II SA/Wa 1352/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Jacek Fronczyk, , Protokolant Anna Siwonia - Rybak, asystent sędziego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę [...] – Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w związku z § 1 ust. 1 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), zwolnił J. K. z dniem [...] lipca 2011 r. z zajmowanego stanowiska zastępcy [...] i z dniem [...] lipca 2011 r. mianował na niższe stanowisko służbowe [...] Instytutu [...] w 10 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,25, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł oraz przyznał dodatek służbowy w wysokości [...] zł. Jednocześnie, na podstawie art. 103 ust. 1 cyt. ustawy orzekł o zachowaniu prawa policjanta do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według zajmowanego stanowiska. Na podstawie zaś art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji J. K. złożył odwołanie w części dotyczącej wysokości przyznanego dodatku służbowego. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W dniu [...] grudnia 2011 r. J. K. wniósł do Komendanta Głównego Policji o wznowienie postępowania w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko służbowe. Jako podstawę prawną wniosku powołał art. 145 § 1 pkt 3 i pkt 4 Kpa. Funkcjonariusz podał, że w dniu [...] października 2011 r. zwrócił się do [...] – Rektora WSP w [...] o wskazanie, na czyj wniosek została wdrożona procedura w zakresie zmiany jednostek organizacyjnych Wydziału [...] w [...]. Z uzyskanej w dniu [...] listopada 2011 r. odpowiedzi wynikało, że informacje powyższe zawarte są w protokole Senatu z dnia [...] maja 2011 r. umieszczonym na stronie intranetowej szkoły. W oparciu o znajdujące się na stronie intranetowej dokumenty J. K. ustalił, że wniosek w sprawie przekształcenia jednostek organizacyjnych Wydziału złożył Dziekan tego Wydziału – [...]. I. N.. Skarżący wywiódł także, że senator – [...]. A. L., pełniący jednocześnie funkcję [...] - Rektora, poparł powyższy wniosek. Funkcjonariusz wskazał, iż w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o zmianę organizacyjną struktur Szkoły toczyły się postępowania wewnętrzne, jak również postępowania w prokuraturze, w przedmiocie uzasadnionego podejrzenia nieprawidłowości w funkcjonowaniu Szkoły, za które odpowiedzialność ponosił Dziekan Wydziału i w ramach sprawowanego nadzoru [...] - Rektor WSP w [...] J. K. podał, że w stosunku do ww. osób kilkukrotnie występował do wyższych przełożonych oraz składał zawiadomienia do prokuratury o uzasadnionych podejrzeniach nieprawidłowości, których się dopuszczały. W ocenie funkcjonariusza [...] – Rektor WSP w [...], jako podmiot uczestniczący w czynnościach przygotowawczych ustalających stan faktyczny (m.in. jego wypowiedzi na posiedzeniu Senatu oraz rola decydenta przy wydawaniu rozkazu organizacyjnego nr [...]) winien podlegać wyłączeniu od udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. J. K. podkreślił, że decyzję wręczono mu bez uprzedniego udziału w postępowaniu. Zarzucił, iż nie podjęto czynności zmierzających do mianowania go na stanowisko równorzędne lub wyższe, mimo że w tamtym czasie było to możliwe. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 i 2, art. 145 § 1 pkt 3 i 4 Kpa, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., albowiem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia żądania o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia oraz wskazał, że wiedzę na temat organu administracji publicznej, który przeprowadził i zakończył postępowanie administracyjne rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. J. K. uzyskał z chwilą doręczenia mu przedmiotowego orzeczenia, tj. w dniu [...] lipca 2011 r. Z uwagi jednakże, iż ww. skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenia odwołania, które ma pierwszeństwo przed trybem nadzwyczajnym, winien był swoje zastrzeżenia dotyczące wyłączenia dziekana Wydziału [...] oraz [...] - Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] podnieść w odwołaniu od powyżej określonego rozkazu personalnego. J. K. w odwołaniu z dnia [...] lipca 2011 r. nie podniósł takiego zarzutu i nie złożył stosownego wniosku. Ww. odwołał się wyłącznie "od części rozkazu personalnego, która przyznała mu dodatek służbowy w wysokości [...] zł miesięcznie". Organ wskazał, iż przedmiotowy rozkaz personalny organu pierwszej instancji był przedmiotem badania pod kątem merytorycznym i formalnym przez Komendanta Głównego Policji w postępowaniu odwoławczym, który uznał go za zgodny z prawem i utrzymał w mocy. Decyzja organu odwoławczego została doręczona J. K. w dniu [...] sierpnia 2011 r. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że termin określony w art. 148 § 1 Kpa nie został zachowany. Rozpatrując kolejna podniesioną przez stronę przesłankę, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 148 § 2 Kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny w niej określonej biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. został J. K. doręczony w dniu [...] sierpnia 2011 r. Wobec powyższego organ uznał, iż funkcjonariusz nie zachował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. K. podniósł, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym skutecznie dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wyłączenia. Zaznaczył, że o roli poszczególnych osób w wydaniu decyzji nr [...] został poinformowany dopiero po uprzednim wystąpieniu pismem do [...] - Rektora. Wskazał, iż o powyższych okolicznościach powinien zostać poinformowany w momencie wszczęcia postępowania w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko. Jednocześnie skarżący podał, że odwołując się od rozkazu nr [...] nie wiedział, iż w trakcie przenoszenia na niższe stanowisko istniały wolne równorzędne stanowiska. O powyższym dowiedział się dopiero w grudniu 2011 r., co w jego ocenie, uzasadnia także wznowienie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...]. W ocenie Ministra organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia [...] lipca 2011 r., czyli od dnia, w którym strona zapoznała się z rozkazem personalnym [...] – Rektora WSP w [...] nr [...]. Z uzasadnienia powyższego rozkazu skarżący dowiedział się bowiem o przyczynie przeniesienia go na niższe stanowisko. Wskazano w nim, że rozkazem organizacyjnym nr [...] [...] - Rektora z [...] czerwca 2011 r. wprowadzono nowy etat WSP w [...]. Tym samym wnioskodawca dowiedział się również, że [...] A. L. był zaangażowany w powyższe zmiany organizacyjne skoro podpisał rozkaz wprowadzający te zmiany. Zapoznając się z rozkazem personalnym dotyczącym przeniesienia na niższe stanowisko, strona mogła także zauważyć, że został on podpisany z upoważnienia [...]