II SA/Wa 1365/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Andrzej Kołodziej Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatku służbowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz M. D. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. o odmowie wypłaty [...] M. D. - obniżonego rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. - dodatku służbowego za okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Komendant Główny Policji obniżył z dniem [...] stycznia 2010 r. [...] M. D. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 420 zł miesięcznie. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi [...] M. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 526/10 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej policjantki od ww. orzeczenia, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1979/10 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 526/10 oraz zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. i rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Pismem z dnia [...] września 2011 r. M. D., działając przez pełnomocnika, wystąpiła do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o wypłatę na jej rzecz obniżonego dodatku służbowego za okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę. Jako uzasadnienie ww. wezwania wskazała ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1979/10. Powyższy wniosek został przekazany Komendantowi Rejonowemu Policji [...] w trybie art. 65 § 1 K.p.a. za pismem Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji z dnia [...] października 2011 r. W piśmie tym wskazano, iż w związku z tym że [...] M. D. pełni służbę w Komendzie Rejonowej Policji [...], przełożonym właściwym do podejmowania rozstrzygnięć związanych ze stosunkiem służbowym policjantki, w tym dotyczącym wypłaty uposażenia, jest Komendant Rejonowy Policji [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Komendant Rejonowy Policji [...], powołując w podstawie prawnej art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 6f i art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687), dalej: "ustawa o Policji", odmówił wypłaty [...] M. D. - obniżonego rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. - dodatku służbowego za okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w okresie objętym roszczeniem przełożonym właściwym w sprawach osobowych [...] M. D. był Komendant Główny Policji. Żądanie pełnomocnika stanowi roszczenie za szkodę, którą policjantka poniosła w wyniku wadliwej decyzji Komendanta Głównego Policji, uchylonej ostatecznie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r. Wyrok ten zapadł po przeniesieniu policjantki z dniem [...] czerwca 2010 r. do pełnienia dalszej służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] na mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. W związku z powyższym, Komendant Rejonowy Policji [...], jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, był zobowiązany do ustalenia z tym dniem nowego stosunku służbowego [...] M. D., co nastąpiło mocą rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., który wobec braku wniesienia przez ww. odwołania stał się ostateczny w administracyjnym toku instancji. Z powyższych względów wniosek pełnomocnika strony w sprawie wypłaty obniżonego dodatku służbowego we wskazanym okresie może być dochodzony w trybie określonym przepisami Kodeksu cywilnego. Od ww. decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 104 § 1 K.p.a. w zw. z art. 99 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię, sprowadzającą się do orzeczenia o odmowie wypłaty obniżonego rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. dodatku służbowego za okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę, podczas gdy skarżącej przysługuje dodatek służbowy w pełnej wysokości, - art. 6f i art. 6 ust. 4a ustawy o Policji oraz § 1 pkt 5 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby Policjantów (Dz. U. z 2002 r. nr 151, poz. 1261) poprzez uznanie, iż wypłata obniżonego dodatku nie leży w gestii Komendanta Rejonowego Policji [...], a organem zobowiązanym do jego wypłaty jest Komendant Główny Policji, zaś żądanie strony nie ma charakteru kształtującego stosunek służbowy funkcjonariuszki, podczas gdy aktualnie [...] M. D. pełni służbę w innej jednostce organizacyjnej Policji, tj. Komendzie Rejonowej Policji [...] i zgodnie z ww. przepisami w sprawach wypłaty dodatku służbowego właściwy jest Komendant Rejonowy Policji [...], zaś sprawami osobowymi są również te dotyczące należnego uposażenia, które winno być wypłacone przez przełożonego. W związku z powyższymi zarzutami, pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o jej zmianę, poprzez orzeczenie o prawie M. D. do wypłaty dodatku służbowego za wskazany wyżej okres w pełnej wysokości. Odwołanie od ww. decyzji wniosła również M. D., zarzucając, iż Komendant Rejonowy Policji [...] bezzasadnie uchylił się od wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Komendant [...] Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny wywiera skutek prawny ex nunc, tj. na przyszłość. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1979/10 stał się prawomocny z dniem 27 kwietnia 2011 r. Żądanie strony dotyczy wypłacenia odszkodowania za okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę, za szkodę, którą policjantka poniosła wskutek wadliwej decyzji Komendanta Głównego Policji, uchylonej następnie ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i w oparciu o tenże wyrok, który zapadł w dniu 27 kwietnia 2011 r. Za bezzasadnością roszczenia przemawia fakt, iż żądanie strony odnosi się do okresu przed wydaniem i uprawomocnieniem się ww. wyroku, a wyrok ten odnosi swój skutek na przyszłość. Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty pełnomocnika strony, dotyczące składników uposażenia określonych w związku z przeniesieniem [...] M. D. z dniem [...] czerwca 2010 r. do pełnienia dalszej służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], są bezprzedmiotowe i nie dotyczą rozpatrywanej sprawy, jak również okresu zakreślonego żądaniem strony. Również pozostałe zarzuty, zawarte w odwołaniu pełnomocnika, jak i zarzuty zawarte w odwołaniu strony, organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję M. D., działająca przez pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 106 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego nieuwzględnienie i wskazanie, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r. rodzi skutki na przyszłość, podczas gdy uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie obniżenia skarżącej dodatku służbowego, spowodowało potrzebę zmiany uposażenia, albowiem po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku, uchylającego ww. decyzję i rozkaz personalny, następuje powrót do sytuacji sprzed jej wydania, a organ ma obowiązek ponownie rozpatrzyć sprawę z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego przez sąd przy założeniu, że skarżącej należy się cały dodatek służbowy, począwszy od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. W motywach skargi skarżąca podniosła, iż mając na względzie brzmienie art. 106 ust. 1 ustawy o Policji uznać należy, że z chwilą wydania ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r. nastąpiła zmiana okoliczności, która winna skutkować równoczesną wypłatą przez organ administracji dodatku służbowego w prawidłowej, zmienionej wysokości. Wypłata ww. dodatku służbowego nie nastąpiła jednak do chwili obecnej. