II SA/Wa 1358/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 36 ust. 1, art. 104, art. 108 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. nr 116, poz. 675 z późn. zm.), § 2 ust. 1-3, § 5 ust. 1-2, § 8 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 08 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. nr 24, poz. 148 z późn. zm.) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. nr 24, poz. 150), rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]: - w § 1 ww. rozkazu - z dniem [...] marca 2012 r. zwolnił ze stanowiska służbowego: w placówce Straży Granicznej kat. [...] w K. – [...] SG R. S. – [...] w zespole [...] w Grupie [...] - etat [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym przyznawanym na czas nieokreślony w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, zwiększonym od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] października 2009 r. o mnożnik [...] kwoty bazowej, na jakie został mianowany rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2009 r. i z dniem [...] kwietnia 2012 r. mianował na równorzędne stanowisko służbowe zgodne z załącznikiem nr 7 do ww. rozporządzenia z dnia 11 lutego 2009 r. w placówce Straży Granicznej kat. [...] w [...] - [...] w zespole [...] w Grupie [...], etat [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym przyznawanym na czas nieokreślony w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, zwiększonym od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r. o mnożnik [...] kwoty bazowej, pozostałe składniki uposażenia na dotychczasowych zasadach; - w § 2 ww. rozkazu - stwierdził, że z dniem mianowania [...] SG R. S. na stopień [...] SG, tj. z dniem [...] listopada 2011 r., w stosunku do wymienionego funkcjonariusza zostały spełnione przesłanki § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. nr 24, poz. 150), określające, że funkcjonariusze pełniący służbę w dniu wejścia w życie rozporządzenia na stanowiskach zaszeregowanych do określonych stopni etatowych zachowują prawo do stopni etatowych określonych dla tych stanowisk na podstawie dotychczasowych przepisów, nie dłużej niż do dnia mianowania na pierwszy stopień służbowy w korpusie lub do końca okresu wymaganego do przesłużenia w stopniu, na który funkcjonariusz został mianowany przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Kwota bazowa została określona w art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2012 r. z dnia 02 marca 2012 r. w wysokości [...] zł (Dz. U. z 2012 r., poz. 273). W piśmie z dnia [...] maja 2012 r. R. S. zawarł odwołanie od ww. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i jego zmianę przez mianowanie go na stanowisko służbowe równorzędne do zajmowanego przed jego wydaniem, przez które – w ocenie odwołującego – należy rozumieć stanowisko wymienione w załączniku nr 9 do znowelizowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia 08 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, powiązane z oficerskim stopniem etatowym "kapitana/st. chor. sztab". Natomiast w razie nieuwzględnienia ww. wniosku, odwołujący wniósł, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., o uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy Komendantowi [...] Oddziału Straży Granicznej do ponownego rozpoznania. Komendant Główny Straży Granicznej, po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: K.p.a., postanowił: 1. uchylić rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w części dotyczącej pkt 1, tj. w zakresie składników uposażenia przysługujących na zwalnianym stanowisku służbowym: "[...] w zespole [...] w Grupie [...], etat [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego, w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym przyznawanym na czas nieokreślony w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, zwiększonym od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] października 2009 r. o mnożnik [...] kwoty bazowej" i w tym zakresie orzekł: "[...] w zespole [...] w Grupie [...], etat [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego, w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym przyznawanym na czas nieokreślony w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, zwiększonym o mnożnik [...] kwoty bazowej" 2. uchylić rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w części dotyczącej terminu zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego oraz mianowania na stanowisko [...] w zespole [...] w grupie [...] kat. [...] w K.; 3. ustalić nowy termin zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego na dzień [...] czerwca 2012 r., a termin mianowania na stanowisko [...] w zespole [...] w Grupie [...] kat. [...] w K. na dzień [...] czerwca 2012 r.; 4. w pozostałej części utrzymać w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że wydanie zaskarżonego rozkazu wynikało z decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., którą to decyzją Komendant stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w części dotyczącej ustalenia skarżącemu stopnia etatowego [...], z uwagi na rażące naruszenie prawa. Ponadto wymienionym