. A. L. jako [...] -Rektora WSP w [...], tym samym skarżący zdawał sobie sprawę z udziału ww. w tym postępowaniu. Odnośnie przesłanki wznowieniowej wyrażonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa związanej z zarzutem, że strona nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, organ wskazał, że określony w art. 148 § 2 Kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny, rozpoczyna bieg z dniem, w którym strona dowiedziała się o decyzji, czyli także i w tym przypadku od dnia [...] lipca 2011 r. W kwestii przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, wskazanej w uzasadnieniu zażalenia, a związanej z istnieniem wolnych stanowisk równorzędnych w chwili przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, Minister podkreślił, że organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia zażalenia na podstawie przesłanek, wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, do których ustosunkował się organ pierwszej instancji. Postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych stało się przedmiotem skargi wniesionej przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z powodu naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz błędnej subsumcji ustaleń faktycznych do norm ustawy w zakresie obowiązku wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa). W uzasadnieniu ponowił argumenty przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania oraz zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, organ stwierdził, że organy skorzystały z przyznanych im uprawnień i wykonały obowiązek nałożony przez ustawodawcę, nie naruszając przy tym przepisów prawa materialnego czy procedury administracyjnej. Nie popełniły także błędów w ustaleniach faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie, jak również nie dopuściły się naruszenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. W tym miejscu podać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2280/11 oddalił skargę J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe Skarżący od wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, która do dnia wydania niniejszego wyroku nie została rozpoznana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Tryb wznowienia postępowania jest instytucją procesową, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne prowadzące do wydania decyzji było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, a podstawy wznowienia postępowania określone zostały enumeratywnie w przepisach art. 145 § 1 oraz art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2011 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej Kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie między innymi, jeżeli: decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24,25 i 27 (pkt 3), strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4). Stosownie zaś do treści art. 147 zd. 1 Kpa, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W myśl natomiast art. 148 § 1 Kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 149 § 3 Kpa, następuje w drodze postanowienia. Rozstrzygnięcie takie organ wydaje w przypadku, gdy z żądaniem wystąpiła osoba, która nie jest stroną, albo która wprawdzie stroną jest, ale wniosła żądanie po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 Kpa. Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych nie narusza przepisów prawa procesowego w sposób, który mógłby skutkować wyeliminowaniem go z obrotu prawnego. Odmowa wznowienia postępowania z uwagi na przekroczenie terminu zakreślonego w art. 148 § 1 i 2 Kpa do złożenia wniosku o wznowienie postępowania uzasadniona jest prawidłowo ustalonym przez organ stanem faktycznym, wynikającym wprost ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że powołane przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności związane z udziałem [...] - Rektora WSP w [...] w procesie reorganizacji szkoły były znane skarżącemu od daty zapoznania z rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu powyższego rozkazu organ wskazał bowiem na przyczynę podjęcia decyzji, tj. fakt wprowadzenia rozkazem organizacyjnym [...] - Rektora z dnia [...] czerwca 2011 r. nowego etatu WSP w [...] i związanej z tym likwidacji dotychczas zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska. Z chwilą zapoznania się z przedmiotowym rozkazem skarżący miał zatem świadomość, że [...]. A. L. brał udział w procesie reorganizacji szkoły skoro to on wydał rozkaz wprowadzający zmiany etatowe. Zapoznając się z przedmiotową decyzją skarżący miał również świadomość, że [...] A. L. brał udział w postępowaniu związanym z wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe, bowiem rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2011 r. został podpisany z jego upoważnienia. Podobnie, powoływane przez stronę okoliczności związane z prowadzonymi w stosunku do organów szkoły postępowaniami w sprawie podejrzenia nieprawidłowości w jej funkcjonowaniu, znane były skarżącemu już w dacie wydania przedmiotowego rozkazu o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe, co jednoznacznie wynika z treści złożonego wniosku o wznowienie postępowania jak i późniejszych pism procesowych strony. Mając na uwadze, iż skarżący we wniosku o wznowienie postępowania jako podstawę żądania powołał również przepis art. 145 § pkt 4 Kpa, wskazać należy, iż stosownie do art. 148 § 2 Kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ponieważ w dniu [...] sierpnia 2011 r. skarżącemu doręczono rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] należy stwierdzić, iż w tej dacie J. K. wiedział o decyzji, która zakończyła postępowanie, będące przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. W świetle powyższego należy uznać, iż także w zakresie powołanej przez skarżącego podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wniosek z dnia [...] grudnia 2011 r. złożono po terminie przewidzianym w powołanych wyżej przepisach. Odnosząc się natomiast do wskazanej przez skarżącego w zażaleniu dodatkowej podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa należy podzielić stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Skoro zatem na etapie postępowania przed organem I instancji J. K. nie wskazał podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, to Minister Spraw Wewnętrznych nie był władny oceniać dopuszczalność wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w tym zakresie na etapie postępowania odwoławczego. Z tych względów, Sąd uznał wydane w sprawie orzeczenia za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze w całości za nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.