II SA/Wa 1351/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Danuta Kania (sprawozdawca) Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2016 r. sprawy ze skargi U.P. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę Rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w P. odwołał [...] U. P. z dniem [...] maja 2015 r. z dyspozycji i z dniem [...] maja 2015 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Policji w K. Komendy Powiatowej Policji w P. i mianował na niższe stanowisko asystenta Zespołu [...] Komisariatu Policji w K. w 5 grupie uposażenia zasadniczego 2.360 zł, z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 600 zł i dodatkiem [...]. Jednocześnie, na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355), policjantowi zachowano prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku w kwocie 2.670 zł wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Podstawę prawną wydania powyższego rozkazu personalnego stanowił art. 6f, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 37a pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 5, art. 101 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 3 i 4 ustawy o Policji, a także § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Wskazaną w uzasadnieniu podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiła konieczność uregulowania sytuacji kadrowej policjantki, przebywającej od dnia [...] maja 2014 r. w dyspozycji Komenda Powiatowego Policji w P. na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.". Z zachowaniem terminu [...] U. P. złożyła w dniu [...] maja 2015r. w Komendzie Powiatowej Policji w P. odwołanie od powyższego rozkazu personalnego - w części dotyczącej obniżenia dodatku służbowego do kwoty 600 zł. Rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], Komendant [...] Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Przytoczył również treść art. 32 oraz art. 38 ustawy o Policji. Organ wyjaśnił, że skarżąca pozostawała w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w P. od dnia [...] maja 2014 r., po zwolnieniu jej ze stanowiska specjalisty Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P. w 6 grupie uposażenia zasadniczego 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 1.400 zł i dodatkiem [...]. Okolicznością niesporną jest fakt, że funkcjonariuszce przedstawiono wykaz wakujących stanowisk w Komendzie Powiatowej Policji w P. na dzień [...] marca 2015 r. (załącznik nr 1 do pisma z dnia [...] marca 2015 r.). Z uwagi na przeciwwskazania lekarskie co do pełnienia przez wymienioną służby zewnętrznej, policjantka wniosła o mianowanie jej na stanowisko asystenta Zespołu [...] Komisariatu Policji w G. Komendy Powiatowej Policji w P. (pismo z dnia [...] listopada 2014 r.). Wobec ograniczeń lekarskich odnośnie warunków pełnienia służby oraz ograniczonych możliwości kadrowych jednostki, uwzględniając prośbę U. P. zawartą w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., organ w zawiadomieniu z dnia [...] marca 2015 r. zaproponował wymienionej mianowanie na stanowisko asystenta Zespołu [...] Komisariatu Policji w K. wskazanej Komendy w 5 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 2.360 zł, z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 600 zł i dodatkiem [...], z zachowanym prawem do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego - zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji. Strona ostatecznie wyraziła zgodę na mianowanie na wskazane stanowisko służbowe, nie zgadzając się jednakże z wysokością ustalonego dodatku służbowego, czemu dała wyraz w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komendant [...] Policji stwierdził, iż w świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego sprawy, rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. jest prawidłowy. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony, które obejmują kwestię wysokości dodatku służbowego ustalonego zaskarżonym rozkazem personalnym wskazał, iż prawo policjanta do uposażenia, stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe. Zaskarżonym rozkazem personalnym [...] U. P. mianowano z dniem [...] maja 2015 r. na stanowisko służbowe i od dnia mianowania przysługuje jej określone tym rozstrzygnięciem uposażenie. Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, wymieniona zachowała prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, tj. w wysokości 2.670 zł, wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej - do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Organ odwoławczy podkreślił, iż użyte w art. 103 ust. 1 ustawy o Policji określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawo do stawki dodatku służbowego". Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego, nie obejmuje natomiast dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 100 ww. ustawy. Organ wyjaśnił, że kwestia przyznawania policjantom dodatków służbowych uregulowana została w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2). Wskazane kryteria przyznawania dodatku służbowego określa się indywidualnie wobec funkcjonariusza, co oznacza, że policjanci w tej samej komórce organizacyjnej, pełniący służbę na stanowisku zaszeregowanym w tej samej grupie uposażenia zasadniczego, mogą mieć przyznane różne kwoty dodatku służbowego. Jest to bowiem kwestia uznaniowa, której ramy wyznacza dyspozycja § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia. Za materię pozostającą w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy organ uznał podnoszoną przez stronę w odwołaniu