rozkazem ustalił [...] R. S. z dniem [...] stycznia 2009 r. składniki uposażenia w związku z wejściem w życie w dniu 28 lutego 2009 r. rozporządzenia MSWiA z dnia 11 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. nr 24, poz. 150). Z uzasadnienia decyzji nr [...] z [...] czerwca 2011 r. wynikało, że w zw. z § 2 cyt. rozporządzenia z dnia 11 lutego 2009 r. w odniesieniu do funkcjonariuszy mianowanych lub powołanych na stanowiska służbowe przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 11 lutego 2009 r. obowiązkiem przełożonego było mianowanie albo powołanie tych funkcjonariuszy na stanowiska służbowe równorzędne dotychczasowym stanowiskom określonym w zał. nr 7 tego rozporządzenia. Wyjaśniono, że w przypadku R. S. nie wydano takiego rozkazu. Następnie Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. zwolnił funkcjonariusza z dniem [...] lutego 2009 r. ze stanowiska służbowego [...] w [...] zespole [...] kat. [...] w K., etat [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego, w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym przyznawanym na czas nieokreślony w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, zwiększonym od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] października 2009 r. o mnożnik [...] kwoty bazowej i z dniem [...] lutego 2009 r. mianował funkcjonariusza na stanowisko służbowe określone w zał. nr 7 do rozporządzenia z dnia 11 lutego 2009 r., tj. [...] w zespole [...] kat. [...] w K., etat [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego, w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym przyznawanym na czas nieokreślony w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, zwiększony od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] października 2009 r. o mnożnik [...] kwoty bazowej, z pozostałymi składnikami uposażenia na dotychczasowych zasadach. W ww. rozkazie wskazano również, że funkcjonariusz zachowuje prawo do stopnia etatowego [...] na zasadach określonych w § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 11 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, tj. nie dłużej niż do końca okresu wymaganego do przesłużenia w stopniu, na który funkcjonariusz został mianowany przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzenia. Powyższy rozkaz, w związku ze złożonym odwołaniem, decyzją Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] października 2011 r. został uchylony w całości i umorzono postępowanie I instancji. Organ II instancji wyjaśnił, że mianowanie skarżącego z dniem [...] kwietnia 2012 r. na stanowisko [...] nastąpiło w rozumieniu postanowień § 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 11 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Tym samym przedmiotowe mianowanie na ww. stanowisko nie wynikało z uznania przełożonego. W związku z powyższym, organ I instancji mianując skarżącego na nowe stanowisko służbowe zobowiązany był uwzględnić treść § 2 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym funkcjonariuszy mianowanych lub powołanych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na stanowiska służbowe określone w zał. nr 2 do rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, mianuje się albo powołuje się na stanowisko służbowe równorzędne tym stanowiskom określonym w zał. nr 7 do ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy podkreślił, że w kontekście przepisu § 2 cyt. rozporządzenia oraz uwzględniając treść poz. 82 zał. nr 7 do niniejszego rozporządzenia, stanowisko [...] kat. [...], które zajmował skarżący przed wejściem w życie ww. rozporządzenia zaszeregowane było do stopnia etatowego – [...] w [...] grupie uposażenia, natomiast, zgodnie z poz. 82 ww. zał., od dnia 01 stycznia 2009 r. stanowiskiem równorzędnym do tego stanowiska jest stanowisko w [...] kat. [...], zaszeregowane do stopnia etatowego – [...] w [...] grupie uposażenia. Nadmienił, że zaszeregowanie skarżącego pod względem finansowym na nowym stanowisku jest identyczne z zaszeregowaniem funkcjonariusza od dnia [...] stycznia 2009 r. wynikającym z rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. Organ odwoławczy uznał, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w zaskarżonym rozkazie, wbrew twierdzeniom odwołującego, wykazał, że stanowisko służbowe, na które został mianowany jest stanowiskiem równorzędnym z dotychczas zajmowanym. Wobec powyższego, organ II instancji, uznał, że organ I instancji prawidłowo mianował skarżącego na stanowisko służbowe określone w zał. nr 7 do niniejszego rozporządzenia (poz. 82) oraz prawidłowo określił stopień etatowy dla stanowiska [...] kat. [...], zgodnie z zał. nr 7 do cyt. rozporządzenia (poz. 82). Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji błędnie wskazał składniki uposażenia przysługujące skarżącemu na stanowisku służbowym, z którego skarżący został zwolniony, tj. [...] w zespole [...] w Grupie [...] kat. [...] w K., etat [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego, w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej oraz dodatkiem służbowym przyznawanym na czas nieokreślony w [...] kategorii z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, zwiększonym od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] października 2009 r. o mnożnik [...] kwoty bazowej. Organ odwoławczy zauważył, że odwołującemu rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, w związku z wejściem w życie ww. rozporządzenia, z dniem [...] stycznia 2009 r. ustalono nowe wartości mnożnika kwoty bazowej w posiadanej kategorii grupy uposażenia zasadniczego oraz nową wysokość mnożnika kwoty bazowej w posiadanej kategorii dodatku służbowego. Organ II instancji podniósł, że Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] tylko w części dotyczącej ustalenia stopnia etatowego [...], co oznacza, że w części dotyczącej ustalenia odwołującemu nowych składników uposażenia ww. rozkaz pozostaje w obrocie prawnym i tym samym wywołuje skutki prawne. Wobec powyższego uzasadnione było uchylenie zaskarżonego rozkazu w tym zakresie. Organ odwoławczy, odnosząc się do kwestii zachowania stopnia etatowego – [...], podkreślił, że ustawodawca w § 5 cyt. rozporządzenia wskazał, że funkcjonariusze pełniący służbę w dniu wejścia w życie rozporządzenia na stanowiskach zaszeregowanych do określonych stopni etatowych, zachowują prawo do tych stopni etatowych określonych dla tych stanowisk na podstawie dotychczasowych przepisów, nie dłużej jednak niż do dnia mianowania na pierwszy stopień służbowy w korpusie lub do końca okresu wymaganego do przesłużenia w stopniu, na który funkcjonariusz został mianowany przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komendant zauważył, że § 5 cyt. rozporządzenia określa czasookres zachowania prawa do stopnia etatowego. Przysługuje ono nie dłużej niż do dnia mianowania na pierwszy stopień służbowy w korpusie lub do końca okresu wymaganego do przesłużenia w stopniu, na który funkcjonariusz został mianowany przed dniem wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia. Oznacza to, że czas zachowania prawa do stopnia etatowego wiąże się z upływem terminu określonego w art. 56 ustawy o Straży Granicznej, którego bieg rozpoczyna się z datą mianowania na stopień służbowy – przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzenia. Wobec powyższego Komendant stwierdził, że w dacie wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia skarżący posiadał stopień oficerski Straży Granicznej – [...] i zajmował stanowisko zaszeregowane według poprzednio obowiązujących przepisów do stopnia etatowego [...] (obecnie zaszeregowanie do stopnia etatowego – [...] – poz. 82 zał. nr 7 do rozporządzenia). W związku z tym, organ II instancji uznał, że prawo do stopnia etatowego [...], zgodnie z § 5 cyt. rozporządzenia, przysługiwało skarżącemu do upływu terminu 4 lat od daty mianowania go na stopień [...] i wygasało w momencie mianowania skarżącego na stopień [...], tj. w listopadzie 2011 r. W praktyce skarżący prawo do stopnia etatowego [...] miał dłużej, gdyż dopiero zaskarżonym rozkazem w związku z mianowaniem go na stanowisko przyznano mu stopień etatowy [...]. W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, zasadnym było uchylenie zaskarżonego rozkazu w części dotyczącej składników uposażenia przysługujących skarżącemu na zwalnianym stanowisku służbowym. Pismem z dnia 04 lipca 2012 r. R. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt 4 dotyczącym utrzymania w mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.; 2. ponowne rozpatrzenie sprawy przez Komendanta Głównego Straży Granicznej; 3. uchylenie rozkazu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w części dotyczącej mianowania na stanowisko nierównorzędne i jego zmianę przez mianowanie skarżącego na stanowisko służbowe równorzędne do zajmowanego przed jego wydaniem, przez które, w ocenie skarżącego, należy rozumieć stanowisko [...], wymienione w zał. nr 7, tabela nr 6 do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, powiązane z oficerskim stopniem etatowym "[...]". Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 2 K.p.a., poprzez uchylenie się od wszechstronnego wyjaśnienia rzeczywistej postawy faktycznej i prawnej wydanego rozporządzenia; 2. art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa; 3. art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uchylanie się od wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się w toku całego postępowania, a które w konsekwencji prowadziło do braku wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji; 4. art. 15 K.p.a., poprzez uchylanie się przez II instancję od samodzielnego i wnikliwego przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i dokonania ustaleń faktycznych; 5. art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności podnoszonych przez stronę; 6. art. 80 K.p.a., poprzez uchylenie się od wszechstronnego i wnikliwego zgromadzenia i zbadania materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie uznania, iż oba stanowiska są stanowiskami równorzędnymi. Powyższe naruszenia, zdaniem skarżącego, doprowadziły do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ustawy o Straży Granicznej, przez niewłaściwą wykładnię, która w efekcie prowadziła do