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie. Nadto organ podniósł, iż kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje właściwość podmiotu, który powinien dokonać wypłaty różnicy między otrzymywanym i należnym dodatkiem służbowym za okres objęty żądaniem. Wskazał, iż roszczenie skarżącej ma charakter cywilnoprawny i nie może obciążać innego podmiotu niż ten, który nie zrealizował zobowiązania. Fakt, iż obecnym przełożonym skarżącej jest Komendant Rejonowy Policji [...] nie może stanowić przesłanki do zobowiązania tegoż organu do uregulowania długu, wynikającego z zobowiązania Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Opierając się na wymienionych powyżej przepisach, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości i jako takie dotknięte są wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, postępowanie zostało zainicjowane pismem M. D. z dnia [...] września 2011 r., skierowanym do Komendanta Głównego Policji, w którym skarżąca zawarła wezwanie do wypłaty na jej rzecz, obniżonego z naruszeniem prawa materialnego, dodatku służbowego za okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę, liczonymi dla każdego z kolejnych miesięcznych świadczeń, od daty wymagalności do daty zapłaty. W uzasadnieniu ww. wezwania skarżąca powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1979/10, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 526/10, decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. o obniżeniu skarżącej, z dniem [...] stycznia 2010 r., dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 420 zł. Z akt sprawy wynika, że w okresie objętym żądaniem, tj. od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r., skarżąca pełniła służbę na stanowisku [...] Wydziału [...] Biura [...] KGP, a jej przełożonym właściwym w sprawach osobowych, a więc również w sprawach należnego na ww. stanowisku uposażenia, był Komendant Główny Policji - stosownie do § 1 pkt 5 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby Policjantów (Dz. U. z 2002 r. nr 151, poz. 1261), wydanego na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687). Sytuacja prawna i faktyczna związana ze stosunkiem służbowym skarżącej uległa zmianie dopiero na skutek wydania przez Komendanta Głównego Policji rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., mocą którego M. D. została zwolniona z dniem [...] maja 2010 r. z zajmowanego stanowiska [...] Wydziału [...] i z dniem [...] czerwca 2010 r. przeniesiona z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Komendant Rejonowy Policji [...], jako nowy przełożony właściwy w sprawach osobowych, mianował M. D. z dniem [...] czerwca 2010 r. na stanowisko [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] i jednocześnie określił składniki uposażenia na tym stanowisku. Zatem powyższa decyzja na nowo ukształtowała stosunek służbowy skarżącej od dnia [...] czerwca 2010 r. Skarżąca, co należy podkreślić, domaga się wypłaty obniżonego dodatku służbowego za wskazany powyżej, "zamknięty" okres pełnienia służby na stanowisku w Komendzie Głównej Policji. Dodatek ten obniżono ww. rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., utrzymanym następnie w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2010 r. Obie powyższe decyzje zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem NSA z dnia 27 kwietnia 2011 r. wobec stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, organem właściwym do rozpatrzenia wezwania skarżącej o wypłatę przedmiotowego świadczenia jest Komendant Główny Policji. To właśnie na skutek (wadliwej) decyzji tego organu, w okresie od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. skarżąca otrzymywała dodatek służbowy w obniżonej wysokości. W ww. okresie skarżąca pełniła służbę w Komendzie Głównej Policji, a jej przełożonym właściwym w sprawach osobowych był Komendant Główny Policji. Z tego względu przekazanie wezwania skarżącej do Komendanta Rejonowego Policji [...] w trybie art. 65 § 1 K.p.a. pozbawione było prawnego uzasadnienia. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje fakt, iż od dnia [...] czerwca 2010 r. skarżąca pełni służbę w Komendzie Rejonowej Policji [...], a jej przełożonym właściwym w sprawach osobowych jest Komendant Rejonowy Policji [...]. Wezwanie skarżącej dotyczy bowiem "zamkniętego" okresu służby w innej jednostce organizacyjnej. Na marginesie warto zauważyć, że przed Komendantem Rejonowym Policji [...] prowadzone było postępowanie z wniosku M. D. o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ww. decyzją ostateczną - rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Jako podstawę wznowienia powołano art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., wskazując, iż wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2011 r. odnosi skutek również względem ww. rozkazu personalnego, którym określono wysokość dodatku służbowego w kwocie obniżonej już uprzednio przez Komendanta Głównego Policji (sprawa o sygn. akt II SA/Wa 459/12, znana Sądowi z urzędu). Postępowanie to toczyło się jednak w odrębnej sprawie administracyjnej. Końcowo Sąd zauważa, iż kierując podanie do Komendanta Głównego Policji skarżąca domaga się w istocie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r., podkreślając, iż w okresie objętym żądaniem nie otrzymywała dodatku służbowego w pełnej, należnej jej wysokości za przyczyną rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., który został następnie wyeliminowany z obrotu prawnego. Zważywszy, iż obie decyzje zostały wydane przez organy niewłaściwe w sprawie, Sąd zobligowany był stwierdzić ich nieważność z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Skoro Sąd podjął rozstrzygnięcie w sprawie z powodów proceduralnych, uznaje, iż na obecnym etapie przedwczesne jest wypowiadanie się w kwestiach merytorycznych, podniesionych w skardze. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Komendant Główny Policji rozpatrzy wezwanie M. D. z dnia [...] września 2011 r.