrzygająca jedynie w przedmiocie zwolnienia oficera ze służby w Biurze Ochrony Rządu w żaden sposób nie była związana z wcześniejszymi rozstrzygnięciami wydanymi w ramach kształtowania tego stosunku, a obejmującymi mianowanie na stanowisko służbowe, nie była związana z oddelegowaniem za zgodą funkcjonariusza do ochrony placówki dyplomatycznej poza granicami kraju, a także ze zmianami struktury Biura Ochrony Rządu. Dalej organ podał, że nie stwierdził także wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 3, 4, 5, 6, 7 K.p.a., to jest: – w sprawie nie istnieje inna decyzja mająca walor rzeczy osądzonej, a której istnienie uniemożliwiałoby ponowne rozstrzygnięcie sprawy nowym orzeczeniem, – nie nastąpiło skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, – przedmiotowa decyzja nie była niewykonalna w chwili jej wydania, – wykonanie zaskarżonej decyzji nie wiązało się z wystąpieniem jakiegokolwiek czynu zagrożonego karą, – zaskarżona decyzja nie zawiera innych wad, powodujących jej nieważność z mocy prawa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. F. podniósł, że zgłoszenie wniosku o zwolnienie ze służby w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o BOR nie wyłącza obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Podkreślił, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby, po zakończeniu okresu pozostawania przez niego w dyspozycji, ma charakter obligatoryjny, a zarazem samoistny i niezależny od pozostałych podstaw zwolnienia ze służby. Dlatego też jego zwolnienie ze służby powinno nastąpić z dniem 31 sierpnia 2005 r., a nie 1 października 2005 r. Zauważył, że w dacie składania wniosku o zwolnienie ze służby obowiązywała decyzja nr [...] Szefa BOR z [...] sierpnia 2004 r., a podstawa zwolnienia w związku z upływem 12-miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji odpadła dopiero później, wraz z wywierającym skutek ex tunc stwierdzeniem nieważności decyzji o przeniesieniu do dyspozycji. Decyzją z [...] maja 2012 r. nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 K.p.a., Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ponownie podał, że nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., nakazujących stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2008 r., podkreślając, że badał ją pod kątem wystąpienia przesłanek obligujących stwierdzenie nieważności, a nie rozstrzygnięcia merytorycznego. Stwierdził, że kwestionowana decyzja została wydana przez właściwy organ na podstawie istniejącego przepisu prawa – art. 156 § 1 ust. 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 K.p.a. Nie narusza ponadto przepisów ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Wskazał również, że stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR powoduje, iż funkcjonariusz do dnia zwolnienia ze służby zajmował stanowisko służbowe, z którego tym rozkazem miał być zwolniony. Na stan taki, wynikający z wcześniejszego, ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego o mianowaniu na to stanowisko, nie miała wpływu zmiana struktury etatowej, bowiem stanowiła ona jedynie podstawę do dokonania indywidualnych rozstrzygnięć dotyczących funkcjonariuszy, nie rodziła zaś w sferze stosunków administracyjnoprawnych tych funkcjonariuszy żadnych zmian z mocy prawa. Tak więc podjęcie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzji organizacyjnej o zmianie z dniem 1 września 2004 r. struktury etatowej Biura Ochrony Rządu, nie wpłynęło na fakt zajmowania przez skarżącego stanowiska służbowego [...] , skoro w obrocie prawnym nie istnieje rozkaz personalny rozstrzygający w tej materii. Oznacza to, że skarżący w chwili zwolnienia ze służby w Biurze Ochrony Rządu zajmował ww. stanowisko służbowe, na które został przeniesiony z dniem [...] marca 2002 r. rozkazem personalnym nr [...] Szefa BOR z [...] kwietnia 2002 r. Analizując ponownie stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, organ nie stwierdził także wystąpienia przesłanek określonych w art.156 § 1 pkt 3, 4, 5, 6, 7 K.p.a. W sprawie nie istnieje inna decyzja mająca walor rzeczy osądzonej, a której istnienie uniemożliwiałoby ponowne rozstrzygnięcie sprawy nowym orzeczeniem. Skierowanie decyzji nie nastąpiło do osoby niebędącej stroną w sprawie. Przedmiotowa decyzja nie była niewykonalna w chwili jej wydania, a jej wykonanie nie wiązało się z wystąpieniem jakiegokolwiek czynu zagrożonego karą. Zaskarżona decyzja nie zawiera innych wad, powodujących jej nieważność z mocy prawa. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, K. F. zarzucił, iż skarżone decyzje rażąco naruszają prawo i nie powinny pozostawać w obrocie prawnym. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie występuje rażące naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 w aspekcie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 3 ustawy o BOR. Skarżący podał, że składając wniosek o zwolnienie ze służby skorzystał z przepisów przewidzianych w art. 35 ust. 3 ww. ustawy, jednakże rozwiązanie stosunku służbowego było jedynie możliwe z dniem upływu 12-miesiecznego pozostawania w dyspozycji, tj. z dniem 31 sierpnia 2005 r. Zwolnienie funkcjonariusza po upływie 12 miesięcy pozbawia go uprawnień przewidzianych art. 108 ustawy o BOR, a nadto nie zapewnia możliwości ustalenia właściwej podstawy wymiaru emerytury. Zwolnienie z dniem zakończenia 12-miesięcznego pozostawania w dyspozycji jest wymienione w obligatoryjnym katalogu podstaw zwolnienia ze służby i tylko w granicach tych podstaw jest możliwe zwolnienie funkcjonariusza bez zachowania 12-miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji. Dlatego też – zdaniem skarżącego – organ, wydając decyzję nr [...] , dopuścił się rażącego naruszenia prawa, przedłużając okres służby w związku ze zgłoszonym wnioskiem o rozwiązanie stosunku służbowego. Ponieważ wniosek o zwolnienie ze służby został zgłoszony 1 lipca 2005 r., zwolnienie ze służby nie mogło nastąpić później niż z dniem 31 sierpnia 2005 r. Ustawodawca nie przewidział możliwości przedłużenia służby ponad okres pozostawania w dyspozycji w sytuacji wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie ze służby. Nadto skarżący wyraził przekonanie, że nie można przyjąć, że na dzień zwolnienia ze służby nie pozostawał w obrocie prawnym rozkaz personalny nr [...] z [...] sierpnia 2004 r. i że rozkaz ten nie wywołuje skutków prawnych w kwestii wydania decyzji nr [...] z [...] lipca 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, przedstawił argumentację zbieżną z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając, czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa, w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności skargi K. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Organ administracyjny, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały określone w art. 156 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują na zaistnienie tego rodzaju podstaw. Przedmiotem kontroli Sądu są decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych, którymi odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu K. F. ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z 6 lutego 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. Rolą organu było zatem zbadanie, czy decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2008 r. była wydana w warunkach nieważności. Organ taką analizę przeprowadził i brak jest podstaw do uznania, że wnioski przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji są nieprawidłowe. Organ zasadnie uznał, że decyzja z [...] sierpnia 2008 r. została wydana przez organ właściwy, określony w art. 157 § 1 K.p.a. Skoro skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, to właściwym do rozpatrzenia jego wniosku był ten organ. Powyższa decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów, które organ szczegółowo podał w jej treści. Okoliczności sprawy nie pozwalają także na uznanie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym i doktrynie dominuje pogląd, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z 17 września 1997 r., III SA 1425/96, http://cbois.nsa.gov.pl). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekając w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] lipca 2006 r. nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Jak wynika z wniosku z 30 czerwca 2008 r., skarżący rażącego naruszenia prawa dopatrywał się w zwolnieniu go ze służby z BOR w sytuacji przebywania w dyspozycji Szefa BOR, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR. Organ prawidłowo ocenił, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR nie ma żadnego wpływu na ważność decyzji o zwolnieniu ze służby. Takie stanowisko zostało wyrażone przez WSA w Warszawie, w wyroku z 21 grudnia 2010 r., II SA/Wa 1373/10 i zaaprobowane przez NSA w wyroku z 18 listopada 2011 r., I OSK 608/11. Decyzja nr [...] została wydana na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o Biurze Ochrony Rządu, który to przepis stanowi samodzielną podstawę zwolnienia ze służby. Jak zwrócił uwagę NSA w powołanym wyżej wyroku z 18 listopada 2011 r. w ust. 3 art. 35 ww. ustawy, przewidziana jest droga niezależna od upływu czasu pozostawania w dyspozycji, polegająca na pisemnym zgłoszeniu przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby, co powoduje konieczność jego zwolnienia ze służby w okresie 3 miesięcy od takiego zgłoszenia. Podkreślenia przy tym wymaga, że skoro w dacie orzekania przez organ, tj. [...] sierpnia 2008 r. w obrocie prawnym nie pozostawał już rozkaz personalny nr [...] z [...] sierpnia 2004 r. o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR, gdyż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z [...] lipca 2008 r. stwierdził jego nieważność, to organ nie był uprawniony do badania zależności decyzji nr [...] i rozkazu personalnego nr [...] . Stwierdzenie nieważności decyzji następuje ze skutkiem ex tunc. Skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest powrót do stanu sprzed wydania decyzji, której nieważność stwierdzono. Stwierdzenie nieważności decyzji usuwa decyzję z obrotu prawnego i nie tylko przywraca stan poprzedni, lecz znosi jej skutki. Nieuprawnione są zatem twierdzenia skargi, że rażące naruszenie prawa polegało na naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 9 ustawy o BOR i zwolnieniu go ze służby po upływie 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji. W dacie, gdy organ dokonywał oceny, decyzja o zwolnieniu ze stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji była już wyeliminowana z obrotu prawnego. Wobec twierdzeń skarżącego zasadne jest odwołanie się do stanowiska NSA wyrażonego w ww. orzeczeniu, że nietrafny jest pogląd, iż przepisy art. 35 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 1 i ust. 4 ustawy o Biurze Ochrony Rządu nie dopuszczają zwolnienia ze służby funkcjonariusza, który nie zajmuje określonego stanowiska służbowego i nie jest w dyspozycji Szefa Bor. Zaznaczenia także wymaga, że przepisy dotyczące uposażenia i innych świadczeń nie wchodzą w skład podstawy decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby i nie mogą decydować o zasadności samego zwolnienia, określonego w przepisie art. 35 ust. 3 ustawy o BOR. Organ prawidłowo przyjął, że argumenty skarżącego przedstawione dla wykazania rażącego naruszenia prawa dotyczą kwestii, które nie są przedmiotem rozstrzygnięcia dokonanego decyzją nr [...] , jak również decyzją nr [...] z [...] lipca 2005 r. będącej przedmiotem postępowania w trybie art. 156 § 1 K.p.a. Przedmiotem tej ostatniej decyzji było zwolnienie skarżącego ze służby stałej funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu wskutek upływu ustawowego terminu pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o BOR i tylko w tym zakresie zarzut rażącego naruszenia prawa mógł być rozpoznawany. Wymaga przy tym podkreślenia, że jedynie wady tkwiące w samej decyzji dają podstawę do zastosowania trybu nadzwyczajnego wzruszenia decyzji. W rozpoznawanej sprawie jako słuszne należy ocenić stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 3, 4, 5, 6 i 7 K.p.a. W sprawie nie istnieje inna decyzja mająca walor rzeczy osądzonej, decyzja nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w chwili jej wydania, a jej wykonanie nie wiązało się z wystąpieniem jakiegokolwiek czynu zagrożonego karą. Zaskarżona decyzja nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy prawa. Z tych wszystkich względów Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.