II SA/Wa 1351/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 5 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na czynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół [...] nr [...] im. [...] w [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Skarżącemu – W. J. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu [...] czerwca 2022 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zatwierdził wynik konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół [...] nr [...] im. [...] w [...] (dalej: "Szkoła", "ZPS[...]"). Przedmiotowa czynność została podjęta na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej lub publicznej placówki zapewniającej opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 694, dalej: "Rozporządzenie MKiDN z 29 marca 2018 r."). W. J. (dalej: "Skarżący") pismem z 1 lipca 2022 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. czynność Ministra. W uzasadnieniu wskazał, że posiada interes prawny we wniesieniu skargi, bowiem jest rodzicem jednego z uczniów Szkoły. Podkreślił, że wybór kandydata na stanowisko Dyrektora ZPS[...], przesądza o jakości i sposobie zarządzania nią przez okres kadencji wybranego kandydata, co w sposób istotny będzie przekładało się na poziom kształcenia (w tym [...]) uczniów ZPS[...]. Wyjaśnił, że w interesie uczniów leży by kandydat ten był faktycznie najlepszy ze startujących w konkursie, a także był gwarantem dotychczasowego wysokiego poziomu edukacji. Skarżący twierdzi, że ustalił istotne z punktu widzenia uczestnictwa w konkursie fakty świadczące o niespełnieniu przez wybranego dyrektora warunków formalnych warunkujących udział w konkursie. Wyjaśnił, że zawnioskował do Ministra o unieważnienie konkursu, wszczęcie postępowania wyjaśniającego i udostępnienie rozstrzygnięcia, co pozwoli mu zaskarżyć ten akt. Dalej wyjaśnił, że wyniki konkursu zostały zatwierdzone pomimo, że został on przeprowadzony wadliwie, a zatem winien on być obarczony sankcją nieważności. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej odrzucenie wskazując, że Skarżący nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej czynności polegającej na zatwierdzenia wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego przepisu wynika, że legitymacja do złożenia skargi, z wyłączeniem wskazanych wyjątków, oparta jest na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże, że istnieje związek między chronionym przez przepisy materialne jego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skargę do sądu administracyjnego może zatem wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową, tj. legitymacją do uruchomienia postępowania sądowo-administracyjnego. W przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić (zob. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 289). W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Przy czym, interes ten może mieć swoje źródło nie tylko w normach prawa materialnego, ale również prawa procesowego lub ustrojowego. Posiadanie interesu prawnego, którego - co istotne - pochodną jest legitymacja procesowa, może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być przy tym osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny, przy czym przyjmuje się, że jakkolwiek może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącej do każdej innej gałęzi prawa, tym niemniej taką normę materialną zawsze należy przywołać rozstrzygając kwestię istnienia interesu prawnego (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r.; sygn. akt II OSK 1007/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1344/17). Z akt sprawy nie wynika, żeby zaskarżonym aktem zostało Skarżącemu odebrane lub ograniczone prawo wynikające z przepisów prawa, bądź też został nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Zaskarżone rozstrzygnięcie Ministra nie wpływa na sferę indywidualnych praw i obowiązków Skarżącego, wynikających z norm prawa. Nadto w treści skargi nie powołano żadnej konkretnej normy prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego, wskazującej na jego interes prawny. Uprawnienie takie nie wynika w szczególności z przepisów Rozporządzenia MKiDN z 29 marca 2018 r., którego przepisy nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia przez "niezadowolonego z wyboru" rodzica ucznia Szkoły. Sąd stwierdza, że zaprezentowane w skardze stanowisko dowodzi istnienia wyłącznie interesu faktycznego Skarżącego związanego z wyborem odpowiedniego kandydata na Dyrektora Szkoły, jednak jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę, samo to, że Skarżący jest rodzicem jednego z uczniów i obawia się obniżenia poziomu kształcenia w szkole nie daje mu podstaw do wniesienia skargi. Podzielając pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1683/18, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym – "bezspornie konkursy na stanowisko dyrektora szkoły publicznej wzbudzają duże zainteresowanie społeczeństwa, w szczególności rodziców dzieci, dlatego szczególnie istotna jest prawidłowa reprezentacja interesów rodziców, do których uprawniona jest rada rodziców zgodnie z art. 53 ust. 1 uso (ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty).Skarżący nie jest również przedstawicielem Rady Rodziców, która stosownie do treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 z późn. zm.) - reprezentują ogół rodziców uczniów. Na marginesie, należy też wskazać, że zaskarżona czynność Ministra polegająca na zatwierdzeniu wyniku konkursu na Dyrektora Szkoły nie zawiera władczego rozstrzygnięcia, które decydowałoby o sytuacji prawnej skarżącego, nie nakłada na niego żadnych konkretnych obowiązków, nie przyznaje uprawnień, które wynikałyby z przepisów prawa. Przedmiotowa czynność nie ustala, nie stwierdza, ani nie potwierdza praw czy obowiązków Skarżącego określonych przepisami prawa administracyjnego. Dokonane przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zatwierdzenie wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły – nie stanowi przejawu działalności administracji publicznej określonej w art. 3 p.p.s.a., dlatego też nie podlega kontroli sądu administracyjnego (za: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1861/18, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że Skarżący nie legitymuje się interesem prawnym, co przekłada się na niedopuszczalność wniesienia przez niego skargi. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.