kwestię obniżenia dodatku służbowego, która nie podlega ocenie w postępowaniu dotyczącym mianowania skarżącej na stanowisko służbowe - w związku z upływem okresu pozostawania policjanta w dyspozycji przełożonego właściwego do spraw osobowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...], skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez przyjęcie, że po przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe dotychczasowy dodatek służbowy "przestał istnieć" a organ ustala dodatek służbowy w całkowitym oderwaniu od poprzedniego stanu faktycznego, 2) § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5-8 ww. rozporządzenia poprzez całkowite pominięcie zasad i warunków obniżenia dotychczasowego dodatku służbowego i obniżenie dodatku o 60% w sytuacji, gdy skarżąca nie była karana dyscyplinarnie i nie ma żadnej negatywnej opinii służbowej i negatywnej oceny wywiązywania się z przydzielonych obowiązków służbowych, 3) art. 7 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu obywatela, 4) art. 8 k.p.a. przez naruszenie zaufania obywatela do organów administracji publicznej polegające na wskazaniu w uzasadnieniu skarżonego rozkazu sprzecznych ze sobą podstaw obniżenia dodatku służbowego. Stawiając powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w części dotyczącej obniżenia dodatku służbowego. W motywach skargi skarżąca wskazała, że zgodnie z § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależniona jest od spełnienia określonych w tym przepisie trzech przesłanek i każda z nich może rzutować na przyznanie i wysokość dodatku służbowego. Przesłanki te stanowiły podstawę do oceny i przyznania skarżącej poprzedniego dodatku służbowego w wysokości 1400 zł. Skarżąca podkreśliła, iż dotychczas nie było żadnych zastrzeżeń co do jakości wywiązywania się przez nią z obowiązków służbowych, a wysokość dodatku jaki otrzymywała przed przeniesieniem do dyspozycji świadczy o jej zaangażowaniu i prawidłowym wypełnianiu obowiązków służbowych. Rodzaj i poziom posiadanych kwalifikacji zawodowych również nie budził zastrzeżeń i był wystarczający do powierzania skarżącej kolejnych zadań służbowych - łącznie z oddelegowaniem do dalszego pełnienia służby w [...] Policji, gdzie obecnie pełni służbę. Zdaniem skarżącej, Komendant Powiatowy Policji w P. pominął fakt, że skarżąca miała już przyznany dodatek służbowy i potraktował ją jak policjanta wstępującego do służby, który żadnego dodatku służbowego nie posiada. Organ nie uwzględnił obecnego miejsca pełnienia służby przez skarżącą oraz rodzaju i zakresu wykonywanych zadań. Nie dochował przy tym przysługującego jej prawa do równorzędnego stanowiska służbowego po okresie pozostawania w dyspozycji służbowej. Skarżąca wskazała także, iż w jej przypadku nie zachodzi żadna z określonych w § 8 ust. 8 ww. rozporządzenia przesłanek obniżenia dodatku służbowego na skutek nienależytego wykonywania obowiązków służbowych. Podkreśliła, że wysokość otrzymywanego dodatku służbowego jest uzależniona od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu na aktualnie zajmowanym stanowisku. Zatem przynajmniej w okresie oddelegowania do realizowania zadań Wydziału [...] w [...] Policji nie ma podstaw do obniżania skarżącej dodatku służbowego przez Komendanta Powiatowego Policji w P., gdyż w świetle art. 5a ust. 2 ustawy o Policji od dnia [...] lutego 2015 r. nie jest on przełożonym skarżącej. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy U. P.- na mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymanego następnie w mocy rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. została zwolniona z zajmowanego stanowiska specjalisty Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P. i od dnia [...] maja 2014 r. przeniesiona do dyspozycji przełożonego - Komendanta Powiatowego Policji w P. Przepis art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015r., poz. 355) stanowi, iż okres pozostawania w dyspozycji przełożonego, jako poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie może przekraczać 12 miesięcy. Mając na względzie, iż 12-miesięczy okres pozostawania skarżącej w dyspozycji przełożonego upływał w dniu [...] maja 2015 r., Komendant Powiatowy Policji w P. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymanym następnie w mocy rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., odwołał [...] U. P. z dyspozycji, przeniósł ww. z urzędu do pełnienia służby w Komisariacie Policji w K. oraz mianował z dniem [...] maja 2015 r. na stanowisko służbowe asystenta Zespołu [...] Komisariatu Policji w K. w 5 grupie uposażenia zasadniczego 2.360 zł, z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 600 zł oraz dodatkiem [...]. Podstawę prawną ww. rozkazu personalnego stanowił m.in. art. 38 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym, iż policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Mianowanie policjanta na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego powoduje powstanie jego prawa do uposażenia, tj. uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, zgodnie z art. 99 ust. 1 w związku z art. 100 ustawy o Policji. Wskazanym wyżej rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, skarżąca została mianowana na stanowisko służbowe i od dnia mianowania przysługiwało jej określone tym rozstrzygnięciem uposażenie. W myśl art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Skarżącej, zgodnie z ww. przepisem, zachowano prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, tj. w wysokości 2.670 zł wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, użyte w art. 103 ust. 1 ustawy o Policji określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawa do stawki dodatku służbowego". Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Zaszeregowaniu stanowisk służbowych odpowiadają stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Oznacza to, że użyte w tym przepisie sformułowanie "prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku" nie obejmuje dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 100 ww. ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1314/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca, jak wynika z akt sprawy, nie kwestionuje przeniesienia jej na niższe stanowisko służbowe. Nie zgadza się natomiast z wysokością przyznanego jej dodatku służbowego - w kwocie 600 zł - podnosząc, iż na poprzednio zajmowanym stanowisku otrzymywała dodatek służbowy w wysokości 1400 zł. Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. W myśl art. 104 ust. 3 ww. ustawy policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Szczegółowe uregulowania dotyczące m.in. problematyki uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia zostały zawarte w wydanym na podstawie delegacji wynikającej m.in. z art. 101 ust. 2 i art. 104 ust. 6 ww. ustawy, rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia. Z § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia wynika, że dodatek służbowy jest dodatkiem do uposażenia o charakterze stałym. W myśl § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Przy czym jego przyznanie jak i wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z ust. 5 § 9 omawianego rozporządzenia wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. Stosownie do treści § 8 ust. 7 rozporządzenia dodatek funkcyjny może być obniżony, także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: (1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, a które wymierzono mu karę dyscyplinarną, (2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej, (3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej (§ 8 ust. 8). Z kolei w myśl § 9 ust 6 rozporządzenia dodatek służbowy cofa się w przypadku: (1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, (2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy, (3) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Powołane przepisy rozporządzenia wyraźnie rozróżniają przypadki obniżenia lub cofnięcia dodatku służbowego od wysokości dodatku służbowego przyznanego w związku z mianowaniem na stanowisko służbowe. Organ nie dokonał obniżenia skarżącej dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 - 8 ww. rozporządzenia. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w P. ustalił skarżącej dodatek służbowy w kwocie 600 zł, w związku z mianowaniem na stanowisko służbowe, w oparciu o przesłanki określone w § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Przyznanie dodatku służbowego jest w swej istocie pojęciem różnym od jego obniżenia, które następuje w przypadkach określonych w § 8 ust. 5 - 8 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia, przy czym żaden z tych przypadków nie zaistniał w stosunku do skarżącej w rozpatrywanej sprawie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się bowiem do oceny stanu faktycznego przez pryzmat przepisu § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Przyznając skarżącej dodatek służbowy w wysokości 600 zł na stanowisku asystenta Zespołu [...] Komisariatu Policji w K. organ uwzględnił przesłanki określone w ww. przepisie, tj. charakter oraz zakres zadań i czynności służbowych, ocenę realizacji obowiązków przez skarżącą oraz rodzaj i poziom posiadanych przez skarżącą kwalifikacji zawodowych. Wskazał również na przebieg służby skarżącej podając, iż służbę w Policji rozpoczęła ona od dnia [...] kwietnia 2010 r. Od dnia [...] grudnia 2010 r. do dnia [...] stycznia 2013 r. pełniła służbę w pionie [...], zaś od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] listopada 2013 r. w Zespole [...] Komendy Powiatowej Policji w P. Następnie od [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] maja 2014 r. pełniła służbę w Wydziale [...], przy czym w okresie od dnia [...] listopada 2013 r. do dnia [...] września 2014 r. przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Następnie od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. pełniła obowiązki służbowe w Zespole [...] Komisariatu Policji w T. W okresie delegowania i pełnienia powierzonych obowiązków służbowych w Zespole [...] Komisariatu Policji w T. przydzielono jej do prowadzenia postępowania przygotowawcze o nieskomplikowanym stopniu trudności i zawiłości np. dotyczące [...]. Ponadto zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy do zadań wymienionej należała m.in. [...]. Od [...] lutego 2015 r. skarżąca została delegowana do wykonywania zadań w Wydziale [...] Policji Zarząd w [...]. Organ podkreślił, iż w związku z mianowaniem na stanowisko asystenta uległ zmianie charakter i zakres wykonywanych przez skarżącą zadań, zaś wysokość dodatku służbowego została określona z uwzględnieniem przesłanek wymienionych w § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia. W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5-8 ww. rozporządzenia, bowiem przyznanie dodatku służbowego miało miejsce w związku z mianowaniem na stanowisko służbowe, co nastąpiło zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Brak jest również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało bowiem podjęte w następstwie prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.