błędnego zastosowania w stanie faktycznym sprawy. W odpowiedzi na skargę organ, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy skarżący został mianowany na stanowisko równorzędne do poprzednio zajmowanego. Przedmiotowa problematyka została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 lutego 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. nr 24, poz. 150 ze zm.). Zgodnie z paragrafem 2 wyżej powołanego aktu prawnego, funkcjonariuszy mianowanych albo powołanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia na określone w stosownych przepisach stanowisko służbowe, mianuje się albo powołuje na stanowisko służbowe równorzędne tym stanowiskom, określonym w załączniku nr 7 do rozporządzenia. Zgodnie zaś z przepisem paragrafu 5 omawianego rozporządzenia, przewiduje się czasową ochronę dla funkcjonariuszy pełniących służbę w dniu wejścia w życie rozporządzenia na stanowiskach zaszeregowanych do określonych stopni etatowych - polegającą na zachowaniu prawa do stopni etatowych określonych dla tych stanowisk na podstawie dotychczasowych przepisów. W przepisie tym określone były także granice czasowe tej ochrony - nie dłużej niż do dnia mianowania na pierwszy stopień służbowy w korpusie, lub do końca okresu wymaganego do przesłużenia w stopniu, na który funkcjonariusz został mianowany przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia. W świetle wyżej powołanej regulacji prawnej, organ jest zobligowany do tego, aby dokonać oceny równorzędności stanowisk, zgodnie z paragrafem 2 cytowanego rozporządzenia. Dokonując tej oceny organ nie może zaś badać równorzędności stanowisk w oparciu o inne parametry. Wolą prawodawcy, wyrażoną w wyżej cytowanym akcie prawnym, było bowiem wykluczenie możliwości dowolnej kwalifikacji stanowisk uważanych za równorzędne. Powyższa wykładnia omawianych przepisów jest zgodna z ugruntowanym w orzecznictwie stanowiskiem sądów administracyjnych m.in. wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 marca 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 9/10. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, iż poprzednio zajmowane przez skarżącego stanowisko służbowe było przyporządkowane do stopnia etatowego [...]. Poza sporem pozostaje także to, że według załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. nr 24, poz. 150 ze zm.), stanowisko równorzędne do poprzednio zajmowanego przez skarżącego zostało przyporządkowane do stopnia etatowego [...]. W świetle powyższego uznać należało, że organ wydając skarżoną decyzję nie naruszył przepisów ww. rozporządzenia i mianował funkcjonariusza na stanowisko wskazane przez prawodawcę jako równorzędne. Sformułowanie przepisów § 2 i 5 omawianego rozporządzenia wykluczało bowiem możliwość samodzielnego badania przez organ równorzędności stanowisk w odniesieniu do innych przesłanek niż te, które określone zostały w wyżej powołanych przepisach. Stąd też, nie można organowi czynić skutecznego zarzutu, że nie zbadał równorzędności stanowisk, odnosząc się do okoliczności niewskazanych w cytowanym rozporządzeniu. Na organie, w myśl omawianej normy prawnej, ciążył bowiem obowiązek określenia dla strony stanowiska przyporządkowanego do stopnia etatowego [...]. Takie bowiem stanowisko prawodawca określił jako równorzędne do poprzednio zajmowanego przez skarżącego. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych świadczy także o tym, że organ zastosował wobec skarżącego ochronę, o jakiej mowa w paragrafie 5 przedmiotowego rozporządzenia. Strona zachowała bowiem prawo do stopnia etatowego [...] aż do czasu wydania skarżonej decyzji, mocą której przyznano jej stopień etatowy [...]. W ocenie tutejszego Sądu, za pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie uznać należy zarzut braku wskazania w decyzji podstawy prawnej. Kwestia tego, w oparciu o jakie przepisy działał organ wynika w sposób niebudzący wątpliwości z treści uzasadnienia decyzji. Co prawda istotnie organ winien wskazać w decyzji podstawę prawną, jaką zastosował w sprawie, lecz umiejscowienie jej w uzasadnieniu nie sprawia, aby całą decyzję można traktować jako wydaną bez podstawy prawnej. Stąd powyższe uchybienie, badane przez pryzmat przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) nie stanowi przesłanki do uchylenia skarżonej decyzji. Uwypuklenia wymaga też okoliczność, że wbrew twierdzeniom skargi, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia normy art. 42 ustawy o Straży Granicznej. Przepis ten nie był stosowany przez organ. Nie miała bowiem miejsca sytuacja przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Stąd też nie występowała możliwość naruszenia tej normy prawnej. Okolicznością pozostającą w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy jest, w ocenie Sądu, akcentowane przez skarżącego poczucie rozżalenia, wywołane treścią skarżonej decyzji. W sytuacji bowiem, gdy organ wydając decyzję oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach obowiązującego prawa, subiektywne odczucie strony nie może rzutować na ocenę poprawności skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). ----------------------- 11